Wino - Adrift: akoestische bluesrock die van weinig originaliteit getuigt

Binnenkort kan je Scott Weinrich (in het stoner rock-doomwereldje bekend als den Wino) in de Kortrijkse Kreun zien met zijn andere outfit, Shrinebuilder. Voor de fans heeft hij er tussendoor nog snel een solo-cdtje doorgejaagd. De man die ooit aan de wieg stond van doomlegende Saint Vitus koos voor deze tweede solo-cd voor de akoestische aanpak.

Op een paar eenzame klanken van een elektrische gitaar na wordt hier meestal de Spaanse gitaar bovengehaald om een full cd vol te jammen die bol staat van de bluesrock die van weinig originaliteit getuigt. Wie zich verwacht aan enig gitaarlawaai komt hier bedrogen uit. Het enige dat deze cd met het rock ’n roll-leven verbindt is de verzopen stem van Wino die klinkt alsof er ieder uur van de dag door zijn keelgat een glas whisky gegleden is.

Muzikaal valt er op deze opvolger van “Punctuated equilibrium” weinig te beleven, want deze bluessongs staan bol van de clichés. Naarmate de cd vordert, durft ook wel de verveling toe te slaan. Bovendien kan Wino wel een talentvol krijser zijn, van teksten schrijven heeft hij duidelijk geen brood gebakken, tenzij je tevreden bent met flardjes tekst die zelfs een twaalfjarige kan bedenken.

Het leukste nummer op deze cd is zonder twijfel “Iron Horse/Born To Lose”, dat inderdaad bekend is van Motörhead, maar hier ook onder de unplugged-hamer valt. Dit album is verplichte kost voor de trouwe fans van Wino. Indiestyle-lezers zitten waarschijnlijk reeds de volgende recensie te lezen. Ze hebben nog gelijk ook.

Score: 2.5/5

door Didier Becu


Luister gratis naar enkele nummers van Wino op MySpace.

Album verdeeld door Suburban.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!