Verslag Hurts in Paradiso op 10 november - balanceren tussen strakke electropop en kleffe ballades

Altijd al willen weten hoe een kruising tussen Depeche Mode, Boyzone en opera zou klinken? Wij kwamen er in een propvol Paradiso achter. Het Britse duo Hurts, dé electropophype van het moment, gaf daar namelijk een optreden. Vanwege de grote vraag naar kaartjes voor het concert heeft Paradiso besloten de show van de kleine zaal naar de grote zaal te verhuizen. Of Hurts klaar is voor het grote publiek, is nog maar de vraag.

Als de bandleden (het duo worden on-stage bijgestaan door een driekoppige begeleidingsband) het in rook gehulde podium opklimmen, schalt er tragische muziek uit de speakers. De mannen van Hurts zijn van top tot teen gestileerd en dragen nette, pikzwarte pakken. Even lijkt het alsof we ons op een afscheidsceremonie bevinden, maar al snel begint zanger Theo vol overgave het eerste nummer, ‘Unspoken’, te zingen. Hij kijkt het publiek strak aan en verheft sierlijk een wenkbrauw. Meteen is duidelijk dat de mannen van Hurts minstens zoveel om de vorm van hun concert geven als om de inhoud.

Die inhoud is helaas niet altijd even sterk. De liedjes van Hurts balanceren namelijk gevaarlijk tussen strakke en spannende electropop en kleffe ballades. ‘Unspoken’ is een mooie opener en ook ‘Silver Lining’ doet het goed. Het daaropvolgende ‘Hapiness’ slaat de plank volledig mis. Ook ‘Sunday’ en  ‘Stay’ zijn, ondanks de sfeervolle presentatie, wat saai. De singles ‘Wonderful Life’ en ‘Blood, Tears & Gold’, die achter elkaar gespeeld worden, maken gelukkig een hoop goed. Beide zijn licht verteerbare popliedjes die in de verte doen denken aan muziek van sterren uit de jaren ’80  zoals bijvoorbeeld Morrissey.

Ander pluspuntje van de show is dat Hurts een operazanger heeft meegebracht als achtergrondzanger. Tijdens ‘Verona’ krijgt deze eveneens goed gestileerde meneer zelfs de ruimte om een couplet en refrein zelf te zingen (en dit eigenlijk beter te doen dan de frontman van Hurts). Als de band ‘Devotion’, oorspronkelijk een duet met Kylie Minogue, gespeeld heeft, probeert Theo het publiek wijs te maken dat Kylie graag mee had gedaan, maar vast zit op de veerpont vanuit Engeland. Om “het goed te maken” speelt de band de cover ‘Confide In Me’, één van de klassiekers van deze Britse popdiva.

De avond wordt afgesloten met de hit ‘Better Than Love’. De band speelt een extra lange versie die er bij het publiek in gaat als koek. Dat de laatste refreinen in kopstem vals zijn, lijkt niemand te deren. Dit hoogtepunt is meteen het einde van het optreden, want Hurts komt niet meer terug voor een toegift.

Ondanks alle bombast, de strakke lichtshow en het enthousiaste publiek, zijn we niet helemaal onder de indruk van de avond. Een substantieel deel van Hurts’ repertoire bestaat namelijk uit weinigzeggende, voorspelbare ballades die ook uitgevoerd hadden kunnen worden door een willekeurige boysband. Dat zorgt ervoor dat Hurts her en der, vooral tijdens de singles, floreert, maar tegelijkertijd ook vervangbaar en soms zelfs saai kan klinken. Hopelijk besteedt de band in de toekomst nog iets meer aandacht aan de inhoud van haar muziek. De show eromheen staat alvast als een huis.

Setlist:
Unspoken
Silver Lining
Happiness
Wonderful Life
Blood, Tears & Gold
Evelyn
Sunday
Verona
Devotion
Confide In Me (Kylie Minogue cover)
Stay
Illuminated
Better Than Love

door Jort

Luister gratis naar enkele nummers van Hurts op MySpace

Hurts speelt op 30.10.2010 live in Brussel (Botanique). Het concert is volledig uitverkocht.

Met dank aan Sony Music

Lees ook Over Muziek, de eigen blog van onze redacteur Jort

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!