Verslag Folkfestival Dranouter 2009 dag 2, zaterdag 8 augustus - bravo voor de geluidsmetingen
Met de tweede dag van Folkfestival Dranouter in het vooruitzicht vertrok ik rond de middag met de bus naar Dranouter. Opvallend vroeg en wel om deze reden. Om 13u30 speelde de Canadese indieband Wintersleep in de intieme tent De Kring. Een concert dat ik dus absoluut niet wilde missen. De ontzetting was dan ook groot toen ik vernam dat de band hun vlucht gemist had en daardoor genoodzaakt waren om hun concert af te lasten. Doodjammer dus..
Ik zocht dan maar naar een goed alternatief. Iets dat ik zeker vond in de Antwerpse band The Flying Horseman (***). Zij gaven in de Flamundo van jetje met hun ijle, weemoedige bluesy nummers. Soms klonken ze bezwerend en ingetogen, dan weer klonken ze jazzy en iets ‘opgewekter’. Wie de zang van Bert Dockx dan weer niet kon aanhoren, kon wel wegsmelten bij de zang van de twee zangeressen Loesje en Martha die je misschien wel kent van hun andere project Blackie & The Oohoos. The Flying Horsemen staat gekend als een potentieel beloftevolle band uit Antwerpen met een ontzettend straffe liveprestatie. Iets waarmee we het na het optreden volledig mee eens waren. Puike prestatie.
Daarna was het wachten geblazen want op de affiche stond zo vroeg op de dag niet veel soeps. Het optreden van Sioen Calling Up Soweto (****) was dan ook de beloning voor het lange wachten. De Gentenaar bracht z’n zes Afrikanen mee en dat was een uitstekende set. Zo blonk Sioen als nooit tevoren. Om dan nog te zwijgen van zijn Afrikaanse vrienden. Het enthousiasme droop er werkelijk vanaf. Sioen bracht zoals verwacht bijna uitsluitend nummers uit de gelijknamige cd. Wie dus kwam voor de hits was eraan voor de moeite. Zij konden echter wel nog hun hart ophalen bij de speciale versie van Ease Your Mind. Sioen sprak echter vooral tot de verbeelding met het nieuwe werk. Uiterst ritmisch en uitzonderlijk strak. Meermaals zette hij ook het publiek aan om te dansen. Ik was vooral onder de indruk van People Of The Sun, Can’t Control my Feet en het furieuze Robots. Het publiek ging helemaal uit de bol en zo werd er al vroeg in de avond een waar feest gebouwd in de Kayam. Absolute orgelpunten waren wel het charmante No Conspiracy at All waarbij alle zangers en zangeressen een stuk voor hun rekening namen, en Son Of a Gun. Sioen Calling Up Soweto legde zo de lat reeds zeer snel erg hoog.
Na het optreden van Sioen, stormden we snel naar de Flamundo voor het optreden van Moriarty (***). Deze half Franse, half Amerikaanse band groeide de afgelopen maanden uit tot een ware hype. Dat was ook te merken aan de opkomst. De Flamundo stond immers propvol. Bovendien wisten de aanwezigen ook perfect te reageren op de mix van Americana, Folk en Country van Moriarity. Bij de rustige nummers gingen ze zitten en bij de intense nummers stonden ze met plezier recht om te dansen. De band zelf speelde een strakke set met enkele hoogtepunten zoals Jimmy en Fireday. Al zijn we wel meer fan van het uptempo-werk. Vooral wanneer de mondharmonica zijn vrije gang mocht gaan, stonden we werkelijk perplex. De gitarist sprak aan het eind van de set overigens ook nog een mondje Vlaams. “We spelen op 15 september in de Ancienne Belgique…”, aldus de gitarist van Moriarity. Iets wat we zeker zullen overwegen om in onze agenda te noteren…
De naam die de zaterdag het meest over de alternatieve tongen rolde, was die van Coco Rosie (****), de band van de twee zusjes Coco en Rosie. Met de nodige sier kwamen ze het podium op, vergezeld door een drummer, pianist en beatboxer. Today we’ll make poetry, zei Rosie. Rondom mij begonnen toen al heel wat mensen te vrezen dat ze het echt letterlijk bedoelden. Coco Rosie bracht wel poëzie met hun muziek. Hoewel het geluid in het begin niet goed afgestemd was, konden ze het publiek toch serieus in vervoering brengen. Het waren de kleine subtiele instrumenten en geluidjes die het geheel magisch en legendarisch maakten. Het hoogtepunt was naar mijn inziens vooral Rainbow Warriors. Ook het gebruik van videobeelden gaf het concert een extra dimensie. Coco Rosie speelde geen legendarisch concert, maar voor een band die je eigenlijk altijd moet zien in de zaal en het bijgevolg altijd moeilijk heeft op festivals, was het meer dan behoorlijk.
