Verslag Morrissey op de Lokerse Feesten op 4 augustus - levende jukebox

Ooit schonk Morrissey in één van zijn songs Jezus vergiffenis. Gisteren leek het erop dat God 's werelds beroemdste veganist meer dan een warm hart toedraagt. Terwijl zowel Balthazar als zigeunerrockers Gogol Bordello moesten toezien hoe hun set letterlijk in het water viel, besloot de Heer om de sluizen te sluiten eens Moz het podium betrad.

De schrik zat er bij de organisatie goed in want niet alleen kon dit 80’s-icoon ervoor zorgen dat het Lokerse plein vleesvrij verklaard werd, ook werden de bezoekers uitgebreid gefouilleerd, waarbij de mensen van de security angstvallig op zoek gingen naar vlees. Het luidde dat dit was uit respect voor Morrissey, ondanks de talrijke verwensingen die het icoon de afgelopen weken op het wereldwijde web naar zijn kop kreeg. Niet in het minst omdat zijne Britse heiligheid de slachtpartijen van Anders Breivik maar klein bier vond in vergelijking met de dagelijkse folterpraktijken die dieren moeten ondergaan die door de mensheid “uitverkoren” zijn om deel uit te maken van onze voedselketen.

Wie Morrissey kent, weet dat hij graag speelt met de geneugten van controversieel gedrag,  dus was het vooral uitkijken hoe Stephen het er anno 2011 muzikaal vanaf zou brengen. Hij mag dan wel de frontman zijn van een van de grootste Britse groepen ooit, en ook solo een niet onaardig potentieel aan klassiekers hebben neergepend, toch blijft de man vandaag de dag een artiest zonder platencontract die chagrijnig moet toezien hoe hij langzaam maar zeker een levende jukebox aan het worden is.

Meestal krijg je drumsolo's op het einde. Moz gebruikt ze als intro, waarbij onze dierenactivist, gehuld in een roze hemd, begon aan een weinig memorabele versie van 'I Want the One I Can’t Have'. Dit  werd weliswaar gauw goedgemaakt door 'First of the Gang to Die' waarbij al bleek dat het publiek bereid was om uit de handen van hun idool te eten. 's Mans stem blijft natuurlijk eeuwig en altijd één van de mooiste die onze schepper heeft gecreëerd, en toch, hoe bloedstollend mooi 'There is a Light That Never Goes Out' ook mag zijn, je beseft als trouwe Britpop-soldaat dat het ooit beter was. Morrissey mag dan wel een narcist zonder gelijke zijn, toch blijft hij de wereld meer dan ooit haten en hoopt hij in het magnifieke 'Every Day is Like Sunday' nog steeds dat die nucleaire bom er spoedig komt.

De gevreesde worsten-aanslag bleef uit, maar Morrissey kon het niet laten om 'Scandinavia' aan te kondigen als “une chanson Scandinavia”. Tijdens het hartverscheurende 'Meat Is Murder' overspoelde hij ons met beelden die tonen welke lijdensweg dieren moeten ondergaan alvorens een onderkomen te vinden in de maag van een vleesetende mens. Terwijl het Lokerse publiek een geweten geschopt werd, was het voor Oscar Wilde's grootste fan tijd om een glitterhemd aan te trekken en ons nog te laten genieten van het mindere 'Speedway' en 'Irish Blood, English heart'.

De harde waarheid is dat we gisteren een schaduw zagen van de artiest die hij ooit was. Zijn beeld maakt echter nog steeds meer indruk dan dat van al degenen die ooit in zijn voetsporen traden.

Door Didier Becu


De Lokerse Feesten zetten de komende dagen nog onder meer Paolo Nutini (05.08), Interpol (06.08) en Scissor Sisters (07.08) op het podium. Check www.lokersefeesten.be voor tickets, het volledige programma en verdere info.

Morrissey speelt vanavond 5 augustus live in Eindhoven (Muziekgebouw Frits Philips, info & tickets)

Morrissey website

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!