Verslag PJ Harvey in het Koninklijk Circus op 18 en 19 februari - gemengde gevoelens
Concerten van PJ Harvey zijn altijd iets om naar uit te kijken, vooral omdat ze slechts om de drie jaar een nieuwe cd uitbrengt en toert, maar ook omdat ze live zo goed is. De huidige tournee brengt haar maar naar een paar Europese steden.
Voor de twee concerten in het onmiddellijk uitverkochte Koninklijk Circus in Brussel waren de verwachtingen dan ook hooggespannen, mede door de goede recensies die het nieuwe album 'Let England Shake' heeft gekregen. Jammer genoeg werden de vooruitzichten niet volledig waargemaakt. Was het omdat het nieuwe album pas een goede week in de rekken ligt en nog niet goed gekend is en de meeste fans vooral op oude songs hoopten, die ze maar met mondjesmaat kregen? Of was het omdat er zo weinig interactie was met het publiek? Lag het aan het ‘concept’? Aan de korte duur van het concert?
Gelukkig was er geen voorprogramma en begonnen PJ Harvey en oudgediende multi-instrumentalisten Mick Harvey en John Parish en drummer Jean-Marc Butty al om half negen. Polly bespeelde de merkwaardige autoharp en verschillende elektrische en akoestische gitaren. Vrijdag was de band duidelijk nog niet op mekaar ingespeeld tijdens sommige songs, zaterdag was dat euvel opgelost.
Jammer genoeg zou elk concert maar een goede 70 a 80 minuten duren. Alle songs uit de nieuwe cd werden gespeeld, waarbij elk lied handelt over een thema uit de Engelse geschiedenis. Het is eens iets anders dan “de pijn van het zijn”, liefdesverdriet of het gemis van overleden dierbaren maar het is wel even wennen. De eerste zes songs kwamen uit het nieuwe album en menige fan vreesde al dat er enkel uit die plaat gepuurd zou worden. Gelukkig was dat niet het geval.
Er werden nog twee songs uit het enorm trieste vorige album 'White Chalk' gespeeld: 'The Devil' en 'Silence', trouwens de eerste keer dat die songs live gebracht werden in België, en enkele oudere nummers of klassiekers als 'Down by the Water', 'C'mon Billy', 'Angeline' en 'The River'. Zaterdag hoorden we meer oudere liedjes dan vrijdag, onder andere het rockende en catchy 'Big Exit', wat niet echt werkte in deze bezetting, en het bezwerende 'Meet Ze Monsta' wat wel het hoogtepunt was die avond.
Beide concerten waren ook erg statisch. Polly Jean kon amper bewegen, laat staan zich bukken in haar Ann Demeulemeester-outfit die meer weg had van een harnas dan van een kleedje. Tijdens de talrijke gitaarwissels moest een roadie steeds haar gitaar omgorden, mede door dat kleed, wat wel vrij lang duurde en de spanning wegnam. Ook het stemmen van de gitaar duurde bij momenten tergend lang.
Een grapje, lach, anekdote, of bindteksten tussen de songs staan ook niet in Polly's woordenboek. Fans die haar al meermaals gezien hebben weten dit, maar als je haar voor de eerste keer live ziet, komt dat wel vrij arrogant over. Een geagiteerde fan die regelmatig "speak to us"‘ riep had ergens wel gelijk. Het was pas bij het terugkomen voor de bissen dat er een magere maar welgemeende ‘thank you’ af kon. Zaterdag waren er drie bisnummers, in tegenstelling tot vrijdag, toen er maar één gespeeld werd en iedereen vol ongeloof om 22 u huiswaarts trok. Uiteindelijk heeft Polly Jean telkens nog geen anderhalf uur minuten opgetreden, iets wat eigenlijk niet kan voor die ticketprijs en voor een icoon met een carrière van twintig jaar met tien albums achter hand.
Polly Jean zal altijd wel eigenzinnig, grillig en experimenteel blijven, maar deze keer gingen we toch met gemengde
gevoelens naar huis en niet in een euforische bui. We zijn ook benieuwd of ze met dezelfde set en outfit zal optreden op Rock Werchter. Revanche op de festivalweide?
door Johan De Man
PJ Harvey MySpace
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!