The Legends - Over And Over, het luidste popalbum dat je dit jaar zal horen
Johan Angergård is een deugniet. Voortdurend de luisteraar op het verkeerde been zetten. Op het eerste album, 'Up Against the Legends', siert een achtkoppige band de hoes. Inclusief sixties meidenkoor. In de volledig verzonnen bio's uit die periode heeft hij het zelfs over négen groepsleden. Maar vergis je niet: The Legends is geen band. De liner notes in de albums zijn categoriek: 'All songs written, played, recorded and produced by Johan Angergård." Bij elke release klinkt The Legends ook anders. Van noise over disco naar pure pop en terug. Op 'Over And Over', album nummer vier alweer, keert de Zweed terug naar het geluid van debuutalbum 'Up Against The Legends'. En laat dat nu net onze favoriete Legendsplaat zijn. Een cd die we zo vaak gespeeld hebben dat het schijfje bijna in ringen uiteen valt.
Albumopener 'You Won' zweeft nog ergens tussen oude Cure en trage Pet Shop Boys: gladde eighties romantiek met een donker, gekarteld randje. Een schijnbeweging van jewelste, want vanaf 'Seconds Away' gieren de feedbackende gitaren zo scherp dat je er muggen en kleine zoogdieren mee kan wegjagen. Ook in 'Always The Same' en 'Recife' wordt een geluidsmuur van fuzzy gitaren en distorted synths opgetrokken, maar onder de withete noise, het gefluit en het gekraak schuilen de allerzoetste popliedjes. Phil Spector in het kwadraat. Angstaanjagend luid, maar ook wondermooi. In 'Turn Away' gaat de voet heel even van het gas-, maar niet van de effectpedaal. Een akoestische gitaar, veel reverb en een koele synthbries: The Radio Dept. is nooit ver weg.
'Monday To Sunday' kan zo op een album van Club 8, het bandje dat de man samen met Karolina Komstedt vormt en dat zich specialiseert in mierzoete Camera Oscura-achtige indiepop. In 'Heartbeats' gebruikt Angergård een vocaal trucje dat hij in het verleden al meermaals toepaste: zijn ultrahoge, flikkerende stem wordt digitaal kromgetrokken en geeft de song samen met de kerkorgels een vreemde, spookachtige en bijna onaardse sfeer. 'Dancefloor' is de perfecte toekomstige single, met donderende drums en een 'Oh-oh-oh-oh'-refrein dat zich als een teek aan je lijf hecht. Strak, luid en supercatchy. Het contrast met de frisse wind die 'Jump' is, kon niet groter zijn. Hier heersen luchtige Caraïbische beats en subtiele blazers. Prachtig allemaal, maar het allermooiste moet dan nog komen: de zoemende, elektrostatische motorik van 'Something Strange Will Happen' is de ideale soundtrack bij een nachtelijk autorit door straten waar de regen het neonlicht weerspiegelt op het natte asfalt.
'Over And Over' is het meest gevarieerde en, jawel, het beste Legends album totnogtoe. Als je na een dik half uur door 'Over And Over' heen zit, zit er maar één ding op: op play drukken. Opnieuw en opnieuw. Vandaar de titel dus. Een perfecte score voor het luidste popalbum dat je dit jaar zal horen.
Ons oordeel: 5/5
door Gabriel M
Links:
The Legends MySpace
The Legends Last.fm