Verslag Delphic in Botanique op 14 februari - een meeslepende eigen sound, in stijl gebracht

Nog voor we Delphic goed en wel kenden hadden we ze al twee maal aan het werk gezien: een jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met deze Britten, als support voor Bloc Party in de AB. Afgelopen zomer stonden ze voor dag en dauw in de Marquee van Pukkelpop geprogrammeerd. Toen al zagen we een band met behoorlijk wat potentieel, en die mening wordt gedeeld door de BBC, dat Delphic eind vorig jaar als een van de vijftien revelaties voor 2010 voorspelde. Het concert in een aardig volgelopen Rotonde bevestigde andermaal onze positieve indruk: een optreden dat geen seconde verveelde, in stijl gebracht door een groep met een meeslepende eigen sound.

We konden slechts een deeltje van het Franse voorprogramma Clara Clara meepikken, dat met een originele setting op de proppen kwam: een zingende en wild in het rond springende drummer, ondersteund door aanstekelijke synths en een basgitaar. Sympathieke weirdo’s, en hier en daar onderscheidden we een zekere hoeveelheid hitpotentieel, maar anderzijds was de zang ook niet alles en klonk het drumwerk met momenten net iets te rommelig om echt te kunnen overtuigen.

Delphic bracht een maand geleden hun langverwachte debuut “Acolyte” op de markt, eeen aardige en knap geproducete plaat, waarvoor de mosterd bij onder meer Underworld en new-wave bands als New Order gehaald werd. Dat vertaalt zich in een knappe fusie tussen elektronica en rock die ook Klaxons beogen, al klinkt het geheel bij Delphic minder krachtig en beukend, en meer melodieus en uitgesponnen. Met “Clarion Call” en “Doubt” opende Delphic identiek als op de plaat. Toch maakte het viertal, allen keurig en stijlvol gekleed, niet de fout van inspiratieloos de CD af te rammelen: zo waren de stevige gitaren op het einde van “Doubt” ons nog niet op het album opgevallen, en klonk de stem van James Cook veel zuiverder en mooier. Bij laatste single “Halcyon” vielen ons, naast het catchy refrein, dan weer de bijzonder leuke achtergrondgeluidjes op.

Delphic liet er geen gras over groeien: onder het motto “geen woorden, maar daden” vielen er nauwelijks pauzes tussen de nummers en werd er dan ook geen tijd verspild aan bindteksten. Soms waren de overgangen ingenieus en uiterst sfeervol, zoals die van het meer naar dance neigende “This Momentary”, naar “Counterpoint”, onze persoonlijke favoriet: extreem verslavende synths en bovendien makkelijk meezingbaar. Zelfs voor de bisronde werd het concert niet onderbroken: gitarist Matt Cocksedge bleef alleen op het podium en zorgde in het donker voor een ideale overgang naar de meer psychedelische afsluiter “Acolyte”: een lang uitgesponnen instrumentaal nummer, waarin afgewisseld wordt tussen zachte synths met onverstaanbare voice-overs en meer beukende stukken met een zware bass.

Toen Cook en co het podium verlieten, hadden we op een klein uur tijd slechts 8 nummers te horen gekregen, maar dat was reeds meer dan voldoende om ons te overtuigen: wat ons betreft is Delphic de (toekomstige?) hype meer dan waard. Vooral live hebben ze een hoop kwaliteit te bieden, en we zouden er dan ook niet rouwig zijn indien we hen deze zomer opnieuw op een van onze festivals mogen begroeten.

SETLIST
Clarion Call
Doubt
Halcyon
Submission
Red Lights
This Momentary
Counterpoint

BIS
Acolyte

door Filip Van Der Elst

Links:
Delphic MySpace
Delphic homepage
Botanique