Verslag Battles in de AB op 11 april - gemiste kans

Indiestylers zijn zondagskinderen, geboren met een glimlach op het gezicht. Wij gooien dan ook liever met wierook dan met stront. Toch gebeurt het soms dat we een artiest op ons pad vinden waar we geen enkel bloemetje voor over hebben.

De melodieloze psychedelische drones van Oneohtrix Point Never – ooit nochtans het snoepje van de week van een toonaangevend muziekblad als The Wire – konden ons bijvoorbeeld maar matig boeien. Atmosferische ambient die het geluidsniveau van een straaljager vlotjes doorbreekt en begeleid wordt door Windows Media Player-achtige visuals is nu eenmaal nooit ons kopje muntthee geweest. Misschien worden we gewoon oud – god beware -  maar wij denken dat dit soort muziek enkel geapprecieerd wordt in pretentieuze arty farty hipsterkringen, waar het bon ton is om zo eigenzinnig mogelijk te zijn. Omdat onze trommelvliezen vanavond al genoeg te verduren zouden krijgen, scoort Oneodinges de bedenkelijke eer van eerste voorprogramma waarvan ondergetekende niet het begin maar het einde mist.

Gelukkig neemt Dan Deacon zichzelf minder serieus. Al in het begin van zijn set daagt hij zijn publiek uit voor een ware danswedstrijd. Voor we er erg in hebben, is de Ancienne Belgique omgetoverd tot een gigantische indianendans waarbij de deelnemende indianen om ter zotst tekeer gaan en de gekste danspasjes verzinnen. Zelf staat de DD niet op maar voor het podium, dat enkel ‘bemand’ wordt door een oplichtend doodshoofd. Van de muziek van Deacon – een soort van psychedelische drum and bass – zijn we geen onvoorwaardelijke fan en we zien ons nog niet snel een album opzetten van de man op pakweg een tuinfeestje. Dat zijn enthousiasme en dat van zijn rabiate fans aanstekelijk werkt, is wel het minste wat je kan zeggen.

Battles verloor onlangs stichtend lid Tyondai Braxton, die naast gitaar en keyboards ook de gekke heliumstemmetjes op sommige nummers verzorgde. Hij bewandelt voortaan het solopad, maar gelukkig heeft Battles nog andere troeven in de gelederen. Dan hebben we het natuurlijk vooral over John Stanier, de drummer die volgens de laatste waarnemingen over minstens negen armen beschikt. Met name live is Stanier een alles verpletterende halfgod achter de drums. Ook in de AB laat hij dat zien. De nummers waarin hij stevig doormept behoren de beteren die we horen.

Battles komt zijn aankomende release ‘Gloss Drop’ voorstellen en dus spelen ze enkel (!) nieuwe nummers. Die klinken best goed en de band heeft ze al stevig in de vingers. Toch is het concert niet de mokerslag die we bij vorige optredens van de New Yorkers te verwerken kregen, omdat het wennen is aan het nieuwe materiaal en er geen enkel zuurstofmoment van herkenning in de set steekt. Nochtans krijgen we een paar lekkere lappen mathrock op ons bord. De vooruitgestuurde single ‘Ice Cream’ swingt als de slinger van  Foucault op steroïden en ‘Sweetie & Shag’ – met de vocalen van schattig Blonde Redhead-zuchtmeisje Kazu Makino – is zowaar sexy. Dat maakt het dubbel jammer dat ze die niet doorspekten met de hoogtepunten van debuut ‘Mirrored’.

Een band mag van ons gerust koppig zijn eigen ding doen maar uiteindelijk zijn het de fans die hun brood en pinten betalen door tickets en merchandising te kopen. Als een groep als Battles die fans, die uit één mond om ‘Atlas’ schreeuwen, besluit te negeren, vinden wij dat dan ook vooral een gemiste kans voor de band.

(Het afsluitende Factory Floor moesten we missen omdat onze trein steeds harder op ons begon te roepen.)

Door Tom Peeters


AB zet de komende weken onder meer Glasvegas (13.05), Cat's Eyes (19.05) en Cage The Elephant (15.06) op het podium.  Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere nuttige info.

Battles website

Album verdeeld door V2

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!