Verslag Yuck in Botanique op 28 februari - helder en zinnenprikkelend geruis

De muzikale vloed die onze contreien elk voorjaar steevast overspoelt, wordt dit jaar voortgestuwd door een band die bestaat uit onder andere een Japanse, langharige bassiste en een van een indrukwekkende jewfro voorziene drummer. Ofte Yuck voor de vrienden.

Wat ooit rees uit de assen van wijlen Cajun Dance Party, weet nu moeiteloos de Brusselse Botanique te vullen, waar de band hun krachten bundelde met Cloud Nothings, dat andere groentje in het veld. Deze laatste schuwde enig enthousiasme allesbehalve en won zo vlotjes de aandacht en de sympathie van het toestromende publiek terwijl hij fijne nummers zoals ‘Hey Cool Kid’ en ‘Should Have’ aan elkaar reeg. Cloud Nothings vormde zo een innemend opstapje voor de hoofdact.

Deze hoofdact, die antwoordt als je Yuck roept, wordt dezer dagen onlosmakelijk verbonden met een eindeloos aantal vergelijkingen, gaande van Dinosaur Jr en Sonic Youth, tot Pavement en Pixies. Hoewel dit straatje te nauw is, zo blijkt al na een enkele luisterbeurt van Yucks oeuvre, vallen deze invloedrijke ingrediënten niet weg te cijferen. Dit jaar is het de grungerevival die aan de beurt is en reeds in de kiem van dit concert, bij opener ‘Holing Out’, schemert bovenstaande stelling dan ook door. De laaiende gitaren zijn een dankbare combinatie met de verbasterde stem van zanger Max Bloom en werpen hun vruchten af, wat het voltallige publiek dan ook kan smaken.

Ook tijdens ‘Shook Down’ en het vrolijke ‘Georgia’ hielden de gitaarsolo’s resoluut stand en joegen ze de decibelmeter de hoogte in, een bevestiging van de nineties noise-sound die hen kenmerkt – je herinnert je ongetwijfeld die mooie dag in 2009 nog wanneer je noodgedwongen stillere oorden ging opzoeken op de weide van Pukkelpop terwijl My Bloody Valentine stond te concerteren. Geruis klonk nooit zo helder en zinnenprikkelend als onder de heerschappij van Yuck, bewijzen hiervan te over tijdens ‘Get Away’ en het mooie ‘Milkshake’.

De set die Yuck op een plaatje presenteerde kende een afgetekende afwezigheid van dieptepunten. Voor de band zich opmaakte om zich terug te trekken richting kleedkamer, wisten ze nog het overdonderende ‘Operation’ (Teenage Riot, iemand?) en het prachtige ‘Rubber’ uit hun mouw te schudden. Na met b-kantje ‘Coconut Bible’ nog één enkele bis te hebben gebracht, zat deze korte, maar smakelijke set erop en bleven er enkel oorsuizingen en hongerige blikken achter. Een reden tot getreur is er echter niet, want wij hebben een sterk vermoeden dat Yuck nog maar aan het begin van zijn odyssee staat.

Door Paola Verhaert


Yuck live zien kan in maart 2011 nog in Amsterdam op 10.03. Klik hier voor tickets en verdere info.

Yuck MySpace

Album verdeeld door V2

At The Scene, de eigen blog van onze redactrice Paola en enkele vriendinnen

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!