Terwijl het grootste deel van de festivalgangers klaarstond om Novastar te aanschouwen, verkozen wij de Flamundo. Daar stonden The Veils (*****) geprogrammeerd. Met Sun Gangs brachten zij één van de betere platen van het jaar op de markt. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Ze werden wel volledig waargemaakt. Zo ging de band van de Nieuw Zeelander Finn Andrews wild tekeer met een mix van oude nummers en nieuwe. Toch waren het vooral de nieuwe nummers die de aandacht trokken. Zo waren The House She Lived In, Three Sisters en Sit Down By The Fire opvallend strak live. De tijd dat The Veils nog een vrij kalme band waren, is helemaal voorbij. Ze waren ontzettend snedig en verschroeiend wild. De volgepropte Flamundo kon dat zeker appreciëren want na ieder nummer ging het publiek helemaal plat voor de charmes van zanger Finn Andrews. Zo was er heel wat plaats voor aan het publiek gerichte dankwoordjes vanwege de band. De grootste climax kwam er met het licht psychedelische Larkspur, een langgerekte uitgesponnen mokerslag. En hoewel het publiek schreeuwde om Lavinia, koos de band ervoor om het niet te spelen. Niemand die er rouwig om was. The Veils zorgden voor een optreden dat groots en grandioos was, en zonder twijfel het beste dat ik zag op Dranouter 2009.
Met Travis (****) kwam de tweede festivaldag ten einde. Travis toonde twee gezichten tijdens het optreden. Zo kwamen ze aan het begin ontzettend strak voor de dag met voornamelijk nummers uit het laatste album Ode To J. Smith. Het was overigens titelnummer J. Smith dat het eerste hoogtepunt was van het optreden. Later gevolgd door sublieme vertolkingen van Sing en het magnifieke Closer. Het beste kwam vervolgens aan het einde van de set. Vooral wanneer de bandleden zij aan zij gingen staan met een akoestische gitaar in de hand om het nummer Flowers in De Window te zingen, oogstte de Schotse band veel sympathie en respect. Het echte kickmoment was echter Why Does it Always Rain on Me waarbij de massa massaal moest springen. Een uiterst amusant schouwspel. Overigens ook een positief puntje voor de knappe bindteksten. Enorm charmant en spontaan.. Geweldig optreden en de meest gedroomde headliner voor Dranouter.
Met Travis kwam ook ons festival ten einde. Op de derde dag komt er immers nauwelijks nog indiestyle-voer. We zagen zowat alles wat we moesten zien en dat kwam voornamelijk omdat op Dranouter nauwelijks iets over elkaar geprogrammeerd werd. Een dankwoordje ook aan de organisatie die ervoor zorgde dat alles vlekkeloos verliep. Overigens ook omdat tijdens het festival intensief geluidsmetingen gedaan werden om blijvende gehoorschade bij de festivalgangers te vermijden. Een initiatief die zeker aangemoedigd moet worden!
door Vincent Coomans
Links:
Folkfestival Dranouter homepage
Folkfestival Dranouter Facebook