Violens - Amoral: zo gepolijst dat je erop zou kunnen schaatsen

Iedereen die wel eens een muziekblog bezoekt heeft Violens al een tijd op het oog. De New Yorkers droppen nu en dan een fijne seizoensmix, geven op gezette tijdstippen een exclusieve remix weg of pakken uit met vreemde mash-ups. Zo was er afgelopen zomer, bijvoorbeeld, een Washed Out versus Slowdive vermenging die op papier vele malen interessanter klinkt dan in de praktijk. Tussendoor druppelden bij mondjesmaat ook eigen nummers binnen, en die bleken niet altijd van dezelfde kwaliteit. Het was dus een beetje het hart vasthouden voor 'Amoral', het debuutalbum waaraan maar liefst drie jaar werd gewerkt. En waaróm het zo lang moest duren voor de plaat in de winkels lag, wordt meteen duidelijk na een eerste beluistering, want de productie van 'Amoral' is zo gepolijst dat je erop zou kunnen schaatsen.

'Amoral' is een album dat bulkt van de verschillende invloeden en stijlen: de band mixt koele new wave en Britse jaren tachtig synthpop met gesuikerde psychedelische gitaarpop uit de jaren zestig. Giet daar ook maar een sausje van Hammond orgels, trompetten en drum- en gitaarsolo's die geschreven werden met een voetbalstadion met minstens 40 000 zitplaatsen in het achterhoofd overheen. De blijgemutste retro opener 'The Dawn Of Your Happiness Is Rising' houdt het met een kristalheldere zang en gitaar nog vrij sober en klinkt lekker als je de volumeknop helemaal opengooit. Ook 'Violent Sensation Descends' heeft een fijne ouderwetse sunshinepop feel. Denk The Shins met synthesizers en een zeurend orgeltje. Maar het hoogtepunt van 'Amoral' is de door een als een machinegeweer klinkende drum voortgestuwde huidige single 'Acid Reign': een gezwollen, melodieuze en psychedelische stamper die - ook door de gelijkenissen tussen de stemmen van frontman Jorge Elbrecht en Bernard Sumner - aan het beste van New Order herinnert.

Iets over halfweg het album gaat die bombastische sound ons echter heel erg op de zenuwen werken en lijkt de drukke productie vooral een middeltje om te verdoezelen hoe zwak te veel van de songs eigenlijk zijn. Nummers als 'Full Collision', 'It Couldn't Be Perceived' en 'Until It's Unlit' klinken als afdankers die aan de foute kant van de eighties uit de prullenmand van Flock Of Seagulls of Tears For Fears werden opgevist en in de laatste tien minuten van 'Amoral' heersen alleen nog chaos en wanorde. Het lijkt erop dat Violens nog niet goed weet welke richting het uit moet: te veel ideeën en te weinig goede songs. Ons advies voor een eventuele opvolger is dan ook simpel: less is echt wel more.

Score: 3/5

door Gabriel M


Violens MySpace

Album verdeeld door N.E.W.S

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!