Verslag Sia in de AB op 16 mei - aanstekelijke exotische microbe

Sia Furler brengt al iets meer dan een decennium lang platen uit, en toch begon ze pas ergens halverwege die carrière de aandacht te trekken van het grote publiek. Met name twee sleutelmomenten plaatsten haar loopbaan in een fikse stroomversnelling. In de zomer van 2005 was het voor het eerst van dattum: Sia’s breekbare ballad ‘Breathe Me’ werd gebruikt als de soundtrack voor de prachtige finale van de allerlaatste aflevering van de HBO-serie ‘Six Feet Under’. De knappe scène en Sia’s nummer bleken een perfecte match, en de al jaren zwoegende Australische was plotsklaps gelanceerd. Ook zij die ‘Six Feet Under’ gemist hebben (blasfemie!), konden enkele jaren later niet meer om Sia heen. In het najaar van 2008 was de excentrieke zangeres te gast bij Jools Holland, waar ze twee nummers mocht brengen. Sia liet niet enkel een zware indruk na met haar opvallende show (in ‘Buttons’ experimenteerde ze met glow-in-the-dark neon tape op haar outfit, in ‘Soon We’ll Be Found’ maakte ze gebruik van gebarentaal), maar ook met haar krachtige stem. Gisteren was het eindelijk zover en stond de zangeres op een Belgisch podium.

Zoals het een echte ster betaamt, was ook Sia’s voorprogramma niet van de minsten. Op papier toch niet, alleszins. Harper Simon is immers de zoon van levende legende Paul Simon. Uit de flarden gesprekken die we in het publiek wisten op te vangen, konden we afleiden dat niet veel mensen zich die avond bewust waren van die verwantschap. Dat was vast een verademing voor Harper, die geen enkele recensie ziet verschijnen zonder eervolle vermelding voor papa Paul. Ook wij hebben onze uiterste best gedaan om de zoon de kans te geven uit de schaduw van zijn vader te treden. Dat bleek minder moeilijk dan op voorhand gedacht, want in tegenstelling tot wat soms beweerd wordt, is de vocale gelijkenis tussen beide behoorlijk beperkt. Ondanks enkele onvermijdelijke invloeden doet de jonge Simon in het merendeel van de songs eerder denken aan Bob Dylan. Harper wist dankzij mooie, vinnige nummers als ‘Wishes And Stars’ en ‘The Shine’ te bewijzen dat hij ook als individu wat in zijn mars heeft. Of de kwaliteit van het totaalplaatje echter hoog genoeg lag om de 37-jarige singer-songwriter zelf tot de legendarische status te verheffen, is echter een compleet andere zaak.

Na haar flashy verschijning bij Jools wisten we wel enigszins bij voorbaat dat Sia ook dit keer voor het nodige visuele vertier zou zorgen, maar toch wist de Australische ons in de AB nog aangenaam te verrassen. Het podium (inclusief statief, gitaarband…) was voor de gelegenheid gehuld in een kleurrijk haakwerk, terwijl Sia zelf ingepakt was in een jurk van rood-wit plastic. Even explosief als haar look, was de aftrap van het concert. Sia ging immers van start met ‘The Fight’, een van de nummers van haar binnenkort te verschijnen nieuwe plaat ‘We Are Born’ die nu al te beluisteren zijn op de officiële website van de zangeres. ‘The Fight’ is net zoals alle andere nieuwe songs die we nog te horen zouden krijgen, pure pop zónder vieze nasmaak. Bij vergelijking met ouder werk is het nieuwe materiaal ook opvallend vrolijk, een stijlswitch die voor vele artiesten al fataal is gebleken, maar die Sia opmerkelijk goed afgaat. Gelukkig maar, want ‘We Are Born’ bleek een behoorlijk part van de setlist op te eisen. Wij herinneren ons van de nieuwe songs vooral de levendige Madonnacover ‘Oh Father’, de montere single ‘Clap Your Hands’, het onweerstaanbare ‘You’ve Changed’ en het naar eigen zeggen voor een Will Smith-film geschreven (maar onbegrijpelijk afgewezen) ‘Never Gonna Leave Me’.

Voornamelijk het eerste deel van het optreden ging gebukt onder een zwakke geluidskwaliteit, maar daar liet Sia zich niet door van haar stuk brengen. Met haar overweldigende stemgeluid, guitige charme en sterke nummers had ze dan ook voldoende wapens in pacht om de strijd aan te gaan met de zompige geluidsmuur. Onder die sterke nummers vielen niet enkel de eerder vermelde nieuwe liedjes, maar ook heel wat ouder werk. Vooral Sia’s vorige album ‘Some People Have Real Problems’ was goed vertegenwoordigd. Niet àlle songs overtuigden van begin tot einde (‘I Go To Sleep’ en ‘Cloud’ haalden een beetje het tempo uit het optreden), maar daartegenover stonden indrukwekkende en alles goedmakende interpretaties van onder meer ‘Buttons’ en ‘The Girl You Lost To Cocaine’. Het eerste deel van het optreden werd afgesloten met het immer adembenemende ‘Breathe Me’.

Sia keerde nog een laatste keer terug – dit keer voorzien van zeepbellen blazende vleugeltjes – en zette met een redelijk mak ‘Sunday’, maar een des te opwindend ‘Soon We’ll Be Found’ een punt achter een optreden dat wat ons betreft nog een stuk langer had mogen doorgaan. Het zou ons niet verbazen moest een dezer dagen uitkomen dat Sia een soort exotische microbe is, want de prettig gestoorde zangeres heeft ons in ieder geval stevig te pakken.

door Laura Van Eeckhout

Links:
Sia MySpace
Sia homepage
Harper Simon MySpace
AB

Dit artikel delen met je vrienden?