Yuko - As If We Were Dancing: Rijp voor een veroveringstocht
Toen bleek dat de successen in het judo vooral het resultaat waren van een Spartaanse kadaverdiscipline dreigde yuko, de op één na kleinste score waarmee monumenten als Ingrid Berghmans, Gella Vandecaveye, Ulla Werbrouck en Robert Van de Walle de hoop op olympisch eremetaal wisten te doen opleven, voorgoed uit het Belgische vocabularium te verdwijnen. Gelukkig ontfermden enkele uitzonderlijk goede muzikanten zich over het zieltogende woord en gebruikten ze het als groepsnaam voor hun elektronische indieband waarmee ze dromerige en onconventionele liedjes zouden gaan maken.
De jongens en meisjes van Yuko lieten zich inspireren door koffievlekken op een zongebleekt tafellaken en de geur van onopgemaakte bedden, en gingen geestdriftig aan liedjes werken. Een stuk piepschuim hier, een vleugje koffiemolen daar, ze knutselden met hun deuntjes dat het een lieve lust was. In 2008 stelde Yuko met veel trots hun allereerste cd ‘For Times When Ears Are Sore’ voor. De nieuwsgierigheid was gewekt, en in het verre Hasselt was er een man die een festival organiseerde en hen wel eens aan het werk wou zien. De groep gaf er een spetterend optreden, iedereen was het erover eens dat Yuko een erg fijne band is. Sindsdien werkte Yuko aan een opvolger voor hun eerste cd. Eén meisje ging weg, één jongen kwam erbij en het piepschuim, de koffiemolen en de zingende zaag werden aan de kant gelegd. Met de nieuwe cd ‘As If We Were Dancing’ had iedereen weer iets om veel te lang en erg gelukkig naar uit te kijken.
Daarom is Indiestyle ook bijzonder uitgelaten nu het album eindelijk aan het grote publiek wordt gegeven. We wilden natuurlijk ook weten of het dat lange wachten eigenlijk wel waard was. Opener ‘The View Was Bad’ (that’s why) doet dat alleszins wel vermoeden. De weemoedige teneur van het album komt hierin meteen bovendrijven. Hoewel ‘Undiscovered’ hier aanvankelijk op voortborduurt, krijgt het nummer na verloop van tijd een grimmigere klank. De gitaren zwellen aan, de drums gaan in de koortsig, ophitsende modus en leiden fulminerend naar de climax.
Vergis je niet, ‘As If We Were Dancing’ is niet de cd waarbij je lekker achterover kan gaan leunen. Wie zich verwacht aan klankschalen en meditatief gezemel, kan zijn chakra maar beter weer sluiten voor deze band. Met een beschadigd chakra moet je immers niet gaan aankloppen bij het ziekenfonds. Al zou ‘Dolly Parton’ wel de remedie kunnen zijn. De single, waarvan de videoclip al een tijdje valt te bewonderen op YouTube, heeft duidelijk het meeste radiopotentieel. Of hoe heerlijk aanstekelijk en vredevol een vierkwartsmaat wel kan zijn. In ‘When You Go Blind’ horen we een groep die het gaspedaal stevig induwt, maar die ook net iets te snel weer loslaat. Als we dan toch wat kritiek mogen leveren, is het wel dat de groep nog wat meer de tijd mag nemen om hun nummers op te bouwen. Nu hebben we het gevoel dat de songs te snel gedaan zijn, en dat is dan weer het bewijs dat we het vooral erg goed vinden allemaal.
‘When I’m Awake I’ll handle it’ is muzikaal gevarieerd en spannend, maar we houden niet zo van de manier waarop Kristof Deneijs zijn stem hier als een ontspoord, klagerig instrument hanteert. Geef ons dan maar de iets ingetogener zang en de speelse tempowisselingen van‘The Day I Met Laura Palmer’. Ook de etherische zanglijnen van ‘You’ re Better Off’, een nummer dat bovendien en verrassende wendig kent, is glorieus goed. Wat daarna komt is de Yuko zoals we ze het allerliefste hebben: Lieflijk, gevaarlijk, mysterieus en licht geschift. Kortom: een houdgreep waar je punten mee scoort. In ‘Singalongsong’ begeeft de groep zich op glad ijs. Deneijs haalt de kopstem boven en neemt ons mee op een knotsgekke trip door het Chinese vasteland. Een knipoog naar de onmetelijk populaire karaoke bij onze Aziatische medemens? Geen idee, maar de groep komt hier wonderwel mee weg. Meer nog, ‘Singalongsong’ ontpopt zich na enkele luisterbeurten tot één van de sterkhouders op de cd. Voor ‘Hole In The Ground’ liet de groep zich dan weer inspireren door de stokoude blues zoals ze ooit het levenslicht zag bij de Afrikaanse slaven in de Verenigde staten. Van China naar de Verenigde staten: een wereldgroep.
Hoe het ook zij, met hun tweede cd bewijst Yuko dat ze rijp zijn voor een veroveringstocht. En laat dat eerst maar in eigen land zijn, want ook hier zijn er nog te veel mensen die deze groep nog niet aan de borst hebben gedrukt. Opgepast, druk daarbij niet te hard, want voor je het weet halen ze je genadeloos onderuit. na het beluisteren van ‘As If We Were Dancing’ waren wij in ieder geval gevloerd en uitgeteld. Ippon!
Score: 4/5
Door Gijs Brans
Yuko live zien kan in de lente van 2011 onder meer in Gent (Vooruit via Democrazy, 13.04, info & tickets) en Brugge (Cactus, 29.05, info & tickets)
Yuko MySpace
Album verdeeld door N.E.W.S
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!