William Fitzsimmons - Gold in the Shadow: geen plaatje om vrolijk van te worden

William Fitzsimmons is een van die zangers die je met melancholische stem meteen meesleuren naar de diepten van hun ziel. Hoe diep dat kan zijn kunnen we best door William zelf laten beschrijven: "a real and long coming confrontation with personal demons, past mistakes, and the specter of mental illness which has hovered over me for the great majority of my life". Niet dadelijk een plaatje om vrolijk van te worden dus. In tegenstelling tot vroeger werk baadt het album in een bijwijlen hoopvoller geluid.

Tijdens zijn laatste tour stelde hij de diehard fans voor om even de oren dicht te houden want "the next song has a bit of hope in it". Dat advies zouden we wel niet meteen aan die fans geven. William is nog steeds in staat om songs te schrijven die je naar de keel grijpen. Hij ziet zichzelf ook meer als een tekstschrijver dan als een echte songsmid maar voor de uitwerking van de songs weet hij toch een breder instrumentarium aan te boren dan enkel zijn gitaar. Toch is dat hoopvollere geluid uiteindelijk maar een laagje, want een refrein als "Cut me open, please" uit een nummer met als titel 'Psychastenia' kan je bezwaarlijk vrolijk noemen. Dat 'Psychastenia' doet ons door de electronica en vrouwelijke backing vocals wel een beetje aan Styrofoam denken.

William Fitzsimmons boort voor deze plaat opnieuw volop uit zijn persoonlijke leven en dat resulteert in songs die echt en oprecht aanvoelen. We hebben na herhaaldelijke beluistering echter toch het gevoel dat 'Gold In The Shadow' in zijn geheel iets minder van kwaliteit is dan eerder werk dat hij in eigen beheer uitbracht. Opener 'The Tide Pulls From the Moon' is nog wel een sterke en mooi opgebouwde song met een refrein dat blijft hangen. Ook 'Beautiful Girl' is  aangrijpend, typisch William Fitzsimmons, maar bij de afwerking is hij precies vergeten om er een einde aan te breien want het liedje stopt redelijk onverwacht. 'Bird of Winter Prey' is een ander nummer dat ons wel kon bekoren. De overige songs zijn minder, iets als 'Tied To Me' valt toch wat zwak uit.

We weten niet of dat het aan het terrasjesweer van de laatste weken lag maar we konden de plaat moeilijk in een trek beluisteren. Of ligt het dan toch aan de iets mindere kwaliteit van deze plaat dat we ze slechts met mondjesmaat kunnen verteren. De ietwat murmelende zangstijl van William Fitzsimmons zorgt er ook wel voor dat je je best moet  oncentreren om de finesse van de teksten te kunnen vatten. En uiteindelijk zijn die teksten toch wel de essentie van zijn muziek. Dus als je die niet altijd verstaat is dat een beetje jammer.

Score: 3/5

Door Gert Thijs


William Fitzsimmons live zien kan in 2011 alvast in Brussel (Botanique, 20.06, info & tickets) en Amsterdam (People's Place via Paradiso, 25.06, info & tickets)

William Fitzsimmons website

Album verdeeld door Rough Trade

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!