Verslag Vampire Weekend in de AB op 22 februari - aanstekelijke cocktail

Het optreden van Vampire Weekend in de AB was in een mum van tijd uitverkocht, want de ster van de groep is de laatste tijd gestaag omhooggeschoten. Hun voorbije optredens in België waren van die aard dat iedereen zich aan een warm feestje verwachtte. Hun mix van indierock, een snuifje ska en de opwindendste Afrikaanse gitaren zorgen voor een aanstekelijke cocktail met redelijke garantie voor een levendig concert.

De verwachtingen waren hooggespannen, en vanaf de eerste noot was het duidelijk dat rustig voortkabbelen gelukkig niet in het woordenboek van Vampire Weekend voorkomt. White Sky en Holliday gaven aan dat de groep niet gekomen was om de set rustig op te bouwen, maar dat er wel degelijk vanaf het begin gedanst mocht worden. De show raasde door met onder andere geweldige versies van Cap Cod Kwassa Kwassa en M79. Het kort maar krachtige Cousins zorgde ervoor dat de hele zaal aan het dansen sloeg. Ten opzichte van hun optreden op Pukkelpop de voorbije zomer viel ons vooral op hoeveel de jongens van Vampire Weekend gewonnen hadden aan zelfvertrouwen en podiumprésence. Zanger Ezra Koenig was heel goed bij stem en de band kon de vibe van de AB perfect aanwenden om het concert naar een hoger niveau te tillen.

Na al dat feestgedruis zorgde Taxi Cab voor het eerste rustpunt. Hiervoor besloten de bandleden even te switchen naar drumpad en staande bas met strijkstok, wat wel een iets donkerder sfeertje opriep. Taxi Cab is geen wereldnummer, maar het toonde wel aan dat Vampire Weekend ook durft te experimenteren. Met Run ging het tempo dan weer de hoogte in. "Who likes to skank?", vroeg Ezra Koenig toen aan de zaal. Maar wat dat dan mocht zijn was niet meteen duidelijk voor de meerderheid. De daarop volgende vraag "Who knows Scooter?", bracht zo mogelijk nog meer verwarring. Maar geen probleem voor Ezra en de zijnen, vanaf het moment dat het eerste akkoord van A-Punk uit de boxen knalde, was het wel duidelijk waar dat skank'en op sloeg. A-Punk is ska van de bovenste plank en helemaal feest.

Het meezingmoment van de avond was dan weer weggelegd voor One (Blake's Got a New Face). Na al dat geweldigs kende het optreden dan wel even een dipje met Diplomat's Son het langste nummer uit Contra en ondanks of net dankzij de tempowisselingen ook wel het meest langdradige. Het daarop volgende Boston (Ladies of Cambridge) klonk al terug iets opwindender, maar was net iets te rommelig om helemaal te overtuigen. Gelukkig sloeg de motor weer helemaal aan zodat het einde met Campus en Oxford Coma alle handen terug op elkaar kreeg.

Vampire Weekend was nog niet uitgespeeld en had nog een paar extra troeven in de mouwen voor de bisronde. Horchata, leerden we gisteren van een ervaringsdeskundige, is een vreselijk zoet, melkachtig, Spaans amandeldrankje. Gelukkig kregen we dat niet voorgeschoteld in de AB, maar wel die geweldige eerste single uit Contra. In dit geval werkten de tempowisselingen wel helemaal. Eindigen deed de band met opnieuw twee nummers uit hun debuut. Eerst was er die song over architectuur, Mansard Roof, opnieuw heel Afrikaans en Amerikaans tegelijk. Finaal kregen we nog het opzwepende Walcott voorgeschoteld, een perfect einde voor een zeer geslaagd concert.

Na afloop hadden we wel het gevoel dat de nummers uit het debuutalbum live iets straffer uit de hoek kwamen dan die uit Contra. Hebben de bandleden deze al beter in de vingers, of zijn ze gewoon sterker? Dat zal de toekomst wel uitwijzen. Voorlopig kunnen we alleen maar vaststellen dat Vampire Weekend een heel aanstekelijke set speelde in de AB en dat ze met ongelooflijk veel speelplezier heel de zaal aan het dansen kregen. Hopelijk mogen ze deze zomer dit nog eens komen overdoen onder een stralende zon. Feest gegarandeerd.

door Gert Thijs

Links:
Vampire Weekend MySpace
Vampire Weekend homepage
AB