Tennis - Cape Dory: prettige, toegankelijke en zoetsappige indiepop die heel lekker wegluistert
Met een goed verhaal verkoop je je product. Het is een marketingcliché zo oud als de baard van Sinterklaas, maar Tennis bewijst nog maar eens dat het niets anders dan de waarheid is.
Even terug naar vorig jaar, toen het duo Alaina Moore/Patrick Riley uit Denver - op dat moment nog zonder plantencontract - enkele nummers vrijgaf, samen met het verhaal dat ze hun zuurverdiende centen in een zeilschip staken en daarmee een kleine acht maanden langs de Amerikaanse East Coast voeren. Toen het duo op een nacht in een bar in Florida Keys een nummer van The Shirelles hoorde, besloot het om zélf muziek te gaan maken. De trip werd afgebroken, het koppel trouwde en dook de studio in om haar zeilavonturen in muziekvorm te gieten. Het lijkt een beetje te mooi om waar te zijn, maar niettemin vielen bloggers collectief in katzwijm en was Tennis gelanceerd voordat er ook maar één noot officieel op plaat stond.
Nu is er dus 'Cape Dory', het debuutalbum waarop elk nummer - al dan niet rechtstreeks - refereert aan de boottrip en aan de plaatsen die het echtpaar bezocht. Een muzikaal reisverslag dus, in de vorm van tien korte retro liefdesliedjes. En het woord 'retro' mag je heel erg letterlijk nemen: er zijn de jaren zestig orgeltjes, het handengeklap en de woordenloze girl group harmonieën, de blikkerige jengelgitaren en de doffe drumritmes, maar er is ook die vreemde 'gedempte' productie. Over Alaina's suikerzoete stem ligt een bijna tastbare stoflaag, waardoor het lijkt alsof de nummers - ook al werden ze in de 21ste eeuw opgenomen - door een versleten transistorradiootje worden afgespeeld. Het doet ons wat denken aan die populaire toy camera applicaties die de foto's op je met een 10 megapixel-lens uitgeruste smartphone van een vintage look voorzien. Een leuke, maar doorzichtige en kunstmatige gimmick die bij overmatig gebruik nogal makkelijk op de zenuwen gaat werken.
Tennis geeft je op 'Cape Dory' - duur: 27 minuten - de kans niet om het zover te laten komen. Bovendien zijn de nummers te gevarieerd en van een te hoog niveau om de band af te doen als een one trick pony. Het liefdesduo schudt de ene na de andere popparel met ontwapenende melodieën uit de mouw. 'Marathon' is van een bevlogenheid die je veel te weinig hoort in het genre en ook de andere uptempo nummers ('Long Boat Pass', 'South Carolina' en 'Baltimore') hakken er, met hun melodieuze gitaarriffs, stevig in. De van een waltzritme voorziene 'Bimini Bay', 'Waterbirds' en 'Pigeon' wiegen dan weer heerlijk mee op het ritme van de golven. Je hoort het water nog nét niet tegen de romp van de boot klotsen.
Of de promoverhalen nu kloppen of niet, 'Cape Dory' staat voor voor ons synoniem voor prettige, toegankelijke en zoetsappige indiepop die heel lekker wegluistert. Meer hoef je uiteindelijk niet te verwachten van een popalbum.
Score: 3,5/5
Door Gabriel M
Tennis live zien kan in de zomer van 2011 in Amsterdam (Bitterzoet via Paradiso, 09.07, info & tickets)
Tennis MySpace
Album verdeeld door N.E.W.S
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!