Verslag The Divine Comedy/An Evening with Neil Hannon in Botanique op 28.09: Neil is God

Woensdagavond: Botanique, een uitverkochte Orangerie. Iets voor negen stapt Neil Hannon het podium op. Vanavond is hij en hij alleen The Divine Comedy. Geen strijkers, geen blazers, geen percussie, geen backing vocals. Hij en hij alleen komt het podium op in pak, bowler hat en aktetas, en wat zou ik er niet voor geven om ook dat charisma te mogen uitstralen! Wereldklasse.

Een voor de helft gevulde zaal maakt even voordien kennis met Cathy Davey, een Ierse schone die vergezeld van een gitaar het publiek muisstil krijgt. Ze doet niets vernieuwends, maar is als opener een fijne verrassing, wat niet altijd het geval is. Minpuntje: na enkele songs breekt ze een snaar en speelt ze verder op Neils gitaar. Een betere keuze ware geweest de snaar te vervangen, nu liet de zangeres zich echter meeslepen in een wirwar van excuusjes en onwennigheid. Maar niet gezeurd, een half uurtje in Cathy’s gezelschap was meer dan aangenaam.

Met Down in the Street Below en The Complete Banker zit de sfeer er bij de hoofdact meteen in. Neil een begenadigd tekstvirtuoos noemen, is als zeggen dat Magritte wel iets kon met een penseeltje: een understatement van jewelste. Neil bedankt trouwens diezelfde René als inspiratie voor zijn look. You’re welcome!

Nippend aan zijn glaasje rode wijn gidst Hannon ons doorheen tricky bits (zoals hij de moeilijke stukjes in zijn pianospel noemt), verontschuldigt hij zich voor zijn shit jokes (wanneer hij het gitaarstemmen afsluit met this was a song!) en toont hij ons de inhoud van zijn aktetas (inclusief verjaardagsgeschenk voor zijn vader).

This is entertainment horen we je zeggen? We geven je geen ongelijk. En ach ja, in je achterhoofd hoop je misschien wel een of twee keer op de grootse arrangementen van The Divine Comedy - Neil blijkt ook niet ’s werelds meest begenadigd pianist of gitaarspeler - maar deze ‘Evening with…’ maakt dit ruimschoots goed.

De Ier blijft het publiek onderhouden. 'At the Indie Disco' blijkt de perfecte shortcut naar aan een werkelijk unieke DIY-versie van New Orders 'Blue Monday' en een hilarische cover van Human Leagues 'Don’t You Want Me'.

Als afsluiter wordt het publiek getrakteerd op het langverwachte 'I Like' en het fijnzinnige 'Tonight We Fly', om bisgewijs nog te genieten van 'National Express' en 'Can You Stand Upon One Leg'. Onder een lawine van handgeklap neemt Neil afscheid van zijn trouwe fans, bolhoed en aktetas in de ene hand, fles wijn in de andere. Je kunt het lezen in de cd-recensie van 'Bang Goes the Knighthood' op deze site, maar we herhalen het maar al te graag: Neil is God!

door Mark Baeten

Dank aan Botanique
Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!