The Orb featuring David Gilmour - Metallic Spheres: lang uitgesponnen mijmering
Dat The Orb ooit zou samenwerken met (een lid van) Pink Floyd, hoeft niet echt te verwonderen. Er zijn wel wat gelijkenissen te bespeuren tussen beide groepen. Zeker het Pink Floyd met David Gilmour, die hier dus gitaar komt spelen bij dé ambient band bij uitstek, staat bekend om zijn lang uitgespronnen intro's en muzikale stukken. Denk maar aan de sfeer van 'The Division Bell' uit 1994, of nummers als 'Time' en 'Money'. Dat grootse, stadioneske karakter deelt ook The Orb, dat ooit met 'A Huge Ever Growing Pulsating Brain That Rules from the Centre of the Ultraworld' tekende voor de toen langste songtitel ooit. De band balanceerde tussen genialiteit ('Little Fluffy Clouds') en kinderlijke speelsheid met een randje Druivelaar (op 'Orbus Terrarum').
Wat levert de samenwerking tussen The Orb en David Gilmour op? Tien songs, verdeeld over 2 tracks waarin dus telkens 5 nummers in elkaar overlopen, samen goed voor bijna 50 minuten dromerige ambient met gitaartoetsen verspreid over het geheel. De voorliefde voor concepten springt al snel in het oog. Het eerste deel (bijna 29 minuten) heet 'Metallic Side' en begint met geluiden uit een science-fiction film, waaroverheen de lang uitgesponnen gitaarintro van David Gilmour niet zou misstaan op het live-album 'P.u.l.s.e.', en het is onmogelijk de vijf songs te onderscheiden. Er zitten in de lange track zeker goeie momenten (de pulserende drums rond 11 minuten en een half, en het typische Pink Floyd geluid dat opzet rond het kwartier), maar daartussen krijgen we onder meer een soort nepdierengeluiden (rond 13 minuten ongeveer) waarmee ze toch vooral vervallen in het soort spielerei dat in het verleden al van “Toxygene” een uitstekend voorbeeld maakte van balanceren op de wel erg dunne scheidslijn tussen “geestig” en “irritant”. Ook 'Spheres Side' schijnt te bestaan uit 5 songs, maar ook die zijn niet te onderscheiden. Op deze track heeft David Gilmour kennelijk iets meer zijn stempel weten te drukken. Voor de rest kunnen we een vrijwel identiek oordeel vellen als hierboven.
Bij een eerste beluistering leek dit album vooral langdradig en saai, en te weinig divers. Meerdere luisterbeurten brengen meer reliëf in het geheel, maar al bij al blijft dit een te lang uitgesponnen mijmering, die weliswaar zijn goede momenten kent. Doordat ervoor gekozen is om alles te verdelen in slechts 2 tracks, is het onmogelijk om de skip-toets verstandig te gebruiken, en dat is jammer. Te vrezen valt dat het globale plaatje te zwak uitvalt en de goede stukken hierdoor te veel zijn weggestopt om deze cd nog vaak op te zetten.
Score: 3/5
door Sven Volckerijck
Luister gratis naar enkele nummers van The Orb op MySpace.
Album verdeeld door Sony Music.
Check ook De Ongeletterde Wanhoop, de eigen blog van onze redacteur Sven.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!