Verslag The Antlers in de ABClub op 6 maart (17u) - Totaalervaring
U leest het goed: The Antlers stonden om vijf uur in de namiddag al op het podium van de AB Club. Nee, de Amerikanen moesten niet vroeg onder de wol die avond, noch wilden ze op tijd terug in het hotel zijn om ‘Neighbours’ niet te hoeven missen. Wat er dan wél aan de hand was? The Antlers waren zo onder de indruk van de snelle uitverkoop van hun optreden later die avond in dezelfde zaal, dat ze terstond besloten nog een extra show aan de affiche van die dag toe te voegen. En daar hebben wij natuurlijk van geprofiteerd!
In een eerder leven was The Antlers nog een eenmansproject van zanger-gitarist Peter Silberman, maar na twee albums werden daar een drummer en keyboardspeler aan toegevoegd. In de nieuwe opstelling kwamen twee uitstekende EP’s en het zwaar bejubelde album ‘Hospice’ tot stand. ‘Hospice’ is een conceptplaat, wat in eerste instantie toch steeds een aantal voorhoofden doet fronsen. Zeker wanneer het zo’n zware kost betreft als op dit album, dat het verhaal vertelt van een onfortuinlijke verpleger die wanhopig verliefd wordt op een terminale kankerpatiënte en zo verstrikt geraakt in een intense, bij momenten zelfvernietigende relatie. Alle twijfels bleken ongegrond, want ‘Hospice’ groeide uit tot een intrieste, maar bloedmooie plaat.
Zoals het een geslaagd conceptalbum betaamt, is ‘Hospice’ vooral knap als geheel. Gelukkig hadden de bandleden dat zelf ook goed begrepen en wordt het particuliere tijdens het optreden niet ondergeschikt aan de totaalervaring. Elke individuele song is niet even sterk als de andere, maar lijkt toch steek te houden binnen het raamwerk van de eenheid. Toch verdienen enkele ultieme uitschieters het om afzonderlijk vermeld te worden. Het intense ‘Sylvia’ zwelt zachtjes aan van een subtiel wiegeliedje tot iets wat meer weg heeft van een duivelsuitdrijving. ‘Bear’ is een contrastoefening waarbij The Antlers alle uitersten van het emotionele palet uitdrukken in voorzichtig afgetoetste klankkleuren. ‘Two’ is zelfs te overweldigend om met woorden afdoende te beschrijven. Het volledig verstomde publiek sprak voor zich.
Zoals gezegd, niet alle individuele songs halen dat niveau, maar aan de muzikanten zelf zal dat alleszins niet gelegen hebben. Peter Silberman is gezegend met een stem die iemand tot tranen toe kan roeren, drummer Michael Lerner heeft een vederlichte slag en keyboardspeler Darby Cicci tovert – figuurlijk, maar ook letterlijk! – op kousenvoeten de mooiste soundscapes uit zijn board.
Laten we ook niet overdrijven. The Antlers doen hier niet na wat Sigur Rós twee jaar geleden op Pukkelpop deed (lees: een optreden weggeven dat aan het bovennatuurlijke grenst en het publiek daarmee minstens tot de volgende ochtend in complete extase achterlaten). Maar met regelmaat van de klok rezen de haartjes op onze armen toch wel omhoog, en nergens hadden we het gevoel dat we liever ergens anders wilden zijn. Integendeel, mits een ticketje waren we ’s avonds gewoon nog eens gaan kijken.
door Laura Van Eeckhout
Links:
The Antlers MySpace
The Antlers homepage
AB