Ty Segall - Melted: variëren tussen stijlen, met wisselend succes

De naam Ty Segall zegt U ongetwijfeld niet zoveel, en ook bij ons deed de naam niet meteen een belletje rinkelen. Enig opzoekingswerk leert ons dat deze Amerikaan in het verleden met zijn band Epsilons grossierde in stevige, up-tempo garagerock. Voor zijn soloproject liet Ty Segall zich omringen door vier muzikanten. Stilzitten is duidelijk niets voor Segall en zijn collega’s: “Melted” is reeds het derde Ty Segall-album op evenveel jaar tijd. Hun materiaal is zachter dan wat Epsilons te bieden hebben, maar toch is ook hier de invloed van garagerock duidelijk voelbaar. Met wisselend succes: de bij momenten stevige gitaarriffs en aanstekelijke melodietjes worden net iets teveel afgewisseld met een rommelige sound en te langdradige zangpartijen.  

Neem nu opener  “Finger”: Segall’s innemende stem eist meteen een hoofdrol op, maar sleept te lang aan en slaagt er niet in het lied niet boven de middelmaat te doen uitstijgen. Gelukkig volgt er beterschap: “Caesar” en “Girlfriend” beschikken over een hoekige tint die we eerder al bij onder meer The Apples In Stereo konden horen. De knappe uitloper bij “Sad Fuzz” mag er ook zijn, net als de onderliggende gitaarlijn in titelsong “Melted”. Die wordt echter teniet gedaan door de overvloed aan herrie en noise, iets wat we wel meer op deze CD te horen krijgen. Het komt de kwaliteit niet ten goede, en de Segall’s stem weet lang niet altijd de boel te redden.

Segall spitst zich niet toe op één specifiek genre, en varieert aardig tussen de nummers: jaren ’60-powerpop wisselt af met lo-fi garagerock. Hier en daar kunnen we een zachte folktouch onderscheiden. Het zijn vooral de meer opzwepende nummers die ons weten te overtuigen, zoals het eerder vermelde “Sad Fuzz”, maar ook single “My Sunshine” en vooral “Imaginary Person”: in beide songs bewijst Segall ook gevoel te hebben voor een leuk ritme en een aanstekelijk refrein, een kant van de man uit San Francisco die we al een pak meer kunnen waarderen. Jammer genoeg wordt dit niveau in het slot van het album niet echt meer bereikt, waardoor we toch een beetje op onze honger blijven zitten.

“Melted” is zeker geen onvergetelijke plaat geworden: daarvoor zijn de nummers net iets te rommelig en de zang te monotoon. Toch staan er enkele songs  op die bewijzen dat deze band wel degelijk wat in huis heeft. Aan hen om te bewijzen dat ze die lijn ook voor een hele CD kunnen doortrekken.

Score: 2,5/5

door Filip Van Der Elst

Ty Segall live zien kan in november 2010 in Nijmegen (Merleyn, 24.11) en Utrecht (Le Guess Who?, 25.11). Voor tickets en verdere info verwijzen we je graag naar de website van de zaal of het festival.

Links:
Ty Segall MySpace
Ty Segall Last.fm
Merleyn
Le Guess Who?
Verdeeld door Konkurrent

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!