Verslag The Pogues in Openluchttheater Rivierenhof op 11 juli - zot- en zatheid krijg je er nooit meer uit

“This is a song about whiskey”, lalt opper-Pogue Shane MacGowan in een combinatie van nagenoeg onverstaanbaar Iers en zatlaps, terwijl hij zijn eerste glaasje van het optreden door zijn keelgat giet. Niet zijn eerste van de dag, dat is duidelijk. Ach, zijn drankdemonen zal MacGowan wel nooit overwinnen. De geruchten dwalen al voor het concert door het Openluchttheater van het Rivierenhof: de Ierse zanger zou contractueel verplicht zijn tot het meezingen van amper twee nummers.

Niets van dat alles. De frontman verdwijnt slechts tijdens drie nummers van het podium voor een drankpitstop, waaronder de heerlijke instrumental ‘Repeal of the Licensing Laws’, een uitgelaten folksong waarop wij gerust jong hadden willen zijn tijdens het Dublin van de jaren ’20, de nacht wild wegdansend met een vurig gelokte Ierse lass genaamd Caitlín. Voor de rest neemt MacGowan de honneurs waar achter de microfoon, niet eens hevig zwalpend. Brabbelend dat wel, en af toe zingt de Ier verkeerd. Vooral bij de tragere nummers gaan band en zanger al eens in de fout. Maar kan je anders dan MacGowan vergeven wanneer hij even later een parel van een tekstflard als “We watched our friends grow up together / And we saw them as they fell / Some of them fell into heaven / Some of them fell into hell” uit zijn strot wringt.

Met hun Keltisch geïnspireerde en met een punkattitude gespeelde feestfolk zijn The Pogues al jarenlang een stichtend voorbeeld voor groepen als Dropkick Murphys en Flogging Molly, net als het dieet van whiskey en Guinness van MacGowan een inspiratiebron was en is voor notoire drank- en drugsorgels als Peter Doherty en Amy Winehouse, al is dat voorbeeld net iets minder stichtend. Maar je zou haast vergeten dat de Londense band onder leiding van de dronken poëet tientallen prachtnummers bijeen pende. Een fonkelende diamant als ‘A Pair of Brown Eyes’ is bijvoorbeeld in elke rechtvaardige maatschappij een dot van een klassieker.

Sinds hun reünie in 2001 zijn de oorspronkelijke leden van The Pogues weer op pad. Dat betekent ook dat ze hun traditionele Ierse folkinstrumenten als de mandoline, de banjo, de accordeon en de tinwhistle van zolder gehaald hebben. Het blijft wel vreemd dat een band die in deze bezetting al twintig jaar geen nieuwe plaat meer uitbracht, er niet in slaagt om zijn eigen hits als ‘If I Should Fall From Grace With God’ of ‘Sally MacLennane’ foutloos te spelen.

Heel erg vinden we dat niet, want een zatlappenband zonder foutjes is zoals, wel ja, een café zonder bier. Ook afsluiter ‘Fiesta’ klinkt niet honderd procent zuiver, maar het belet het enthousiaste publiek niet een pogo in te zetten voor het podium, terwijl sidekick Peter ‘Spider’ Stacey en even later ook MacGowan zelf met een bord op hun hoofd beginnen te kloppen. Die zot- en zatheid krijg je er nooit meer uit.

Door Tom Peeters


Openluchttheater zet de komende weken onder meer Yevgueni (16.07), Midlake + The Bony King of Nowhere (14.08) en Gabriel Rios (02.09) op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere info.

The Pogues website

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!