Verslag Lokerse Feesten 2010 - Dag 6 met The Cranberries
Zo een twintig jaar geleden kreeg ondergetekende een handgeschreven brief van ene Dolores O’Riordian die maar niet kon geloven dat haar groepje een Belgische fan had. Het groepje heette The Cranberries en ze hadden net in eigen beheer hun Uncertain EP opgenomen. Trots als een pauw staken we de brief bij de plaat, zonder evenwel te vermoeden dat deze zelfde Dolores ooit één van de grootste sterren uit de jaren ’90 zou worden. Nog minder hadden we ooit gedacht dat, ondanks de 40 miljoen cd’s die ze verkochten, deze band zo slecht met het succes zou kunnen omgaan. De eens zo pittige rock-indieband werd al vlug een koffietafelgroepje en eens we zagen dat hun laatste cd “Wake up and smell the coffee” gedoopt werd, wist iedere fan van het eerste uur dat het voorgoed om zeep was.
Na een solocarrière van Dolores (inclusief de titelsong uit “The passion of christ”, godbetert) die niet meer was dan een afgang, kondigden de organisatoren van de Lokerse Feesten plots aan dat niet Dolores haar opgang op het podium zou maken, maar wel The Cranberries. Gewapend met een hoofd vol nostalgie en een verlangen om deze goddelijke Ierse stem nog eens te aanhoren, trokken we er dan ook op uit in de richting van het Lokerse zwembad.
Na een ellenlange soundcheck waar maar geen einde aan kwam verschenen Dolores en haar kornuiten plots op het podium. Na een paar minuten wist je ook waarom de groep zo veel met elkaar in de clinch had gelegen: The Cranberries staat simpelweg voor Dolores en haar begeleidingsband. De heren worden zelfs niet voorgesteld (niet dat dit nu echt hoeft tijdens een optreden, maar het zegt veel over respect) en de beeldschone diva bleek niet meer dan een jukebox te zijn die het publiek tevergeefs trachtte wijs te maken dat ze meer neergepend hadden dan die ene monsterhit “Zombie”.
Aan Dolores zal het niet gelegen hebben. Zelfs toen de weergoden besloten om Lokeren een grandioze plensbui te bezorgen, trachtte de Ierse schone in volle regen het publiek met ieder nummer mee te doen zingen. Hoe meer ze het volk bespeelde, hoe meer ze op Jim Kerr begon te lijken, waardoor haar zwaaiende handjes en Messiasbewegingen eerder op de lachspieren werkten dan op de heupen. De fans wezen Dolores er meerdere malen op dat Lokeren tot nu toe nog niet tot Wallonië behoort, maar toch bleef ze het publiek in een soort Frans toespreken dat alleen zij begreep. Geen enkele moeite werd er ondernomen om een nieuw nummer in de set te lassen, en behalve dat eerste hitje, “Linger”, kwam bijna alles uit die cd’s die The Cranberries tot supersterren maakten (“No need to argue” en “Bury The Hatchet”). Op het einde van de set kreeg Dolores uiteindelijk waar ze reeds een uur om schreeuwde: massahysterie tijdens “Zombie”.
Na afloop kwam de band terug om nog 4 nummers te brengen waarvan “Dreams” het laatste was. Dromen zijn nu net wat The Cranberries nodig hebben, een droom om niet vergeten te worden. Dit optreden was een meer dan gelukkig wederzien met nostalgische hoogtepunten, maar na afloop wist je als muziekfan maar al te goed dat deze groep geen enkele vorm van toekomst rest en dat ze er enkel nog op uit zijn om nog wat centen mee te pikken nu The Cranberries nog niet volledig tot de vergetelheid behoren.
De Lokerse Feesten 2010 zetten nog tot en met 8 augustus een pak fijne artiesten op het podium. Voor beschikbaarheid van tickets en verdere info verwijzen we je graag naar de website van het festival.
door Didier Becu
Links:
Lokerse Feesten website
Lokerse Feesten Facebook
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!