The Fuzztones - Preaching to the Perverted: oudemannenvariant van garagerock

“I'm over the hill, can't get my thrill without a little blue pill, I'm old” Dat zingt Rudi Protrudi van The Fuzztones in het toepasselijk getitelde 'Old'. Op het album dat hoort bij hun 30e verjaardag, die ze vorig jaar mochten vieren, brengen de Amerikanen een oudemannenvariant van garagerock, flink geïnjecteerd met scheuten whisky en bluesrock. Tenzij je zo geniaal bent als Jack White of zo smerig uit de hoek durft te komen als John Spencer, moet je niet meteen verwachten met die mix als erg vernieuwend over te komen. Laten we het erop houden dat hun eerste bekommernis niet daar ligt.

Naar het schijnt zijn The Fuzztones tegenwoordig vooral in Europa populair, al is dat relatief, en verwijst het vooral naar een trouwe fanbase die ze op het oude continent hebben. Op zich is het wel verwonderlijk voor een band die toch heel Amerikaans klinkt. Toegegeven, ondergetekende is nog niet in de VS geweest, maar op basis van films, tv,... kunnen we ons een vrij goed beeld vormen van het soort bars waar live muziek gespeeld wordt en waar oudere mannen, gehuld in jeans en met vervaarlijk uitziende symbolen op hun kleren hun gitaren nog eens ferm lik op stuk geven. Het kost ons geen moeite bij dit album beelden op te roepen van een podium rechts van de bar, met groepsleden die af en toe eens rusten op hun barkrukken terwijl ze een rustiger nummer als 'Bound to Please' spelen. Achtergrondzangeressen staan niet al te opzichtig aan de rand van dat podium, het publiek lacht, praat en luistert met een half oor naar de aangename gitaarklanken van wat schimmen oproept van ruige (blues)rock. Echt vervaarlijk klinkt het allemaal niet, want dat zou de klanten toch alleen maar wegjagen. Anderzijds krijgt iedereen nog voldoende de mogelijkheid zich een stoere biker te voelen bij de gepresenteerde nummers.

We lazen op het wereldwijde web dat de groepsnaam verwijst naar een effectpedaal (de FuzzTone) die vooral beroemd werd in '(I can't get no) Satisfaction' van The Rolling Stones. Misschien is het dan wel niet zo'n toeval dat de riff uit 'Launching Sanity's Dice' daar wel heel sterk doet aan denken. Meerdere onbestemde echo's van liedjes uit dat tijdsgewricht, die ergens verscholen liggen in de muzikale archieven in ons achterhoofd, bereiken ons in de nummers op dit album.

Wie The Fuzztones nog niet kende, zal door dit album wellicht niet gauw gedreven worden naar hun back catalogue, en heeft vermoedelijk niet veel meer dan instemmend geknik over voor de muziek van een groep die haar beste tijd achter zich heeft. Een goede luisteraar hoort nochtans de kwaliteiten van de band, die het soort garagerock maakt waarvan je vermoedt dat Tame Impala (om maar eens een jonge, opwindende groep te noemen) er menig uur naar geluisterd heeft in een Australisch zolderkamertje. In een overmoedige bui zouden we hen zelfs wel eens de missing link durven noemen tussen die Australiërs en -we noemen nog maar eens iemand- The Doors.

'Preaching to the Perverted' van The Fuzztones? Even Amerikaans als een “pink Cadillac”, waarvan de glanslak na 30 jaar jammer genoeg half vergaan is. Dat zou een mooie conclusie zijn.

Score: 3/5

door Sven Volckerijck


The Fuzztones MySpace

Album verdeeld door Munich

De Ongeletterde Wanhoop, de eigen blog van onze redacteur Sven

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!