The Dallas Project - The Dallas Project: binnen de lijntjes

Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is. Dat zal ook wel gelden voor gitarist Rudi Jongen en het muzikale project dat in zijn hoofd hing. Samen met maatje Roel Maes, tevens de drummer van de band, ging hij op zoek naar allerlei muzikanten die konden bijdragen aan de vervolmaking van zijn droom.

De selectie viel uiteindelijk op mensen die  in het verleden reeds hun strepen hadden verdiend bij acts als Helmut Lotti, Natalia, Jo Vally of Will Tura. Ook al proberen we ons tegen allerlei vormen van muzikaal snobisme te verzetten, we moeten ruiterlijk toegeven dat dit namen zijn die ons een beetje doen vrezen dat het geen spek voor onze bek is. Aan het einde van de rit bleek di angst gegrond, deze EP is niet bepaald een werkje dat we zouden omschrijven als innoverend.

Al blijft het moeilijk om objectief uit te maken of een plaat nu goed of slecht is, we verkiezen toch artiesten die buiten hun grenzen durven te gaan. Soms loop je daardoor weleens tegen de muur, maar dat is nu net het fijne aan muziek. Bij The Dallas Project horen we mensen met muzikaal talent die jammer genoeg besloten hebben om alles mooi te gaan aflijnen. Je mag dan wel de hulp van een grote naam als producer Luc Van Acker inroepen, toch maakt deze EP weinig of geen indruk.

'One Fine Day' is een leuk popnummer, maar door de karakterloze zang is het een maat voor niets. Eigenlijk best jammer voor een groep wiens muziek een combinatie lijkt te zijn van rock, indie, blues en zelfs wat soul. 'Now I Know' mag dan nog wel de meubelen redden, toch vrezen we dat deze EP slechts weinig doorsnee Indiestyle lezers zal bekoren.    

Score: 2.5/5

Door Didier Becu


The Dallas Project Facebook

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!