Verslag Lokerse Feesten 2010 - Dag 2 met oa The Human League en Arsenal
Reeds jaren zijn de Lokerse Feesten verbonden met een programma dat 10 dagen lang bol staat van nationale en internationale acts om de vingers bij af te likken. Op 31.07 stonden naast de grootste synthpopact aller tijden ook maar liefst drie Belgische acts op het programma.
Was Flip Kowlier één van de feestelijke afsluiters op Boomtown 2010, dan was hij in Lokeren één van de eerste artiesten die het festival mochten openen, ook al zal de wereldberoemde Izegemnaar wellicht dit optreden het liefst zou gauw mogelijk vergeten. Op papier lijkt het geniaal: net voor de festivalperiode aanbreekt, breng je een zomerse reggae plaat uit en dweilt daarmee alle mogelijke podia af. Gisteren bleek overduidelijk dat het “reggae fenomeen” Flip Kowlier aan zijn limiet zat. Op twee oude nummers na (“De grootste lul van ’t stad” en meezinger, behalve in Lokeren, “Welgemeende”) die beiden in een nieuw reggae jasje werden gestoken, kwam alles van deze de set uit de laatste “Otoradio”. De reggae die Kowlier brengt is verdienstelijk, maar journalisten die zich wagen aan vergelijkingen met Sly & Robbie of zelfs Serge Gainsbourg zijn dringend aan bezinning toe. Dat de routine er overduidelijk inzit staat buiten kijf zeker als ondergetekende deze set nu reeds voor de derde maal op rij ziet en pijnlijk moet vaststellen dat zelfs de bindteksten niet meer dan mooi ingestudeerd zijn.
Kowlier vond het nodig om tijdens vervelende solo’s tot tweemaal toe zijn band voor te stellen. Het siert hem wel dat hij zijn frustraties weet te verschuilen door diverse grapjes. Toch besloten enkele duizenden mensen gisteren massaal dat het tijd werd om het West-Vlaams reggae project op te bergen. Wanneer Kowlier tot vijf keer toe vroeg hoe lang hij nog op het podium moest staan, merkte je dat hij dit ook begrepen had, al zullen die-hardfans het houden op een typisch Kowlieraans grapje.
Wie dacht van Kowlier af te zijn was eraan voor de moeite, want sinds de laatste cd “The honey and the knife” op het podium voorgesteld wordt, is hij ook terug te vinden als bassist bij Admiral Freebee. Over de Antwerpenaar Tom Van Laere zijn al veel woorden geschreven, maar het is wel overduidelijk dat zijn band een goed geoliede rockmachine geworden is die niks meer te maken heeft met de Neil Young-dagen van vroeger. Foute disco wordt op geniale wijze omgetoverd tot “Always on the run” en prijsbeest “Oh darkness” herinnert er ons nog maar eens aan dat de admiraal even scherp uit de hoek kan komen als pakweg Afghan Whigs. Ook al lijkt de man uit Brasschaat volledig het contact met het publiek verloren te hebben, gisteren hij ditzelfde publiek er toch van dat zijn band nog lang niet van plan is om van de Belgische muziekscene te verdwijnen.
Ook niet weg te denken van de podia zijn synthpopveteranen The Human League die anno 1977 in Sheffield samen met Heaven 17 aan de wieg stonden van één van de mooiste genres uit de muziekgeschiedenis: de synthpop. Hun optreden was misschien een bewijs dat (helaas) vrouwelijke schoonheid van vergankelijke aard is, maar zowel het geluid als de songs blijven staan als een muur. Door kaalheid is het voor zanger Phil Oakey onmogelijk geworden om zijn bekende 80’s-kapsel nog boven te halen (dan maar een skin kapsel). Voor de rest lijkt het net of de tijd is blijven stilstaan in 1986. Ondanks de comeback albums werd er voor een set geopteerd die bijna volledig bestond uit nummers uit de klassieker “Dare”, een paar synthwaveklassiekers (“Being Boiled” en “Empire State Human” uit het eerste album) en het latere hitje “Heart like a Wheel” waarbij de witte synthesizers op melancholische wijze de sfeer opriepen van die onvergetelijke 80’s.
Het zou verdomd moeilijk worden voor Arsenal om het hart van deze veertiger nog vlugger te doen slaan, en dat deden ze ook niet, al was de Lokerse kaai het daar blijkbaar niet mee eens. Ondergetekende is nooit weg geweest van hun Braziliaanse indiefunk, maar ons zul je ook niet vlug één of andere samba zien dansen in Rio De Janeiro. Dat zal wellicht de laatste zorg zijn voor Arsenal, die op veilig speelden en vrij vroeg hun hits “Saudade” en “Estupendo” in hun set gooiden. Wie het niet goed vond droop af, maar zij die bleven (en dat bleek al snel het overgrote deel van het publiek te zijn) gingen massaal door de knieën voor deze cocktailparty, die eerder op de avond verstoord bleek te raken door opkomende donderwolkjes.
Weliswaar zonder sambaballen gingen we blijgezind richting wagen. Meteen was dit weer een dag waarop de Lokerse Feesten bewezen hebben dat ze hun plaats op de festivalkalender meer dan waard zijn. De Lokerse Feesten 2010 zetten nog tot en met 8 augustus een pak fijne artiesten op het podium. Voor beschikbaarheid van tickets en verdere info verwijzen we je graag naar de website van het festival.
door Didier Becu
Links:
Lokerse Feesten website
Lokerse Feesten Facebook
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!