The Frames - Another Love Song, Fitzcarraldo en Dance The Devil… remastered
Maar liefst twintig jaar geleden zag de Ierse band The Frames het levenslicht. Het was het begin van een indrukwekkend avontuur waarin de groep zou uitgroeien tot een van de belangrijkste Ierse rockbands. Ook al bleef het echt grote succes vooral beperkt tot Ierland, werden de albums van The Frames ook buiten de landsgrenzen bijna zonder uitzondering warm onthaald door de muziekpers. Hoewel de band al behoorlijk lang meedraait, hebben ze de fans nooit tot zotte aankopen gedwongen – twee live albums en één plaatje met rarities, een verzamelalbum is er zelfs nooit van gekomen. We zullen hen dan ook niet scheef bekijken omwille van de drie albums die ze dit jaar aan re-release onderworpen hebben.
Integendeel zelfs! De nieuwe versies van ‘Another Love Song’, ‘Fitzcarraldo’ en ‘Dance The Devil…’ zijn verpakt in kleurrijke hoesjes en zien er beter uit dan ooit. Het oog wil dan ook wel wat, al blijft het de muziek die bij ons op de eerste plaats staat. Ook wat dat betreft scoren de re-releases goed. ‘Fitzcarraldo’ en ‘Dance The Devil…’ werden beide aangevuld met vijf bonustracks, het debuut krijgt er maar liefst acht nieuwe nummers bovenop.
De re-release van ‘Another Love Song’ (2.5/5) is vooral interessant voor fans die er niet van bij het eerste uur bij waren. Het album dat verscheen in 1992 is niet meer te verkrijgen in de reguliere handel en was tot het verschijnen van deze herwerkte editie enkel nog te downloaden via iTunes. Nu kan iedereen weer op plaat beluisteren hoe The Frames in hun begindagen klonken. En dat is niet zo overweldigend als je zou verwachten van een band die later cd’s als ‘For The Birds’ en ‘Burn The Maps’ zou afleveren. De Ieren beschikten op hun eerste worp weliswaar al over datzelfde ongepolijste enthousiasme dat hun muziek (ook live) daarna blijvend kenmerkte, maar ze leken nog niet in dezelfde mate capabel om deze spontaneïteit te vertalen naar overtuigend songmateriaal. Hetzelfde geldt voor de bonustracks, allen afkomstig van EP’s die de groep rond die periode uitbracht.
‘Fitzcarraldo’ (3.5/5) klinkt al heel wat meer als The Frames zoals wij die tegenwoordig kennen. Kracht en melodie versmelten in een behaaglijke melange, en leveren uitstekende nummers als ‘Revelate’ en het titelnummer op. Onder de extra songs springt vooral de verrassend geslaagde remix van ‘Red Chord’ eruit. Wanneer elektronica de emotie van een folksong weet te vatten, kan dat wel eens bijzonder indringende resultaten opleveren – Phillpott voegt met deze remix daad bij woord.
‘Dance The Devil…’ (4.5/5) is zonder twijfel onze favoriet van het drieluik, en niet in de laatste plaats omwille van het adembenemende ‘God Bless Mom’. Voor het eerst draaien The Frames op volle kracht en weten de Ieren zich echt onder de huid van de luisteraar te nestelen. Ook de bonussen halen op deze plaat een hoger niveau dan op de twee voorgangers. ‘Look Back Now’ is een ontroerend typevoorbeeld van de clair-obscur aanpak die naderhand kenmerkend zou worden voor de band. ‘Taking The Hard Way Out’ is vooral tekstueel een pareltje. Indrukwekkend is een understatement, maar voor The Frames moest het beste na ‘Dance The Devil…’ nog volgen. Het is dan ook duimen dat de rest van hun albums eveneens een re-release krijgen.
door Laura Van Eeckhout
Links:
The Frames MySpace
The Frames homepage
Verdeeld door Pias
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!