Verslag The National in Vorst Nationaal op 15 februari - de W van Wondermooi

Ondanks het zware fileleed blijft het toch steeds een ervaring om de Brusselse rocktempel die Vorst Nationaal is te betreden. Wie een beetje muziekgeschiedenis achter zijn kiezen heeft, weet welke grootheden hier eerder op het podium stonden.

Spelen in Vorst betekent samen met het Antwerpse Sportpaleis de hoogst bereikbare sport op de Belgische zaalconcertladder, een trapje dat misschien iets te hoog gegrepen was voor support act Sharon Van Etten. Niet dat we het dit lieve kind niet gunnen, maar een intieme set waarbij duizenden concertgangers op zoek gaan naar de ideale zitplaats bezit nu eenmaal weinig kans op slagen.

Sharon Van Etten klinkt weliswaar nog niet als echte muziek in de oren bij de meeste (indie)popliefhebbers, toch werd haar 'Because I Was in Love' uit 2009 her en der opgemerkt. De kans om zich te profileren naar een groot Belgisch publiek ging echter de mist in. Dat had deze Amerikaanse doorheen haar euforie grotendeels aan zichzelf te danken, doordat intieme nummers over gebroken harten aangekondigd werden door een huppelend wicht die het maar niet kon geloven dat ze voor zo'n grote arena mocht spelen.

Blijkbaar moet ook de geluidstechnicus zijn ingedommeld want plots werd middenin Sharons set de volumeknop naar boven gehaald. We kregen hierdoor wel een energieboost, alleen was het kalf al lang aan een verdrinkingsdood gestorven. Sharon droomt ervan om met haar PJ Harvey-achtige nummers met folkinslag een rockdame te zijn. Toch leek het gisteren overduidelijk dat ze voor deze opdracht te licht bevonden werd. Wat niet belet dat we in een intieme club deze dame nog een kans zouden gunnen.

Intimiteit bleek al gauw het sleutelwoord te worden onder de vele concertgangers. Ook al gunt iedere muziekfan hun Amerikaanse idolen uit Ohio het grote succes, we weten ook dat deze groep rondom de gebroeders Dessner en Devendorf uitgegroeid is tot een waar rockmonster waar je anno 2011 niet meer naast kan kijken. Een paar maanden geleden stonden ze nog in de AB, nu kon je zelfs zien dat Vorst te klein geworden is voor The National. Wat eerst aangekondigd werd als een clubconcert, veranderde al gauw in een show in de volledige zaal met bijbehorende balkons. Het is een evolutie die je als muziekfan moet accepteren, ook al weet je dat de volgende stap logischerwijze de gevreesde stadions en overvolle grasvelden zullen zijn.

The National kwam op in een sober blauw licht, om meteen als opener ‘Anyone’s Ghost’ uit te kiezen, één van de nummers die ervoor zorgden dat er wereldwijd zomaar eventjes 400.000 exemplaren van ‘High Violet’ over de toonbank gingen. Deze keuze waarschuwde er ons voor dat de groep nog heel wat andere hoogtepunten in zijn mars zou hebben. Het bleek ook bij de eerste tonen duidelijk (alsof we dat nog niet wisten) dat vooral de fantastische baritonstem van Matt Berninger alle aandacht zou opeisen. Matt is nooit een waterval van woorden geweest, maar de uitspraken die de bij momenten hyperzenuwachtige zanger uitkoos waren meer dan doeltreffend. Zo prees hij België voor de steun die de fans hun destijds gaven. Blijkbaar weet hij zich nog heel goed de tijd te herinneren waarin hij het zonder awards moest stellen.

The National heeft begrepen dat de toverformule van een goed lied vooral uit een onuitwisbaar refrein moet bestaan. Het is trouwens een wonderformule die steeds op dezelfde manier samengesteld wordt: de blazers nemen de aanloop voor crescendo en grandeur. Ons hoor je hier in ieder geval niet over klagen. Voor de set van anderhalf uur die The National gisteren bracht, heeft de dikke Van Dale maar één woord uitgevonden en het staat onder W van wondermooi.

Wie dacht dat het hoogtepunt voorbij was toen de meeste hits uit 'High Violet' werden gespeeld, had buiten de bis gerekend. De groep die naambekendheid verwierf door hun steun aan Obama bewees dat ze ondanks het sterrendom vooral een band van het volk gebleven waren, waarbij Matt besloot om met behulp van een verlengkabel en de nodige security zijn innerlijke demonen los te laten doorheen Vorst. Zijn wandelgang door de arena bracht hem zelfs tot aan de andere kant van de zaal, op het balkon. Eens bekomen van de energieke drift, besloot The National om afscheid te nemen met een a capella (en zonder micro) gezongen versie van ‘Cry Baby’. Geen mens die het ook maar aandurfde om een woord te zeggen.

Na afloop werden we buiten meteen overrompeld door venters die ons een poster van The National wilden verkopen. Dit was waarschijnlijk een teken dat deze band mogelijk nooit meer naar de kleine zaaltjes zal terugkomen. Er was gisteren wellicht geen enkele toeschouwer die eraan twijfelde dat ze dit succes verdienen.

door Didier Becu


The National speelt in februari 2011 ter gelegenheid van Cross-Linx verschillende concerten in diverse Nederlandse steden. Klik hier voor verdere info & tickets. The National is in de zomer van 2011 te gast op Rock Werchter (info & tickets), in Bloemendaal (Openluchttheater via Patronaat, 12.07, info & tickets) en Tilburg (013, 13.07, info & tickets).

The National MySpace

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!