Verslag The National in de AB op 21 november - unieke mix van intiem en groots
Afgelopen Pukkelpop werd al duidelijk dat de definitieve doorbraak van The National slechts een kwestie van tijd was. De band rond de charismatische Matt Berninger is niet meer weg te denken uit de hitlijsten en de Belgische muziekharten. Wij waren een van de gelukkigen met een ticket voor het concert in de AB, waar The National op goed anderhalf uur tijd bewees waaraan ze die doorbraak nu precies verdiend hebben. Een band zo intiem en tegelijkertijd zo groots is uniek in het hedendaagse muzieklandschap.
De jongens van Phosphorescent kregen de moeilijke taak om de reeds goed volgelopen AB op te warmen. Hun scherpe americana met een folkrandje deed meermaals denken aan het repertoire van Drive-By Truckers of Bright Eyes, maar de band miste uitstraling om echt te kunnen beklijven. De mooie zang van Matthew Houck maakte echter veel goed en volstond net om een halfuurtje lang te kunnen wegdromen bij deze mooie, breekbare countrymuziek.
Na een achttal jaar in de schaduw gestaan te hebben kwam The National opeens met “Boxer”, hun vierde studio-album, op de proppen. Plots werden ze een van de vaandeldragers van de alternatieve rock, met uitzicht op meer. Dat “meer” kwam er dit jaar, toen “High Violet” in de winkelrekken lag en al het goede van deze band met overtuiging bevestigde. Het concert van zondagavond was dan ook in een mum van tijd uitverkocht en de zaal was volledig gevuld met fans met torenhoge verwachtingen. Dat zijn steevast de moeilijkste concerten, maar het publiek werd meteen het zwijgen opgelegd door de warme stem van Berninger bij het intense “Runaway”.
Die Matt Berninger is ongetwijfeld een van de meest atypische frontmannen die we kennen: strak in het pak, steevast met een glaasje wijn in de hand, en een volle baard waarmee hij eerder op een priester of universiteitsprofessor lijkt. Een soort “kaviaar rock & roller” die alles is wat een doorsnee frontman niet is, en het is net dat wat deze man zo geweldig maakt. Het is dan ook des te geweldiger om iemand als Berninger volledig losgeslagen op een box te zien springen, zoals bij het knallende “Mistaken For Strangers”. Daarna begon het optreden pas echt: we werden getrakteerd op explosieve versies van radiohit “Bloodbuzz Ohio” en “Brainy”, inclusief enkele heerlijk strakke potjes gitaargeweld. Tijdens “Squalor Victoria” kwam ook het publiek voor een eerste keer voorzichtig los, door enthousiast mee te klappen tijdens intro en tussenstuk. Het refrein was voor Berninger het signaal om zich een eerste keer volledig te laten gaan op het podium. We kennen maar weinig frontmannen die zo hun ziel uit hun lijf kunnen zingen als hem.
De jongens van The National zien er soms wat uit als dertigers met een vervroegde mid-life crisis, maar stonden opvallend goedgeluimd op het podium. Gitarist Bryce Dessner haalde zijn beste Frans boven, Berninger liet zijn ietwat zwarte gevoel voor humor gelden door “Conversation 16” op te dragen aan het kannibalistische verleden van zijn echtgenote. Ook muzikaal zat het snor: de nummers van “High Violet” deden het stuk voor stuk goed en werden op luid applaus onthaald. De echte topmomenten kregen we van bij het moment dat het briljante “Apartment Story” werd ingezet. Vooral in het slot bleek echt hoe The National, meer dan welke andere band dan ook, kan grossieren in briljante outro’s: “Apartment Story”, maar ook “England”, doorbraaksingle “Fake Empire” (met dank aan de blazerssectie) en “About Today” (ietwat verrassend dat dit geweldige oudere nummer de setlist haalde) hebben stuk voor stuk een slot waarin je jezelf volledig kan verliezen. Zeker wanneer je die Berninger dan ook nog eens als een halve gek over het podium ziet strompelen.
Muziekbeleving op z’n best, en dan moesten we nog een bisronde krijgen: “Mr. November” is voor ons het meest epische nummer van deze groep. Het kreeg nog extra cachet toen Berninger het publiek indook en door de hele zaal wandelde, steeds opnieuw “I won’t fuck us over, I’m Mr. November” schreeuwend (en luidkeels nageroepen door het steeds enthousiaster wordende publiek). “Terrible Love” was ongeveer even krachtig, vooral dan in het slot waarin een uitzinnige Berninger alweer het beste van zichzelf gaf. Maar hét mooiste van de avond was toch wel het slotnummer: “Vanderlyle Crybaby Geeks” werd volledig akoestisch en zonder microfoons gespeeld en gezongen. Het publiek zong intens mee, maar werd toch nog steeds overstemd door de indrukwekkende klankkast waar Matt Berninger gebruik van maakt.
The National in de AB was een unieke ervaring. Wie het gemist heeft, kan op 15 februari in Vorst Nationaal terecht, waar ze dit huzarenstukje hopelijk nog eens zullen overdoen. Wij zien het als een voorrecht om getuige te mogen zijn van die volgende stap voor deze steeds groter wordende band.
SETLIST
Runaway
Anyone’s Ghost
Mistaken For Strangers
Bloodbuzz Ohio
Brainy
Slow Show
Squalor Victoria
Afraid of Everyone
Available
Conversation 16
Sorrow
Apartment Story
Daughters of the Soho Riots
England
Fake Empire
About Today
-----------------------------------------
Mr. November
Terrible Love
Vanderlyle Crybaby Geeks
door Filip Van Der Elst
Luister gratis naar enkele nummers van The National op MySpace.
De AB zet de komende weken onder meer Efterklang, Bruce Bherman en Mintzkov op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere info.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!