Verslag M-idzomer Leuven op 29.07.10 met Mercury Rev en The Bear That Wasn't

Concerten in een museumtuin: het is eens wat anders. De binnenkoer van het nieuwe Museum M te Leuven is vier dagen lang het toneel van een sterke combinatie van kunst, performance en niet in het minst… muziek. Het publiek krijgt een gevarieerd programma voorgeschoteld: de stijlen lopen wel eens uiteen, maar mede dankzij de unieke setting zijn de optredens steeds intiem van aard. Wij waren erbij op de openingsdag, waar we met Mercury Rev nog eens enkele eeuwige helden aan het werk konden zien. Deze eigenzinnige band heeft nog niet veel van zijn pluimen verloren en bewees wederom waarom ze aanzien worden als een van de trendsetters van de psychedelische rock.

Het was aan het Belgische The Bear That Wasn’t om dit mini-festival voor geopend te verklaren. Het is het geesteskind van Nils Verresen, die vooral in het nieuws is gekomen door 365 dagen lang het land door te trekken en telkens bij een ander gastgezin te overnachten. Hij doet dat met zijn debuutplaat “And So It Is Morning Dew” onder de arm: zachte, innemende gitaarfolk die kan concurreren met het betere buitenlandse werk zoals Bon Iver en Sufjan Stevens. De bloedmooie stem van Verresen eist de hoofdrol op, maar live bleek ook de grote verscheidenheid aan instrumenten goed te smaken –Verresen wordt op optredens vergezeld door niet minder dan acht muzikanten. Deze jonge beer bleek aldus een uitstekende opwarmer voor de meer gewelddadige sound van Mercury Rev.

De jongens van Mercury Rev zijn intussen al ervaren rotten geworden: frontman Jonathan Donahue mocht onlangs 44 kaarsjes uitblazen, en doorbraakalbum “Deserter’s Songs” is ook alweer twaalf jaar oud. Toch blijft de groep aanspreken met hun unieke, psychedelische sound, waarvan we vermoeden dat er enkele hevige LSD-trips aan vooraf zijn gegaan. Het zijn echte bon-vivants: Donahue was een heel optreden lang onafscheidelijk met een fles wijn, en naar verluidt waren de muzikanten voor het optreden ook al aardig in de drankkast gedoken. Daar viel op het podium echter niet zoveel van te merken.

De dreampop van Mercury Rev wist ons alweer van bij de eerste noot te hypnotiseren. De lange sferische soundscapes, de ingenieuze overgangen en het bijwijlen geniale drumwerk van Jeff Mercell vormen samen alles wat deze groep typeert en zo mooi maakt. Hun muziek komt ongetwijfeld nog beter tot z’n recht in een donkere setting (op Dour 2009 kwam er zelfs een heerlijke regenbui bij kijken), maar dat kon de pracht niet drukken. Ze kunnen putten uit een uitgebreid repertoire en deden dat met verve: de spacy ritmes in “Holes” en “The Funny Bird” (opgedragen aan Mark Linkous, de man achter Sparklehorse die zichzelf van het leven beroofde), de mooie mondharmonica bij “Tonite It Shows”, of de mysterieuze melodie in “Tides of the Moon” zijn stuk voor stuk staaltjes van pure kwaliteit. En wat nog moest komen zou alles overtreffen: het bloedmooie “Opus 40”, gevolgd door het krachtige en ritmische “Once in a Lifetime” en uiteraard het heerlijk bombastische “The Dark Is Rising”, perfect gemaakt door een ontzettend intense pianosound. Afsluiter “Senses on Fire” blinkt dan weer uit met een korte, maar fenomenale climaxopbouw.

“Goddess on a Highway” was het enige bisnummer, en meteen ook de kers op de taart: simpel en puur, en beschikt daarnaast ook nog eens over een prachtig refrein. Het sloot deze mooie avond in schoonheid af, waarmee weer eens bewezen werd dat Mercury Rev, zeker live, nog lang niet versleten is.

door Filip Van Der Elst

Links:
M-idzomer website
Mercury Rev MySpace
The Bear That Wasn't MySpace

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!