The The - Tony OST: zichzelf heruitgevonden
Soms is ook een grote kinderhand vrij vlug gevuld. Toen onze hoofdredacteur me de nieuwe cd van The The toestopte, kon het jolijt niet op. Per slot van rekening is The The één van de meest baanbrekende bands uit de jaren ’80 en is het ondertussen ook reeds meer dan tien jaar geleden dat we iets van deze Britten gehoord hebben.
Jammer genoeg was de euforie van korte duur. Al gauw bleek deze cd uit zowat 32 nummers te bestaan, voorzien van een geluid dat niks meer te maken heeft met datgene wat hun in de jaren ’80 roem had gebracht. Nu ja, niemand zou ooit verwachten dat The The anno 2011 met een plaat voor de dag kwam die 'Soul Mining' evenaart, daarvoor is frontman (en enig vast lid) Matt Johnson een iets te rare vogel. Zelfs in hun hoogdagen besloot deze man om commerciële zelfmoord te plegen. Zo maakte hij met 'Hanky Panky' een eigenzinnige plaat vol Hank Williams-covers, die geen kat kocht.
Hoewel 'Naked Self' in 2000 officieel het laatste officiële album van The The werd, bleef Matt Johnson achter de schermen bezig met het componeren van allerlei nummers die uitgebracht werden op diens Cineola-website. Meestal ging het over kleine stukjes waar weliswaar het genie van Johnson in terug te vinden is, ze bevatten wel tegelijkertijd een geluid dat zich meer en meer vervreemdde van hun oorspronkelijke roots, om niet te zeggen dat het allemaal vrij experimenteel was.
Regisseur Gerard Johnson zag blijkbaar heil in de recente componeerkunsten van Johnson en vroeg hem de score van 'Tony' te verzorgen. Meteen is dit een soundtrack geworden voor één van de meest controversiële films die de laatste jaren in de Britse zalen te zien was. Deze hedendaagse film vertelt het verhaal van ene Tony, een psychopaat die gekweld door allerlei tegenslagen zijn soelaas zoekt in het doden van onschuldige medeburgers. Blijkbaar ideaal voer voor Matt Johnson om zich volledig te laten gaan, want het resultaat van deze opdracht is een zeer donker stuk geworden. Naast wat dialogen uit de film hoor je vooral een opeenvolging van korte, donkere soundscapes die afwisselend met klassieke piano en synthesizer zijn gemaakt. Het ene moment voelt deze plaat neoklassiek aan, terwijl de sfeer op andere ogenblikken eerder naar dark ambient neigt.
Al bij al is 'Tony' een bizarre release geworden van een genie dat zijn verleden allang achter zich gelaten heeft. Wat we wel te horen krijgen is een muzikant die zichzelf heeft heruitgevonden. Hoewel zijn nieuwe vondsten niet kunnen tippen aan zijn vroegere niveau, zijn ze daarom niet minder beklijvend.
Score: 3/5
Door Didier Becu
The The MySpace
Album verdeeld door Bertus
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!