White Lies - Ritual: debuutgeluid niet tot in het oneindige gekopieerd

Nauwelijks is 2011 twee weken oud of we worden al bekogeld met een plaat die moet doorgaan als één van de grootste releases van het nieuwe jaar. Op zich is dat niet meer dan normaal, want White Lies hebben met hun gitzwarte debuut ‘To Lose my Life’ de post-punkrevival het elan bezorgd dat  hun op de eretribune met Interpol en Editors deed belanden.

Bovendien wou het toeval dat zij een platencontract in de wacht wisten te slepen met Fiction Records, een label dat tot in de eeuwigheid vereenzelvigd zal worden met The Cure en hierdoor nog maar eens het donkere tintje van deze groep onderstreept. Ook al zullen sommige muziekfans Joy Division blijven citeren als men het over White Lies heeft, zanger Harry McVeigh wilde deze keer het doemdenken in de koelkast plaatsen en van  ‘Ritual’ een positieve cd maken vol meebrullers. Wat ook de beweegreden mag zijn, de hamvraag blijft natuurlijk: is ‘Ritual’ even goed geworden als het debuut?

Het antwoord is “neen”. Het goede nieuws schuilt erin dat ‘Ritual’ een ander soort plaat geworden is die de groep wegtrekt van het traditionele post-punkgeluid waarmee ze de wereld veroverd hebben, al doet opener ‘Bad Love’ wat anders vermoeden. Meteen daarna hoor je de nieuwe single ‘Bigger than us’ die onmiddellijk aantoont dat White Lies een nieuw geluid wil voortbrengen. De groep is daarbij niet vies van enige achtergrondzang, wat ons doet terugdenken aan wat Manic Street Preachers deden op hun klassieker ‘Everything Must Go’, een vaststelling die trouwens nog meer bevestigd wordt op het symfonische ‘The Power and Glory’.

Ook al is door deze ommezwaai de magie van het debuut enigszins verdwenen, het is ook een opsteker om te zien dat White Lies niet het soort groep geworden is dat hun debuutgeluid tot in het oneindige zal kopiëren. Met hun nieuwe sound durven mensen weleens vergelijkingen met Depeche Mode en The Killers in de mond nemen, en dat impliceert jammer genoeg ook dat het gevreesde stadioneffect niet ver weg is. Dit soort stap heeft bijvoorbeeld Interpol genekt.

Op ‘Ritual’ voel je dat White Lies hier ook potentiële slachtoffers van kunnen zijn, al is er tot dusver nog niks aan de hand. De man met de zeis, die de genialiteit van White Lies kan kortwieken, komt voorlopig slechts om de hoek gluren.

Score: 4/5

door Didier Becu


White Lies live zien kan begin 2011 in Tourcoing (Le Grand Mix, 23.02, info & tickets), Amsterdam (Heineken Music Hall, 24.02, info & tickets) en Brussel (AB, 23.03, info & tickets).

White Lies MySpace

Album verdeeld door Universal (be - nl)

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!