Verslag The Charlatans in Botanique op 26 oktober - nostalgie en degelijk nieuw werk

Begin jaren negentig brachten The Charlatans een aantal geweldige prachtsongs uit en speelden ze concerten waar we hier op indiestyle nog steeds ongelooflijk lyrisch over kunnen doen. In het begin van het millennium zakte de aandacht voor de Mancunians echter wat weg, al bleven ze op geregelde tijdstippen nieuw werk uitbrengen en toeren. En zo verscheen onlangs nog 'Who We Touch', een prima cd met toch weer een paar straffe nummers op. In tijden waarin reünietournees de boventoon voeren in concertland, was het dan ook een verademing om te horen dat oude bekenden in het land waren, en dat niet alleen uit nostalgie maar ook met degelijk nieuw werk.

Omdat ondergetekende zelf The Charlatans de laatste jaren niet meer echt aan het werk gezien had, was het wel een beetje afwachten hoe de band zou overkomen. The Charlatans bestaat uit vier geezers, het type dat je zaterdagnamiddag aantreft in de pub om er naar het voetbal of de rugby te kijken, en frontman Tim Burgess, die gisteren met zijn lange zwarte haren veel weg had van een skinny goth. Burgess ademt britpop op het podium, maar mist de arrogantie van een Liam Gallagher of Ian Brown. Hij is dan weer wel de meest charmante van alle britpop frontlui. Zo stond hij in de Botanique voortdurend te wuiven naar de vrouwen in het publiek die meedansten en signeerde hij onbevangen een aantal lp's en t-shirts tijdens de finale. De gitarist daarentegen had niet alleen de look van de Gallaghers, hij zag er in begin van de set waarschijnlijk even joviaal uit als Noel zondag na het verlies van Manchester City tegen Arsenal. Naarmate het concert vorderde, ontdooide de band helemaal en zagen we het spelplezier bij ieder nummer toenemen.

De band opende sterk met nummers als 'Believe You Me', 'Weirdo' en 'Can't Get Out Of Bed'. De set was mooi opgebouwd rond zowel ouder werk als een kleine selectie uit de laatste plaat. Van die laatste onthouden we vooral een intens 'Your Pure Soul'. Andere nieuwere nummers als 'Smash The System', 'Intimacy' en 'Your Foolish Pride' konden wel bekoren maar misten nog wat body. Oudere songs zetten de zaal dan weer onverminderd aan het dansen, zeker klasbakken als 'Jesus Hairdo', 'Tellin' Stories' en zeker 'The Only One I Know'. Het einde van de set was weggelegd voor 'This Is The End'. The Charlatans werden nog terug geroepen en de bisronde werd ingezet met 'Love Is Ending', een van de beste songs uit 'Who We Touch'. Om te eindigen kregen we nog eens de kans om volledig uit de bol te gaan op 'Sproston Green', afsluiter van het geweldige debuutalbum 'Some Friendly'.

The Charlatans zijn om verschillende redenen nooit zo groot geworden als enkele andere britpoppers. Na 20 jaar en 11 lp's kunnen we wel stellen dat de heren nog steeds één van de vaandeldragers zijn van het genre en dat ze nog steeds in staat zijn een zaal in vuur en vlam te zetten.

door Gert Thijs


Botanique zet de komende weken en maanden fijne artiesten als Shout Out Louds, Paul Smith en Jamaica op het programma. Klik hier voor de volledige kalender, verdere info en tickets.

Luister gratis naar enkele nummers van The Charlatans op MySpace.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!