Verslag Europavox in Botanique op 4 december - Denmark (Agnes Obel), twelve points
Over Agnes Obel is de voorbije weken al een dosis inkt gevloeid die de vergelijkingen met de dikke laag sneeuw van de laatste dagen wel kan doorstaan. Daar zij op de affiche van Europavox stond, hadden we voldoende reden om Koning Winter te trotseren en op 04.12 af te zakken naar Botanique. Voor we de talentvolle Deense de Rotonde zagen betoveren, pikten we nog enkele andere optredens mee van artiesten uit verschillende Europese landen.
Aftrappen deden we met My Awesome Mixtape (Italië) in de Witloofbar. Met een natuurlijke flair kreeg dit combo met 2 toetsenisten, een drummer en een zanger met trompet de zaal aan het feesten. De niet al te uitmuntende songs mixten de typische levensvreugde van het Italiaanse lied met dansbare vrolijke pop à la Los Campesinos, Team William of I'm From Barcelona, op tijd en stond doorspekt met de nodige electro. Qua interactie met het publiek kunnen veel bands nog wat leren van deze jongens uit Bologna: ga je gang, wees niet timide, betrek de zaal bij je show en eens je de sympathie van het volk hebt gewonnen loopt het sowieso los.
Met een heus koor aan hun zijde brachten de mevrouw en mijnheer van Wildbirds & Peacedrums (Zweden) een bizarre a capella mix van r&b-achtige zang, Gregoriaanse achtergrondstemmen en tribale drums. Omdat we weten dat bij zulke optredens de vonk niet altijd onmiddellijk in de pan slaat, schonken we de groep 4 nummers lang onze volledige aandacht. Daarna moesten we helaas besluiten dat dit iets te arty was en geen heug voor onze nochtans breeddenkende meug. Dus zochten we de bar op om even bij te praten met enkele bekende gezichten.
Te lang blijven hangen in Bota'Café kan de gezondheid ernstige schade toebrengen. Of ervoor zorgen dat de Rotonde al helemaal gevuld is als je Agnes Obel (Denemarken) wilt gaan bekijken. Gelukkig hoorden we wel alles van in 't begin, en konden we stapje per stapje dichter bij het podium geraken. De Deense bewees dat je soms met heel weinig middelen uitzonderlijk veel emoties kunt teweegbrengen. Een duo met piano, cello en hemelse stem zorgde een veertigtal minuten lang voor een dwarrelend tapijt van betoverende klanken. De reacties achteraf varieerden van oersaai tot adembenemend. Ondergetekende is het eens met de 2de categorie. Feit is dat de tot de nok gevulde Rotonde gedurende de hele set muisstil bleef en dat we Obel de komende jaren nog regelmatig zullen tegenkomen.
Muziek uit Europa betekent natuurlijk ook Belgisch talent, zodat we in de Orangerie voor de 3de keer dit jaar konden kijken en luisteren naar MLCD met hun rock opera 'The Tragic Tale of a Genius'. 3de keer goede keer? Toch weer niet helemaal. De sterke stukken ('He's Not There', 'What Are You Waiting For' en 'My Holy Grail' bijvoorbeeld) worden alleen maar sterker. Na de 4de song waren we er echt van overtuigd dat de band ons deze keer wel helemaal van onze sokken zou blazen. De realiteit leerde ons echter dat MLCD gewoon teveel matige songs heeft. De groep mag dan wel enkele mooie prijzen hebben gewonnen in Franstalig België, een ruwe schatting deed ons vermoeden dat er slechts zo'n 400 mensen in de Orangerie zaten, wat niet enorm is na een halfjaar toeren en airplay. De bombast van bands als Muse hebben deze landgenoten alleszins al, nu moeten de uitzonderlijke songwriterskills nog volgen en pas dan komt 't in orde.
De avond helemaal afsluiten deden we met een andere Belgische act, eentje uit Vlaanderen. Vermin Twins hadden ons op Dour Festival eerder dit jaar helemaal in de ban weten te krijgen met hun donkere show. Aan energie ontbrak het ook op het kleine podium van de Witloofbar niet. Vermin Twins bieden niet alleen een auditief spektakel, het duo verwent ook de visuele lekkerbekken, hierbij af en toe bijgestaan door een 3de figuur in een soort zwartwit wespentijgerpak. Soms vertoeven deze Vlamingen iets teveel in een experimentele speeltuin van beats en breaks, wij genoten in elk geval het meest van de momenten waarop de vaart erin zat en de klanken het meest dansbaar waren. De stroboscopen op het einde deden ons beseffen dat alles wat voorafging waarschijnlijk meer impact zou gehad hebben op een duisterder podium. Wat er ook van zij, Vermin Twins lassen een pauze in en we zijn al benieuwd naar het vervolg.
Europavox wil Europese acts onder de aandacht van een Europees publiek brengen. Het is dus zeker niet de bedoeling van de organisatoren om er een soort liedjeswedstrijd van te maken. Wij doen het toch, en verdelen de punten als volgt over de 5 acts die we zagen: Denmark - 12 points, Italy - 10 points, Belgium (VL) - 8 points, Belgium (WA) - 6 points en Sweden - 5 points. Bruxelles, Le Corps Mince de Francoise en Lonely Drifter Karen zagen we helaas aan onze ontdooide neuzen voorbijgaan omdat zij op hetzelfde ogenblik speelden als de artiesten die we wel in ons verslag hebben opgenomen.
door Bart Somers
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!