Verslag Lokerse Feesten 2010 – Dag 10 met Roxy Music, Daan en Vaya Con Dios

Na tien dagen Lokerse Feesten, die dit jaar meer dan 120.000 bezoekers op de been brachten, betraden we met grote wallen onder de ogen voor de laatste keer de Kaai. Deze keer kregen we een eighties night voorgeschoteld, wat meteen te merken was aan de leeftijd van het publiek.

Daan,  die eerder deze dag reeds te bewonderen was op Festival Dranouter, sprong in voor Eddy Grant, die besloten had om samen met zijn reggae meezingertjes thuis te blijven. Over de heer Stuyven zijn er al heel wat woorden gevloeid. Velen zijn niet echt opgezet met 's mans ego. Wij vinden niks saaier dan een muzikant die angst heeft van de bühne te aanschouwen, en dat kan je Daan nooit verwijten. Met mannequin-allures bracht Daan samen met zijn vaste bandleden de set die hij nu al heel de zomer op diverse festivalpodia handig weet te verkopen. Deze bestaat uit zijn grootste hits, en legt meteen de nadruk op de diversiteit van deze Vlaamse kunstenaar. Van country, 70’s disco kitsch, new wave, singer-songwriter tot ordinaire pop: het staat allemaal in Daans dagboek en hij kan er als geen ander mee overweg. Daan was één van de weinige openingsacts die tijdens deze Lokerse Feesten terug op het podium geroepen werd en bewees gisteren wat we reeds lang weten: hij is een multi-instrumentalist die het truukje van ideale popsongs met een alternatief sausje reeds lang onder de knie heeft.

Doordat de Lokerse Feesten naar aloude traditie met een vuurwerk afgesloten werden, was het een beetje langer wachten op Vaya Con Dios. Over de kwaliteit van hun muziek kan je discussiëren. Ondergetekende heeft nooit begrepen hoe België en zijn buurlanden plat ging voor oppervlakkige songs als “Nah neh nah” of “Puerto Rico”. De duizenden aanwezigen dachten daar blijkbaar anders over.

Toen we een plek zochten voor Roxy Music, bleken we al gauw weggedrumd te worden door tal van rijpere dames die nog eens hun idool Bryan Ferry wilden terugzien. De man die brylcreem terug populair maakte in de jaren ’80 zag er voor zijn 65ste nog verbazend goed uit en zetelde zich meteen neer achter zijn piano om met “Remake Remodel” een kanjer van een opener te brengen. Dit eerste nummer, waarbij Ferry nog steeds omringd wordt door vrouwelijk schoon, gaf meteen ook de toon aan van dit concert: de bedoeling van de reünietournees is om Roxy Music terug de plaats in de muzikale agenda te geven die de groep verdient, en niet om te dienen als jukebox. Ondanks de clash tussen de twee ego’s Eno en Ferry kwam het materiaal uit de jaren ’70 ruimschoots aan bod, waardoor de eighties klassiekers uit “Manifesto”, “Flesh And Blood” en “Avalon” thuis gelaten werden.

De menigte onthaalde Roxy Music glorieus, ook al hoorde je bepaalde mensen opperen dat het wel eens tijd werd om “Same old scene” of “Take a chance with me” op te dissen, maar dit bleek niet meer dan wachten op Godot te zijn. Roxy Music bewees dat zij ooit in 1973 de gouden middenweg hadden gevonden tussen avant-garde, progrock en heerlijke popmuziek, waardoor zij vandaag door talrijke hedendaagse artiesten terecht als invloed worden aangehaald. Na de feestkrakers “Do the strand” en “Let’s stick together” sloot Ferry de Lokerse Feesten af met een nummer van één van de geniaalste songschrijver ooit, “Jealous guy” van John Lennon.

Het was een afsluiter die de Lokerse Feesten dit jaar dubbel en dik verdiend hebben. Afspraak in 2011, van 29 juli tot en met 7 augustus.

door Didier Becu
 

Links:
Lokerse Feesten website
Lokerse Feesten Facebook


Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!