Verslag Lokerse Feesten 2010 - Dag 7 met oa The Sisters of Mercy, The Dandy Warhols en Gang of Four

Ieder jaar heb je op de Lokerse Feesten legendes die terug van onder het stof worden gehaald. Vandaag stond de teletijdmachine ergens in de jaren ’80 geprogrammeerd.

In die periode vind je ok de invloeden terug van opener Customs. Wie een blik wierp op de kaai zag dat het plein hoofdzakelijk bestond uit (oudere) goths, een publiek dat door de traditionele pers zo graag afgeschilderd wordt als zijnde apathisch. Toch besloot de zwarte brigade de Leuvenaars vanaf het begin een kans te gunnen. De vier jonge wolven verschenen in maatpak en op het moment dat ze hun gitaren lieten knallen, was het ijs meteen gebroken. Hun hedendaagse post-punk, die weliswaar zijn oorsprong vindt in het succes van bands als White Lies of Editors, ging er in als zoete koek. Customs zijn meer dan een groepje met wat aardige singles, en ook al zijn ze misschien een weerspiegeling van hun goden, ze doen het toch op een frisse manier, waardoor het volk hun meteen omarmde. Als toemaatje kregen we een kippenvelmoment met een cover van Joy Division’s “Transmission”. Een doorwinterde goth als uw verslaggever heeft dit nummer al in tientallen versies gehoord, maar deze van Customs bleek een uitschieter te zijn ,wat nog maar eens bewijst dat ze hun plaats in de Belgische alternatieve rock meer dan waard zijn.

Toen de ouders van Customs aan het kibbelen waren of ze nu een huis met een kinderkamer gingen kopen of niet, kondigde in 1979 ene John Peel Gang Of Four aan. Meteen was de term post-punk geboren. Vandaag is gitarist Andy Gill één van de meest gevraagde producers. Toch bereikte zijn eigen groep nooit het grote publiek, ondanks tientallen pareltjes waarbij jammer genoeg het succes nooit verder ging dan “I love a man in an uniform” dat de excentrieke band gisteren (gelukkig) weigerde te spelen. Geen haan die er uiteindelijk naar kraaide, want ook al lieten de marxistische songs de meeste festivalbezoekers ijskoud, dit werd toch een spektakel voor jong en oud.

De gorilla-achtige dansjes van zanger Jon King deden ons soms denken aan Peter Slabbinck van Red Zebra. Toen de man uit Leeds plots een baseballknuppel in zijn pollen nam om een microgolf in frieten te slaan was de kaai echter meer dan aangenaam verbijsterd. Zo klonk en zag punk er ooit uit, waarop Andy dan maar besloot om de gitaar enkele keren een paar meters in de lucht te gooien. Deze legende maakte gisteren indruk, ook al denken we niet dat de aanwezigen massaal naar de platenwinkel zullen hollen.

Waar het publiek vijftien jaar geleden wel stom voor liep waren The Dandy Warhols. Met de herinnering in het hoofd van hun show in Botanique, destijds één van de mooiste concertmomenten uit het leven van ondergetekende, waren de verwachtingen hooggespannen. Deze leken helemaal ingelost na vijf minuten, om meteen te evolueren in een overbodige muzikale brij die nergens op leek.

Zia mag nu wel haar kleren aanhouden, toch lijken de Warhols meer en meer op fabrieksarbeiders die elke dag routineus de fabriekspoorten betreden. De Amerikanen deden blijkbaar alles tegen hun zin en dat kunnen de (overbodige ) meezingertjes zoals “Last junkie on earth” niet verdoezelen. Het enige positieve waren de bij momenten heerlijke shoegaze momentjes. Al bij al maken The Dandy Warhols psychedelica voor chiromeisjes die fotomodellen willen zien, en psychedelica zonder ziel is zoals een café zonder bier, zou Bobbejaan gezegd hebben.Ooit waren The Dandy Warhols essentieel. Met hun makke vertoning van gisteren bewezen ze dat ook zij weldra een voetnootje in de muziekgeschiedenis zullen worden.

