Verslag The Boxer Rebellion in Nijdrop op 27 mei - was Willow nu net iets sterker?

Als muziekliefhebber is een voorprogramma steeds iets om naar uit te kijken, ook al is dit de laatste tijd teveel een synoniem van “aanhangsel” geworden. Om maar niet te zeggen dat het vaak gaat over acts die geen mens wil zien.

Gelukkig kan dit ook ontaarden in een soort van ontdekkingstocht, wat gisteren het geval was met Willow. Of ze nu vernoemd zijn naar de 80’s-film van Ron Howard mag Joost (of zij zelf) weten, maar ze hebben in ieder geval goed naar de eighties geluisterd. Dat vertaalt zich niet alleen in het dragen van een T-shirt van The Smiths. Na prijzen als het Vlaams-Brabantse rockconcours Rockvonk te hebben gewonnen mochten ze reeds het voorprogramma van Vive La Fête en (slik) Editors spelen. Over 80’s gesproken dus.

Muzikaal vertaalt zich zoiets in ingenieuze indienummers waarbij zanger Pieter-Jan Van Den Troost met volle overgave duidelijk maakt dat het podium zijn plaats is. Terwijl zijn Damon  Albarn-achtige poses mooi omringd worden door melancholische 80’s keyboards en een gitaargeluidsmuur waarbij je al gauw in de mot hebt dat het geen toeval is dat één van hun nummers de titel ‘House Of Love’ draagt, genoten wij met volle teugen van deze nieuwe ontdekking. Het is misschien zoals Pieter-Jan zelf aangaf: dit komt ervan als je veel repeteert. Een geslaagd optreden dat weliswaar in mineur afliep doordat een roadie van The Boxer Rebellion op vrij brutale wijze aangaf dat ze naar de kleedkamers moesten verkassen. Zoiets doe je niet mijnheer de roadie.

Die attitude leek gelukkig niet te gelden voor de groep zelf. De vier sympathieke Londenaars (al is zanger Nathan Nicholson een Amerikaan) moesten een dag eerder toezien hoe ze in de Antwerpse Kavka voor de bekende man en de paardenkop stonden te spelen. Gelukkig bleek de Nijdrop daags nadien aardig gevuld te zijn.

Nou ja, een aardig gevulde Nijdrop is eigenlijk ook iets te weinig voor een groep die nu bijna tien jaar bezig is en waar keer op keer over gezegd wordt dat ze klaarstaan voor die fameuze grote doorbraak. Die sprong naar het grote publiek zal waarschijnlijk eeuwig op zich laten wachten. The Boxer Rebellion is nu eenmaal het soort groep dat een perfect geluid op de mat weet te toveren, een mooie balans van shoegaze, neo-postpunk en zelfs wat wave, maar het ontbreekt hun aan die kleine finesse om catchy songs neer te pennen. Een gebrek dat je als muziekliefhebber de schouders doet ophalen, maar het publiek fluit nu eenmaal graag indienummertjes mee en dat zit er bij The Boxer Rebellion niet in.

Als podiumact kun je wel stellen dat Nicholson en zeker bassist Adam Harrison ervoor gaan, maar dat kon zelfs de Nijdrop, op die eerste rij uitbundige fans na, slechts weinig bekoren. The Boxer Rebellion zijn vechters, getuige daarvan hoe ze vaak hun eigen platen financieren, en ze zullen steeds wel ergens in de schaduw van de groten lopen. Bij momenten zullen ze die zelfs weten te overschaduwen, alleen vrezen we voor de groep dat het bij die voetnoot in de geschiedenis zal blijven.

Hadden die afwezigen dan weer eens ongelijk? Een heel klein beetje wel, maar ondertussen dingen reeds nieuwe groepen op die aanspraak kunnen maken op de titel van “the next big thing”. Of was Willow nu net iets sterker?

Door Didier Becu


Nijdrop zet de komende weken Matthew Dear (01.06), Yevgueni (26.06) en andere fijne acts op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere info.

The Boxer Rebellion website

Willow MySpace

De Indiestyle review van het album 'The Cold Still'

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!