Verslag Anika en True Bypass in TRIX op 28 maart - Nico is dood, leve Anika

Ook al ontkennen we het ten stelligste, in ieder mens schuilt er wel zoiets als een ramptoerist, wat zich ook uit in ons concertleven. Hoe intrigerend het soms is om puur vakmanschap te zien, we zijn eveneens in de wolken als we artiesten bekijken die hun ziel blootgeven. Deze naaktheid is weliswaar niet steeds mooi om te zien, het levert wel steeds stof tot nadenken, om maar niet te spreken over de meerwaarde die het een concert of het leven zelf kan bieden. Het kleine groepje muziekliefhebbers dat gisteren de moed vond om bij het eerste lenteweer van dit jaar de Antwerpse TRIX op te zoeken werd getrakteerd op twee artiesten van deze soort, ook al stonden de dromen die deze personen herbergen als zwart en wit tegenover elkaar. De ene gelooft nog in dromen, de andere heeft de droomwereld reeds lang in de kast opgeborgen en haar soelaas in de donkere wereld van de nachtmerries gezocht.

Hoe luidt het cliché ook alweer? Eerst het goede en dan het slechte nieuws? TRIX besloot om met het positieve te beginnen, in dit geval True Bypass, een duo dat op onze Indiestyle-pagina's reeds de nodige superlatieven in ontvangst mocht nemen. Meer dan terecht, want de groep bestaat uit twee rasmuzikanten die hun gitaar, het enige instrument dat de twee gebruiken, beheersen als hun broekzak.

True Bypass wordt gevormd door Chantal Acda, een Nederlandse muzikante die zich meer en meer laat opmerken in de Antwerpse muziekscene en op haar weg ook de persoon van Craig Ward tegenkwam, die ooit nog bij dEUS zat. De magie klikte niet alleen op cd, ook op het podium geeft zoiets vonkjes, een betovering die gedreven wordt door de schoonheid van de eenvoud, zeg maar het fragiele. Craig lijkt bij momenten misschien wel ongeïnteresseerd, toch is het steeds een verademing als deze man zijn vingers aan de snaren zet. Als je daar nog eens een hemelse vrouwenstem bij plakt, dan weet je dat indien Joni Mitchell ooit inspiratie zou zoeken bij Sigur Ros, het resultaat weleens dicht in de buurt van True Bypass kon liggen.

Hoe klein de opkomst gisteren ook was, dit duo mocht rekenen op een publiek dat hun met respect behandelde, want je kon bijna letterlijk de muizen horen lopen. Een aangenaam tafelconcert werd afgesloten met de ondertussen bekende cover van ‘Waiting for Superman’ van Flaming Lips. Hoe prachtig het ook mocht klinken, er zat weliswaar een foutje in die titel. Het was niet wachten op de komst van Superman, wel op die van  Wonderwoman.

Vorig jaar leverde Anika met haar debuut één van de meest onderschatte platen van het jaar af. Ondanks de ondersteunende schouders van Portishead-baas Geoff Barrow, slaagde Anika er niet echt in om het grote publiek te bereiken. Meer zelfs, eigenlijk is deze blondine aan haar tweede kans bezig want eerder etaleerde ze haar talenten met het groepje Beak>. Toen het echter vrij vlug parels voor de zwijnen bleken te zijn, probeerden dezelfde mensen het maar eens als Anika, waarbij alle aandacht uitging naar de frontdame.

Gisteren werd, net als op haar cd, alle aandacht onmiddellijk gevestigd op die stem die uit een graf lijkt te zijn gekropen, een doodsreutel die als twee druppels water op die van Nico lijkt. Of deze vergelijking een zegen of een vloek zal is zal later doorheen Anika’s carrière moeten blijken. In ieder geval doet ze er wel alles aan om die gelijkenissen in de kijker te plaatsen. Niet alleen is er haar gelijkende uiterlijk, ook muzikaal verkiest ze allerlei orgeltjes en keyboards die de sfeer oproepen van vroegere Krautrockgroepen als Roxy Music ten tijde van Eno of zelfs Faust, om maar niet te spreken over dat minimalistische sfeertje waar de Duitse ijskoningin destijds een patent op had.

Net als Nico is dit meisje ook niet bang van de nodige covers en daarbij dompelt ze legendarische popdeuntjes als 'I Go to Sleep' van The Pretenders of 'End of the World' van The Carpenters onder in haar gitzwarte wereld, waarbij de gieren lachend toekijken op de komst van de dood. Het zijn versies die je doen bibberen van angst, zelfs al brengt ze Dylans 'Masters Of War' in een dubreggaeversie. Er is nog iets dat Anika linkt met Nico en dat is de duisternis. Niemand weet of Anika ons in de maling neemt of niet. Is ze een goede actrice, of is deze jonge vrouw nu echt krankzinnig? Wat speelt er zich in iemands hoofd af die gisteren een optreden gaf met een blik die op oneindig stond? Geen woord, geen blik, geen kik... De opengesperde pupillen van Anika hebben geen seconde deze van haar publiek gekruist, net alsof ze zich wou concentreren op een lichtpuntje in het heelal dat er niet is.

Misschien was Anika niet meer dan stomdronken of high, misschien is ze achter de coulissen het gelukkigste meisje ter wereld. We weten het niet, maar we zagen gisteren een grote dame die barst van het talent en ons doet geloven dat de enige kleur die deze wereld verdient zwart is. Nico is dood, leve Anika.

Door Didier Becu


TRIX zet de komende weken onder meer Nid & Sancy, Baths en J. Mascis op het podium. Klik hier voor tickets, de volledige kalender en verdere info

Anika MySpace

True Bypass MySpace

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!