Verslag The Bony King of Nowhere in De Kreun op 7 november - natuurlijke flair

Tijdens Arte Libre krijgt ontluikend talent speelkansen dankzij Muziekcentrum Track uit Kortrijk. Het concept is een beetje gelijkaardig als dat van de stilaan legendarische Open Mic-avonden in Leuven. Als we niet hadden vastgezeten aan de familietafel, waren we gegarandeerd gaan piepen om de jonge singer-songwriter Pauwel De Meyer en de Brusselse band Chloe & The Lonesome Cowboy aan het werk te zien. Een paar keer in het jaar zorgt Track op Arte Libre voor een zeer prettige headliner. Deze keer was het de beurt aan The Bony King Of Nowhere. De Kreun stelde zijn zaal graag ter beschikking.

Ruim 150 personen waren afgezakt om op zondagavond te genieten van een zeer charismatische Bram Vanparys. Dat het een lefgozer is, waren we al bijna vergeten. Het is niet simpel om voor 150 man zonder franjes volledig solo het concert in te zetten. Het getokkel van 'Across the River' en de volle akkoorden van 'Night of Longing' pasten perfect bij het concept dat Muziekcentrum Track vooropstelt met Arte Libre. The Bony King Of Nowhere speelde vooral nieuw materiaal van het tweede, in februari 2011 te verschijnen album. Waar vele bands dan zouden verdrinken in hun ijver om nieuwe nummers op te dringen en oude herkenbare te passeren, was dit in Kortrijk absoluut niet het geval. Meer dan eens slaakte het publiek een diepe zucht van genot wanneer het laatste akkoord weerklonk. In 'Everything I Like' en 'Hear Them Calling' is de samenzang ronduit charmant. Dat is ook hoe je frontman Bram nog het beste kunt beschrijven. Vanuit een natuurlijke flair pakte hij het publiek in met licht grappige bindteksten.

Al zal zijn rustige uitstraling ook wel meegespeeld hebben. Feit is dat het publiek zonder morren en (soms) ijzig stil luisterde naar de integere en rustgevende songs. Wanneer Bram zich dan aan 'If Not For You' van Bob Dylan waagt, merken we op dat die laatste zijn tweede plaat danig heeft beïnvloed.  Bram Vanparys is een storyteller van de bovenste plank. Dat valt vooral op in het tweede gedeelte van zijn set. Denk dan in eerste instantie aan nummers als 'Traveling Man' (dat al bedoeld is vor zijn derde plaat!), 'Sleeping Miners' en 'Mother'.

Al moet het gezegd, het verschil maakte de koning nog steeds met de nummers uit diens debuutalbum 'Alas My Love'. De overgang tussen het – op het eerste zicht – niemendalletje 'Favourite' en titelnummer 'Alas My Love' was van ongeziene klasse, verstillend maar o zo integer en mooi gebracht. We willen zeker niet te kort doen aan 'Taxidream' en 'Maria' die als een geoliede machine ten berde werden gebracht.

Liefhebbers van The Bony King of Nowhere werden op zondag 7 november 2010 verwend met een anderhalf uur durende set van één van de meest veelbelovende Belgische acts van het moment. Bram Vanparys is in een jaar tijd enorm gegroeid als frontman. Hij is als het ware geëvolueerd naar een mature versie van de jongen die hij was. De aankomende release wordt er zonder meer een om in de gaten te houden. Geef toe, drie keer zoveel nieuwe nummers als oude nummers spelen en toch overeind blijven, dat is iets waar zelfs de allergrootste bands moeilijk in slagen.

Setlist:
Across the River (solo)
Night of Longing (solo)
The Girl From the Play
Everything I Like
There I am
Hear them Calling
Going Home
The Poet
If Not For You (Bob Dylan)
Favourite
Alas My Love
Some Are Fearful
The Garden
Traveling Man (Solo)
Sleeping Miners
Taxidream
Eleonore
Mother
--
The Weight (The Band)
Maria

door Vincent Coomans


Op 05.12 is er alweer een nieuwe editie van Arte Libre. Klik hier voor meer info.

Check ook Small-time Hero, de eigen blog van onze redacteur Vincent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!