Verslag William Fitzsimmons in Botanique op 20 juni - voltreffer met trieste verhalen die troost bieden

Als voorprogramma voor William Fitzsimmons mocht Slow Runner opdraven in de Brusselse Botanique. Dit bleek gewoon de begeleidingsband van de hoofdact te zijn, waarbij Michael Flynn de honneurs als zanger op zich nam. In hun bio stond als referentie Weezer vermeld, maar daar hoorden wij niet zoveel van terug in de songs. Ze brachten ietwat brave indiepop waarvan enkel 'Auto-Happy' ons enigszins kon bekoren. Tegen dat William Fitzsimmons zelf mocht beginnen, waren we Slow Runner al bijna vergeten.

De meerwaarde van de combinatie Slow Runner en William Fitzsimmons was wel meteen duidelijk. De fluwelen stem en integere songs van William F. haalden het niveau onmiddellijk een paar klassen omhoog. Drummer Josh Kaler en bassist Jonathan Gray bedienden zich van een heel gevarieerd instrumentarium en speelden de hele set met een kinderlijk enthousiasme. Enkel Michael Flynn leek ons niet even aanwezig tijdens het optreden. Het viel ons bovendien ook op dat William naast een getalenteerd songschrijver ook wel een heel begenadigd gitarist is.

Op plaat kan William F. na verloop van tijd tot tijd wel wat zeurderig over komen en weegt de zwaarmoedigheid van de songs weleens te veel door. Tijdens zijn live optredens ontpopt hij zich daarentegen bij momenten tot een rasechte cabaretier die het publiek weet te boeien met zijn bindteksten terwijl hij op zoek gaat naar de juiste stemming van zijn gitaar. En hij doet dat met een gezonde mix van ironie en persoonlijke ervaringen. Zo wist hij zonder problemen de vertroebelde relatie met zijn vader te linken aan wc-geld langs Duitse autostrades zonder de sfeer voor de daaropvolgende song om zeep te helpen. Want sfeer was er zeker. Het publiek stond misschien niet wild rond te springen, maar de grote aandacht waarmee de songs geabsorbeerd werden, duidde op een sterke appreciatie voor William F. en zijn band. Die vorm van respect vanuit het publiek straalde ook af op Fitzsimmons die constant interactie opzocht met de zaal. Het blijft ons wel een raadsel waarom mensen geld neertellen om naar een concert te komen kijken en dan tijdens een ongelooflijk intens en persoonlijk nummer als 'You Broke My Heart' even rustig staan rond te kwebbelen.

Ook muzikaal was het optreden een voltreffer. Vonden we 'Gold In The Shadow' maar matig, dan bleek dat de nummers, mede door de knappe begeleidingsband, toch allemaal overeind bleven. Hoogtepunten blijven evenwel de oudere akoestische nummers 'You Broke My Heart' en 'Find It In Me'. Deze doodeerlijke, persoonlijke songs kerven steeds diep in de ziel. Maar ook de nieuwe liedjes 'Wounded Head', 'Beautiful Girl' en afsluiter 'The Winter Of Her Leaving' maakten indruk.

William Fitzsimmons haalde tijdens zijn concert al aan dat een triestig verhaal je ofwel een zekere troost kan bieden en je vrolijker maakt, of dat het je triestiger maakt. Wij bevonden ons zeker in de eerste categorie na het beluisteren van al die melancholische nummers die William Fitzsimmons ons bracht.

Door Gert Thijs


Botanique zet in 2011 nog onder meer Alex Winston (23.06), Megafaun (01.09) en Ane Brun (17.10) op de affiche. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere nuttige info.

William Fitzsimmons live zien kan in 2011 ook in Amsterdam (People's Place via Paradiso, 25.06, info & tickets)

William Fitzsimmons website

Album verdeeld door Rough Trade

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!