Verslag An Evening With Customs in Het Depot op 12 februari - meer dan zomaar een Customs concert
Dat 'An Evening with Customs' in Het Depot op vrijdagavond niet zomaar een Customs concert zou worden was vanaf de eerste noot duidelijk. De avond werd op gang geschoten door Marcel Vanthilt die Dreikklangsdimensionen van Rheingold meezong. Deze classic werd onmiddellijk gevolgd door een klassieker in wording, Justine.
Vanaf het eerste nummer speelde Customs heel strak en met veel overgave. Het was dan wel een thuismatch maar de band was helemaal niet zelfgenoegzaam en leek oprecht te genieten van de aandacht die hun te beurt viel. Zanger Kristoff Uittebroek was heel spraakzaam en wist bij elk nummer wel iets zinnigs te vertellen zonder het tempo uit het optreden te halen. Na Tonight We All Stand Out en Where The Moon Spends His Days kregen we alweer een straffe cover voorgeschoteld, ditmaal Shine On van The House of Love. Een echt pareltje. Dan was het tijd voor de tweede gast van de avond, Stijn Meuris. Hij mocht de rol van Morrissey op zich nemen in Everyday Is Like Sunday, een van de favorieten van Customs en met ongelooflijk veel passie gebracht. Hierna kregen we Talk More Nonsens, gevolgd door een streepje Kraftwerk, andere helden van Customs, als intermezzo.
Kraftwerk's The Man Machine liep naadloos over in The Matador. Na Violence mocht Marcel Vanthilt dan zijn eigen klassieker onder de Vlaamse rockers brengen, De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen. Marcel genoot er zichtbaar van om samen met Customs nog eens de echte rocker uit te hangen. Nederlandse rock was begin jaren tachtig een echte rariteit en de laatste gasten van de avond waren er mee voor verantwoordelijk dat dit tegenwoordig helemaal niet meer zo is. Die gasten waren niemand minder dan Walter Grootaers en Jan Van Eyken van De Kreuners. In hun huidige gedaante zou je deze band misschien niet dadelijk aan Customs koppelen, maar Kristoff Uittebroek wou ons toch even wijzen op de eerste singles van De Kreuners. Nummer Een en Gezellig Samenzijn zijn nummers die Walter en Jan zelf al lang niet meer spelen maar na de geslaagde versie met Customs, gaan ze hun gedacht daarover misschien toch nog eens herzien.
Na al dat covergeweld was het tijd voor terug wat eigen materiaal. Eerst was er nog een heel opwindende versie te horen van We are Ghosts, waarna Rex, de absolute hit, heel de zaal deed meezingen. Aan het einde van de set mocht Stijn Meuris nog eenmaal opdraven. Een van de bands waarmee Customs, soms tot vervelens toe, vergeleken wordt is natuurlijk Joy Division, maar er zijn slechtere referenties. Nu is Stijn Meuris ook al langer dan vandaag een grote fan en hij bleek dan ook uiterst geschikt om Disorder te brengen. Opnieuw grote klasse en meteen het einde van de set.
Natuurlijk werden in deze thuismatch nog wat extra's uit de hoed getoverd. In de bisronde kregen we nogmaals een cover. Deze was niet echt een eigen keuze, maar eerder eentje die ze hadden moeten spelen voor de radioshow van Giel Beelen in Nederland. Ze hadden een nummer uit de top 40 moeten kiezen en hun oog was gevallen op 22 van Lily Allen. Het nummer werd vrij naakt ingezet, met enkel beide gitaren, en die soberheid gaf het nummer een nieuwe dimensie. Toen in het tweede gedeelte dan bas en drum weer invielen was de vergelijking met Joy Division, zeker ook omwille van de tekst, toch niet veraf. Helemaal eindigen deed de set met There's Always Room For One en Shut Up, Narcissus, opnieuw twee van die straffe nummers uit Enter The Characters en mooie afsluiters voor een meer dan geslaagd optreden.
Dat het laatste half jaar helemaal ontploft is voor Customs zal niemand ontgaan zijn. Je zou kunnen denken dat de trein te snel aan het rijden is, maar de klasse die de mannen van Customs tentoonspreidden doet ons er niet aan twijfelen dat we in de toekomst nog meer straffe dingen van hen gaan horen. Customs toonde ons vrijdagavond dat ze wel degelijk geweldige songs in huis hebben die niet verbleken tegen sommige classics.
door Gert Thijs
Links:
Customs MySpace
Customs homepage
Het Depot