Verslag Rock Zottegem 2010 - Iggy & The Stooges, Novastar, PiL en de andere hoogtepunten
Het voornaamste van een festival blijft de sfeer, zeker wanneer het ’s avonds buiten nog 30 graden is en het muzikale gebeuren zich afspeelt in een snikhete claustrofobische tent. Onder meer daardoor pikte de Indiestyle reporter op Rock Zottegem 2010 niet alle concerten mee.
Na de openers Freaky Age en Balthazar was Das Pop op vrijdag de eerste grote naam die op het uitzinnig publiek losgelaten werd. Nog voor Bent Van Looy het podium betrad, verloren tientallen tienermeisjes de controle over zichzelf toen ze in de verte de blonde halfgod het podium zagen opkomen. Blijkbaar was ook Bent even het noorden kwijt want na het tweede nummer struikelde hij sierlijk tussen de ballonnen die de Belgische feelgood-band tussen de instrumenten had gezwierd.
Twaalf jaar na het winnen van Humo’s Rock Rally moeten deze heren niks meer bewijzen, ook al blijft hun grootste kracht de spontaniteit. Hoewel ze nooit in staat zullen zijn om een meesterwerk te schrijven, is Das Pop toch één van de groepen die de Belgische indie scene wat kleur geeft, al moet de band opletten dat ze niet te oppervlakkig worden.
Misschien zal ooit Das Pop wel geïnspireerd zijn door de groep die hierna kwam, The Charlatans. Als fervente liefhebber van Britse muziek begrijp je deze hoge plaats op de affiche, maar wie louter commercieel denkt, snapt het allemaal niet zo goed. Hoewel de artistieke hoogdagen zeker nog niet voorbij zijn is dat verkoopsgewijs wel jammer genoeg het geval voor deze groep.
Het grootste deel van het festivalpubliek ging dan ook zoals verwacht buiten het nodige luchtje scheppen terwijl Tim Burgess een briljant voorsmaakje gaf van het binnenkort te verschijnen album “Who we touch”. De rest van de set bestond grotendeels uit een selectie van hun grootste hits, ook al zal dit voor de meeste mensen eeuwig en altijd “The only one I know” blijven. Het waren vooral nummers als “One to Another” of “Weirdo” die de show stalen, en hoe ouder Tim wordt (deze keer met een puik Ramoneskapsel), hoe meer hij het evenbeeld lijkt te zijn van Mick Jagger.
Wie onlangs deze Britpoplegende aan het werk zag in de Gentse handelsbeurs wist reeds dat ze in goede doen zijn, en dat was vanavond niet anders, al lijkt het er nog sterk op dat na 20 jaar podiumervaring Tim zich nog steeds onwennig voelt op de scene. Behalve wat schuchter handgezwaai kwam er niet veel uit deze mens.
De ommezwaai van verlegenheid naar extravagantie duurt in Zottegem slechts 20 minuten en meteen werd het duidelijk waarom Iggy Pop de uitvinder van het stagediven wordt genoemd. Ook al mogen de andere bandleden van Iggy & The Stooges stokoud zijn, van de kwieke 64-jarige Iggy Pop merk je daar op de rimpels na niks van..
Meteen bij het begin van het optreden zorgde deze krachtpatser ervoor dat Zottegem Rock herschapen werd tot een ware riot, waarbij de rocklegende de volledige tent uitnodigde om op het podium te kruipen. Dit resulteerde zoals te verwachten was in een honderdtal rondspringende fans die het podium opklommen en de plek herschiepen tot een ware chaos. De radeloze organisatie zal wellicht talloze schietgebedjes gepreveld hebben voor een goede afloop terwijl een fan zowaar een uppercut van jewelste in het gezicht mocht ontvangen van iemand van de security die duidelijk door het lint ging omdat deze mens blijkbaar Iggy maar niet met rust kon laten.
Wat later moest ook Iggy de nodige pijn verdragen want toen hij plots het publiek in dook, kwam hij keihard met een fan in botsing. Met een open hoofdwonde en bebloed bovenlijf werkte Iggy de klassiekers af die het publiek vroeg, ook al konden we een dag later in de krant lezen dat het opperhoofd van The Stooges naar het hospitaal moest worden afgevoerd. Een uitmuntende set, gespeeld met een onevenaarbare energie, had tot gevolg dat geen mens nog geïnteresseerd bleek te zijn in de Dj-set van Darren Price. Op zaterdag wachtte immers nog een dag.