Wie een heel hoofdstuk kan vullen, zijn natuurlijk The Sisters Of Mercy. Het is nog steeds koffiedik kijken wie de gothic nu ooit uitvond (onlangs vertrouwde in een interview het goth icoon Andi Sex Gang ons toe dat hij het zelf niet weet), maar wel is zeker dat het de zusters van genade uit Leeds zijn die er voor gezorgd hebben dat het muziekgenre massa’s jongeren tot doemdenken aanzette. Het verhaal liep echter verkeerd af, want tijdens de piek van het succes verliet Wayne Hussey de band en richtte  The Mission op. Het werd een vertrek dat meteen zijn sporen naliet op artistiek vlak, wat Eldritch steeds gecamoufleerd heeft door te stellen dat The Sisters Of Mercy rock zijn en waarbij hij zelfs zo ver ging dat hij niet meer geassocieerd wilde worden met de gothbeweging.

Door deze nieuwe aanpak moesten vele die-hardfans lijdzaam toezien hoe live shows de afgelopen jaren zelfs niet meer het vermelden waard werden. The Sisters Of Mercy zien betekende immers niet meer dan hoofdzakelijk nummers horen die nooit een release kregen (het is meer dan twintig jaar geleden dat ze nog een cd uitbrachten) en wie ooit hoopte om iets ouds te horen bleef vaak op zijn honger zitten. Tot gisteren…

The Sisters Of Mercy zijn altijd wel excentriek geweest. Deze keer besloot de groep te verbieden dat er gefilmd werd, waardoor de televisieschermen zwart bleven. Dat is misschien een leuke anekdote voor wie vooraan staat, achteraan moesten ze het wel enkel stellen met stroboscopen en rookmachines, waarbij niemand het in de mot had dat de band tijdens het laatste nummer al lang achter de coulissen was verdwenen.

Toch was dit optreden één van de meest memorabele uit het leven van jullie reporter, die ondertussen toch al een paar duizenden concerten achter de kiezen heeft. De verrassing begon reeds toen  plots de band met “First, last and always” het concert opende, waardoor de meeste fans niet wisten wat hun overkwam. Al gauw bleek dat de “gothfather” (nooit tegen die mens zeggen als je geen dreun in de bakkes wil)  besloten te hebben om een set te spelen die zou bestaan uit hun… grootste hits. Jawel, na het decennia geweigerd te hebben, kreeg je nu wel aan de lopende band songs als “Marian” of “No time to cry” te horen. Voorin leidde dit tot hysterische taferelen, waarbij de security moest toezien hoe een levensgevaarlijke moshpit ontstond met gebalde vuisten van Engelse fans die zich met veel machtsvertoon het terrein toe-eigenden.

70 minuten lang waren we getuige van een band die zichzelf heruitvond, weliswaar zonder de geniale inbreng van Hussey, en met een Eldritch die waarschijnlijk de enige was in Lokeren die een witte sweater droeg). Het publiek dat zich op het ergste had voorbereid begreep dat dit misschien het beste optreden was van The Sisters Of Mercy in... twintig jaar. Gisteren deed de heer Eldritch ook iets wat hij anders nooit deed: tot tweemaal toe boog hij voor zijn fans, ook al kon er geen dankwoordje af. Wat er ook van zij: de groep die decennia zijn fans verloochende met barslechte optredens heeft gisteren twintig jaar lachwekkend amateurisme weggeveegd, en dat op 70 minuten tijd.

door Didier Becu
 
De Lokerse Feesten 2010 sluiten de komende dagen in stijl af. Onder meer Air, Paul Weller en Roxy Music zullen tussen vandaag en zondag nog het podium betreden. Check de website van het festival voor beschikbaarheid van tickets en verdere info.

Links:
Lokerse Feesten website
Lokerse Feesten Facebook


Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!