The Magnetic Fields - Realism: uitgesproken melancholie en speelse instrumentatie

Ken je het droevige gevoel dat je overvalt als je, in de gezapige schemering van een zomerse zondagavond, op je terras nageniet van de voorbije vakantie? Je bent een vat vol heimwee. Ondanks de tristesse die je nadrukkelijk voelt, glimlach je bij alle mooie beelden die in je gedachten voorbijflitsen.

Dit is in essentie de muziek van The Magnetic Fields. De lage, melancholische stem van Stephin Merritt is zo uitgesproken verdrietig dat je er met de beste wil van de wereld niet in slaagt om niet minstens voor eventjes erg somber te kijken. De eenvoudige finesse van de songs herinnert je er nog eens aan dat je niet bent gekomen om te feesten, en roept de filosoof die in je schuilt op tot grootse prestaties. Door de speelse instrumentatie blijft het geheel wel erg luchtig.

"Realism" is weer zo'n typische Magnetic Fields-plaat geworden. De groep begon zowat 20 jaar geleden als synth pop band en deed in de loop der jaren mooie dingen met onder meer indie pop en noise pop. Nu trekt de band weer een folk pop jasje aan, zonder de eigenheid te verloochenen. In tegenstelling tot hun vorige albums hebben we op deze cd geen echte uitschieters gevonden, maar krijgen we een aantrekkelijke homogene groep van nummers die een weg zoeken naar je diepste gevoelens. Gelukkig is het indrukken van de repeat knop veel goedkoper dan het boeken van een nieuwe vakantie.

Ons oordeel: 4/5

door Bart Somers

Op 31 maart spelen The Magnetic Fields in De Duif te Amsterdam, in een organisatie van Paradiso. Beschikbaarheid van tickets en verdere info via laatstgenoemde zaal.

Links:
The Magnetic Fields MySpace
The Magnetic Fields homepage
Paradiso
Verdeeld door Warner