Was vrijdag de ultieme rock ’n roll dag, dan was het tweede luik van Rock Zottegem misschien meer een Belgisch feestje, ook al zaten de punkgodfathers van PiL daar ergens raar tussen. Hoe getalenteerd Joost Zweegers ook mag wezen, het is als muziekfanaat toch vreemd om te zien hoe Novastar moeiteloos een tent op zijn kop krijgt, terwijl één van de uitvinders van de rockscene moeite heeft om de eerste rijen van de tent gevuld te krijgen. Ergens heeft dat toch iets te maken met een affiche die enigszins ongebalanceerd is.
Eerder op de avond kregen we Flogging Molly, een Amerikaanse folkgroep die duidelijk alle platen van The Pogues in de kast heeft staan, en die dankzij een ferme onweersbui voor een overvolle tent mocht spelen. Misschien ligt het aan ondergetekende zelf, maar ik heb het nooit zo begrepen op dronkemanspolonaises, dus liet ik deze carnavalskrakers maar rustig aan mij voorbijgaan. Wat meer diepgang had geen kwaad gekund, al leek dit voor een deel van de festivalgangers geen probleem.
Platvloersheid is wel het laatste wat je van Novastar kan zeggen. Meer dan tien jaar lang (en eigenlijk met slechts 3 albums op hun actief) wordt Joost Zweegers tot vervelens toe wel eens de grootste perfectionist genoemd die de huidige Belgisch popwereld rijk is, en dat is iets wat je bij elk minutieus verzorgd geluidje in deze set kon horen. Soms leek het erop dat je getuige was van een Clouseau concert in het Sportpaleis, doordat de massaal opgekomen fans de teksten van voren naar achteren kenden, en deze meermaals met Joost als dirigent mochten meebrullen.
Het is overduidelijk dat dit trio met dit optreden één van de grootste triomfen uit hun geschiedenis aan het verzilveren was. Alle hits die hun tot de radiolieveling maakten werden gespeeld. Niemand kan er, hoewel het natuurlijk allemaal heel braaf klinkt, omheen dat ze één van de meest kwaliteitsvolle acts van België zijn.
Na afloop wenste Joost het publiek het allerbeste toe met Daan. Moeten we hieruit besluiten dat Novastar het eigenlijk niet zo belangrijk vond dat er in Zottegem ook ene John Lydon geprogrammeerd stond?
PiL (ofwel Public Image Limited) is de groep die Johnny Lydon oprichtte na de teloorgang (lees de dood van Sid Vicious) van Sex Pistols. PiL werd samen met Jah Wobble opgericht en nu nog wordt “Metal Box” (hun tweede lp) algemeen beschouwd als één van de belangrijkste platen die ooit gemaakt zijn. Nadien werd PiL gediskwalificeerd tot een groep die uitmuntende singles uitbracht, maar elke lp op zich was zowat te omschrijven als een catastrofale mislukking.
Wie gisteren in Zottegem stond had er moeite mee om te geloven hoe een opener als “This is not a love song” (waarschijnlijk hun bekendste nummer) het publiek ijskoud liet. Lydon, gekleed in een priesterkleed, had het al snel door dat dit een concertje ging worden voor enkele die- hardfans, en kon dan ook op bepaalde momenten zijn Engels cynisme niet meer de baas. Iedereen wist best wat hij met “the fuckers at the back” bedoelde…
Nochtans had het publiek deze keer groot ongelijk, PiL selecteerde een prachtige set van singles en de betere tracks uit lp’s als “Flowers Of Romance”. De meeste nummers waren hoogtepunten, en dan denken we vooral aan “Religion” (oorverdovend gespeeld, lees anders maar eens de Facebookreacties), “Warrior”, “Public Image” (nooit gedacht dat we dat ooit nog live te zien zouden krijgen), “Rise”, “Dissapointed” en afsluiter “Open Up” dat ooit werd opgenomen met Leftfield.
PiL bewees overduidelijk dat zij tot de essentie van de moderne muziek behoren, al doen Lydon en zijn kornuiten geen enkele moeite om het publiek daarop te wijzen. In deze take it or leave it-situatie was het overduidelijk dat het merendeel van het publiek van Rock Zottegem hun ticket niet gekocht had voor PiL.
Misschien wel voor Daan? Meteen met opener “Access” deed de heer Stuyven wat van hem verwacht werd: de hits aaneenrijgen die hij scoorde sinds het monstersucces van “The Player”. Wie Daan reeds lang kent vroeg zich wel af of hij nog gelukkig is met het functioneren als goed geoliede jukebox. Hij is er in elk geval wel één van de beste Belgische acts door geworden.
Doodmoe maar voldaan strompelden we richting wagen op weg naar alweer een ander festival. Het leven van een recensent kan soms loodzwaar zijn…
door Didier Becu
Links:
Rock Zottegem homepage
Rock Zottegem Facebook
Rock Zottegem 2010 foto's
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!