Verslag Emily Jane White in Botanique op 8 december - de magie van de Rotonde
Beginnen met een cover van Bob Dylan, helemaal alleen op gitaar, als jong meisje, dat moet je durven. De Belgische Faustine Hollander mocht zo in de Rotonde van de Botanique openen voor Emily Jane White, en ze had haar set heel slim opgebouwd. Na enkele nummers kwam een gitarist haar versterken, nog wat songs later gevolgd door een drummer. De liedjes varieerden van Dylan tot een deuntje dat al heel erg aan de hoofdact deed denken ('Dragonfly'), en nog iets steviger popwerk. De band genoot zichtbaar van het succes, de enige minpuntjes waren de lange momenten waarin gitaren gestemd moesten worden en de vaart zo niet al te best in de set kwam.
Ongeveer een jaar na haar vorige doortocht kwam Emily Jane White opnieuw naar Botanique, met een nieuw album onder de arm, geflankeerd door celliste en jeugdvriendin Jen Grady die haar vaak vergezelt, en een gitarist. Op 'Ode to Sentience' zet ze haar muzikale groei verder, en dat hoorde je in de set vooral omdat de nieuwe nummers vrij naadloos overgingen in het geheel. Die recentere songs zaten vooral in het begin van het optreden, want Emily Jane White had het beste uit haar vorige plaat vooral in het slot van de reguliere set verstopt: 'The Ravens', 'Liza', 'Stairs' en helemaal op het einde titelsong 'Victorian America'. Dat hoeft niet te verbazen, want die nummers blijven nog steeds haar beste materiaal, zo bleek alweer.
De magie van de Rotonde leek goed te werken. Emily Jane White vond de zaal prachtig (“it feels like playing in a womb”) en gaf even later toe dat ze zelden zich echt op haar gemak voelt op een podium, maar vanavond was ze ontspannen. Ze ging met plezier in op opmerkingen uit de zaal, bedankte de aanwezige fans, deed moeite om af en toe Frans te spreken en stak haar bewondering voor het publiek, dat in stilte luisterde, niet onder stoelen of banken.
Net als bij het voorprogramma werden vaak instrumenten gestemd, toch zag je dat deze artieste al meer ervaring heeft in het omgaan met die onfortuinlijke onderbrekingen.
Emily Jane White wisselde zelf vaak tussen keyboards en gitaar, maar welke instrumenten ook bespeeld werden, doorheen de liedjes werd een patroon herkenbaar. Samen met haar unieke manier van zingen vormt dat een herkenbaar element, dat -als je er niet weg van bent- kan gaan vervelen of waar je -als je zoals ondergetekende, daar net erg van houdt- uren kan naar blijven luisteren. De zangeres kwam nog terug voor 3 bisnummers, eerst helemaal alleen, daarna met de andere muzikanten. Afscheid nemen mocht ze met een gemeend applaus voor een concert dat perfect past in een zaal als deze.
door Sven Volckerijck
Botanique zet de komende dagen/weken onder meer Gonjasufi, Delorean en Lilly Wood & The Prick op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere info.
Emily Jane White zien kan eind 2010 nog in Ottersum (Roepaen, 12.12, info & tickets), Brugge (Cactus, 14.12, info & tickets), Groningen (Groninger Museumcafe, 16.12, info & tickets), Zwolle (Eureka, 18.12, info & tickets) en Amsterdam (Paradiso, 19.12, info & tickets).
Luister gratis naar enkele nummers van Emily Jane White op MySpace.
Bezoek ook De Ongeletterde Wanhoop, de eigen blog van onze redacteur Sven.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!