Verslag Midlake en The Bony King of Nowhere in OLT Rivierenhof op 14 augustus - harten geraakt
Het zal toch niet waar wezen zeker: we hebben het eerste weekend dat grotendeels droog gebleven is achter de rug. Nu, als we present horen te zijn op een festival in open lucht, is droog weer sowieso mooi meegenomen. De buienradar kenden we zeven weken geleden nog niet. Nu bepaalt dat ding of we wel dan niet van onder ons dak komen.
14 augustus zag er volgens de radar goed uit, dus trokken we naar ‘t Rivierenhof in Deurne om er The Bony King of Nowhere en – all the way from Denton, Texas – Midlake te horen en zien. In alle eerlijkheid: Midlake is een groep die ondergetekende enkel bij naam bekend was. Of ze nu veel nieuw of oud materiaal gespeeld hebben, daarvoor moeten we helaas naar de Youtube-fragmenten van deze tour verwijzen.
Laat ons dan maar, zoals bij ieder goed vertellement, beginnen bij ‘t begin: wie een trouwe concertganger is en als meerwaardezoeker zijn gading betracht in de betere muziekjes zal ongetwijfeld het Openluchttheater van Deurne al kennen. Voor ons was ‘t een primeur die goed beviel. Mooi in ‘t groen weggemoffeld staat een Oosters aandoend paviljoen waar muziekminnend volk zich Romeinsgewijs kan aan vergapen. Doe er hier en daar nog wat lichtjes bij in de bomen en de zomers daar mogen zich een directe en geduchte concurrent van de Feeërieën noemen. Laid-back lijkt hier wel hét sleutelwoord te zijn.
The Bony King of Nowhere (en Nowhere ligt in Gent, als we het goed voorhebben), begon – je bent een troubadour, of je bent het niet – alleen aan zijn set. Sedert zijn doortocht op concours De Beloften tal van jaren geleden heeft Bram Vanparys altijd al als een ingenieus songschrijver de podia afgedweild. Toch lijkt het alsof hij nog steeds meer een goed bewaard geheim is dan een artiest die de waardering krijgt die hem eigenlijk toekomt. Alleen staat ie er op een podium op een breekbare manier, heel mooi om zien. Vanaf song twee kreeg Vanparys druppelsgewijs back up van een resem jonge wolven die zowel instrumentaal als vocaal het niveau van de einzelganger de hoogte in trokken.
Mogelijk minpunt, althans op de eerste rij, was de overdaad aan alles dat bas was: basdrum, dito gitaar. De geluidstechnicus van dienst moet ergens een paar keer ingedommeld zijn, want the low end of things kwam er toch wat te straf door hier en daar. TBKON mocht op bijval rekenen van zijn publiek, en van Midlake leden die vanuit de coulissen de set volgden, mede dankzij zijn bescheiden droge bindteksten. Frêle en frivool, het blijkt een combinatie te zijn die werkt.
Midlake betrad een dikke 40 minuten later het podium. De zon was ondertussen volledig richting Antwerpen stad verdwenen en het openluchttheater was bij hun aantreden volledig opgevuld geraakt. Vreemd dat jullie reporter nog nooit van deze omvangrijke troep gehoord had, eigenlijk. Wat goed begon en door menig fan achteraf als een fantastisch concert bestempeld werd (‘beter dan hun laatste passage in de AB’ bleek unaniem het verdict), ging ons algauw wat vervelen. Wel moeten we vooraf zeggen: Midlake weet nummers te schrijven, waarvan er een pak zeer de moeite waard zijn. Toch lijken ze elke song (alles uit de set kwam uit hun twee vorige platen, naast een paar liedjes die nog op een te verschijnen cd moeten komen) wat door dezelfde mallemolen te draaien: korte intro’s, tweestemmige zanglijnen waar geen avontuur in zat, een drum die – hoewel vakkundig bemept – teveel slagen per minuut gaf en een overdaad aan gitaarsolo’s die te inwisselbaar waren om na drie à vier nummers nog te kunnen boeien. Een lovend woord moet wel naar de bassist gaan, van zijn basspel waren we danig onder de indruk. Als iemand hem nu nog diets kan maken dat die Rocking Moustache die hij zich onder de neus had laten hangen er wat over is, dan komt het met die kerel nog hélemààl in orde.
Nu, we bleken de enige te zijn die aanmerkingen hadden, want de ovatie na het laatste nummer was staand. Midlake weet duidelijk harten te raken en heeft dat in Deurne klaarblijkelijk ook met verve gedaan. Alleen daarvoor al: respect. En dan nu: kijken wat de buienradar voor de volgende uren/dagen uitgeeft. Tot op een volgend droog optreden, dan?
Door Paul Lamont/Ilse Devroe
Openluchttheater Rivierenhof zet de komende weken nog onder meer Caro Emerald/Sherman (20.08), Gabriel Rios (02.09) en Boban i Marko Markovic Orkestar (03.09) op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere nuttige info.
The Bony King of Nowhere live zien kan de komende weken en maanden onder meer in Lovendegem (Boombalfestival, 25-28.08, info & tickets), Heer-sur-Meuse (Deep In The Woods, 02-04.09, info & tickets), Hoboken (Tour de Force Spiegeltent, 04.09, win tickets), Brussel (AB, 06.10, info & tickets) en Borgerhout (De Roma, 15.10, info & tickets).
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!