Verslag The Gaslight Anthem in de AB op 14 november - rock zoals het hoort te zijn
Het was al lang geleden dat we nog zo hadden uitgekeken naar een concert: sinds we The Gaslight Anthem voor het eerst aan het werk zagen, in een uitverkochte Botanique anderhalf jaar geleden, is er heel wat gebeurd voor de jongens uit New Jersey. Hun derde langspeler “American Slang” bleek een schot in de roos en begin juli volgde er een geslaagde passage in de Marquee van Rock Werchter. De volgende stap? Grotere zalen veroveren. In een uitverkochte Ancienne Belgique bewees The Gaslight Anthem dat ook die uitdaging geen probleem vormt. Het publiek werd getrakteerd op anderhalf uur intense en tijdloze rock & roll die nog gerust wat langer had mogen duren, ware het niet voor die verdomde avondklok geweest.
Het eerste voorprogramma Sharks hebben we helaas moeten missen, maar we konden wel de set van Chuck Ragan meepikken, een man met een hoop ervaring. In het verleden was hij al onder meer frontman van de punkrockband Hot Water Music. Sinds hun ontbinding in 2006 probeerde Ragan het solo, en dat is een tactiek die het in een inmiddels goed volgelopen AB niet slecht deed. Ragan speelde akoestisch en werd aangevuurd door een bedrijvige violist, wat in een mengeling van sfeervolle folk en intieme kampvuurliederen resulteerde. Een soort Flogging Molly in een soberder jasje, zeg maar. Niet zelden hoorden we gelijkenissen met de bloedmooie soundtrack van Into The Wild: onder meer dankzij de opvallende overeenkomsten met de stem van Eddie Vedder, maar ook de warme en melancholische sound vinden we terug bij deze Ragan.
Onder het motto “alle registers open” ging The Gaslight Anthem aan een verschroeiend tempo van start: met korte, krachtige nummers als “The Spirit of Jazz” en “Boxer” was de toon meteen gezet. De band combineerde vlijtig materiaal uit al hun werken: van de nieuwe nummers met heerlijke gitaarriffjes als “The Diamond Church Street Choir” tot de stevigere punk uit hun debuut “Sink Or Swim”, niets ontbrak. Snelle of hoekige songs als “Old White Lincoln” en “Stay Lucky” werden handig afgewisseld met trager werk als “Even Cowgirls Get The Blues” en het bloedmooie “Blue Jeans & White T-shirts”. Frontman Brian Fallon verspilt niet veel tijd aan bindteksten, maar als hij het doet is het lachen geblazen: een warrig verhaal over ijshockey, baseball en een belofte voor gratis hotdogs (“if one day I’m wearing big sunglasses like Bono”) zorgde voor een welgekomen afwisseling tussen al die pure en onversneden rock. Het werd meteen opgevolgd door “1930”, hun eerste nummer ooit en de meest melodieuze punk die wij ons kunnen voorstellen.
Het viertal vlamde van hoogtepunt naar hoogtepunt: “The Patient Ferris Wheel” klonk live nog explosiever dan op plaat, “The Queen of Lower Chelsea” kan dan weer rekenen op een heerlijk refrein, zowel tekstueel als muzikaal. “Bring it On” en “Miles Davis & The Cool” bleken uitstekende sfeerbrengers en werden bij momenten enthousiast meegezongen. Minpuntjes: de Wilson Pickett-cover “In The Midnight Hour” hadden wij liever ingewisseld gezien voor een eigen nummer, en “Wooderson” viel wat uit de toon door een overvloed aan ruis. Het inwilligen van een verzoekje uit het publiek (het geweldige “Drive”) bleek geen enkel probleem, maar bracht hen later nog in de problemen: plots kwam Fallon tot de vaststelling dat ze slechts 18 minuten meer op de klok hadden, en de bloedeerlijke man stelde dan maar gelijk voor om het hele encore-gedoe te laten vallen. Geen hond die daarom maalde, want de 18 minuten die daarop volgden waren van een uitermate hoog niveau. Stuk voor stuk heerlijke rockplaten als “Great Expectations”, “The 59 Sound” (hun bekendste nummer) en “American Slang” waren het sein voor het publiek om massaal uit de bol te gaan. Het magnifieke “Here’s Looking At You, Kid” werd een laatste rustpunt in de set en bleek voor menig enthousiaste fans hét kippenvelmoment bij uitstek. Fallon leek zelf even oprecht van slag door de strofes door elkaar te halen.
In het slot werd nog eenmaal de genialiteit benaderd met het stevige “Backseat”, hun traditionele afsluiter en een uitstekend nummer om de AB nog een laatste keer in brand te steken. Op anderhalf uur tijd werden we getrakteerd op niet minder dan 24 nummers, en toch hadden we niet één keer het gevoel dat ze te snel afgehaspeld werden, al was het maar omwille van een aparte intro hier of een geïmproviseerde zang daar. Dit was rock zoals het hoort te zijn, en voor ons één van de uitschieters van het muziekjaar 2010.
SETLIST
The Spirit of Jazz
Boxer
Senor & The Queen
The Diamond Church Street Choir
Old White Lincoln
Even Cowgirls Get The Blues
Old Haunts
1930
Wherefore Art Thou, Elvis?
Wooderson
Film Noir
Miles Davis & The Cool
The Patient Ferris Wheel
Blue Jeans & White T-Shirts
The Queen of Lower Chelsea
Drive
Bring It On
In The Midnight Hour (Wilson Pickett cover)
Stay Lucky
Great Expectations
The ’59 Sound
American Slang
Here’s Looking At You, Kid
Backseat
door Filip Van Der Elst
Luister gratis naar enkele nummers van The Gaslight Anthem op MySpace.
De komende weken zet de AB onder meer Swans, Bruce Bherman en Best Coast op de affiche. Klik hier voor een volledig overzicht, tickets en verdere info.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!