Tired Pony - The Place We Ran From: bijzonder geslaagde supergroep met zanger van Snow Patrol
Om de paar maanden blokletteren de muziekblogs wel eens de komst van een nieuwe ‘supergroep’, maar slechts zelden halen deze formaties van grote namen dezelfde publiciteit eenmaal ze hun muzikale vruchten afgeworpen hebben. Het resultaat is welhaast nooit de som van zijn vele talentrijke onderdelen, en is vaak zelfs van mindere kwaliteit dan wat deze onderdelen apart weten te verwezenlijken. Niet dat die constatering onze muzikale helden ervan weerhoudt samen te hokken in de studio. Ook Gary Lightbody van Snow Patrol heeft zich niet laten afschrikken – wij onderwerpen het album van zijn nieuwe project Tired Pony aan de test.
De samenstelling van Tired Pony is bijzonder netjes: naast Lightbody bestaat de groep uit Iain Archer (ooit nog de tweede liedjesschrijver van Snow Patrol, nu gematigd succesvol als singer-songwriter), Richard Colburn (drummer van Belle and Sebastian), Peter Buck (behoeft geen introductie), Scott McCaughey (The Minus 5, The Young Fresh Fellows en extra muzikant voor R.E.M., zowel op het podium als in de studio), topproducer Jacknife Lee (R.E.M., Snow Patrol, U2, Editors) en Troy Stewart (uit de liveband van Snow Patrol). En dan hebben we het nog niet over de andere muzikanten die op ‘The Place We Ran From’ te horen zijn (She & Him, Tom Smith van Editors). Met de countryplaat die Lightbody in gedachten had, beloofde Tired Pony voor al deze artiesten een behoorlijke uitdaging te worden.
Wanneer hem gevraagd wordt naar de keuze voor country, haalt de Ierse zanger graag Dolly Parton aan als zijn grote voorbeeld. ‘The Place We Ran From’ leunt echter veel dichter aan bij de alt.country van pakweg Calexico en Smog, namen die Gary weliswaar ook aanhaalt in interviews. Het is altijd een risico om je in het vaarwater van je idolen te wagen zonder hen te imiteren, maar het gaat Lightbody gelukkig goed af – én hij heeft schijnbaar de juiste mensen om zich heen verzameld om extra kleur te geven aan zijn ideeën. Eerste single ‘Dead American Writers’ klinkt als Snow Patrol met een klein vleugje country, maar in de andere songs wordt er toch wat meer afgeweken van de sound van Lightbody’s groep. Vooral ‘Point Me At Lost Islands’ laat een opvallende americana-invloed doorschemeren. Ook wanneer het country element subtieler aanwezig is, pakt Tired Pony vaak sterk uit.
Bij Snow Patrol is Lightbody de absolute spilfiguur, in de eerste plaats omwille van zijn herkenbare, toonvaste maar tegelijk ook breekbare stemgeluid. Ook in het kader van Tired Pony weet die stem ons weer een aantal keer kippenvel van opwinding te bezorgen. ‘Northwestern Skies’, ‘That Silver Necklace’ en ‘Pieces’ (dat overigens knap naar een climax geleid wordt door Buck) zijn slechts enkele nummers die de Ier naar een hoger niveau weet te tillen.
Niet alleen door de charmante zanger wordt er sterk gezongen. Prachtig is het wanneer Gary de samenzang aangaat met Zoeey Deschanel van She & Him. ‘Get On The Road’ is nét niet zo mooi als de samenwerking van Snow Patrol en Martha Wainwright (‘Set The Fire To The Third Bar’), maar komt wel griezelig dicht in de buurt. Met ‘I Am A Landslide’ levert Iain Archer een knap visitekaartje af aan diegenen die hem nog niet kennen. En natuurlijk kunnen we niet heen om de uitstekende prestatie van Editors’ Tom Smith in het warme ‘The Good Book’. Fingers crossed dat twee van de beste stemmen van hun generatie (Lightbody en Smith) binnenkort eens een duet aangaan.
Het is de sterkte van Tired Pony dat ze nergens pretenderen dat ze een collectief zijn dat boven alles en iedereen staat – net dankzij die bescheiden attitude leveren ze een bijzonder goede cd af. De plaat van een groep, niet van een reeks sterren die hun eigen kunnen tegen elke prijs willen showcasen.
Score: 4.5/5
door Laura Van Eeckhout
Links:
Tired Pony MySpace
Tired Pony homepage
Verdeeld door V2
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!