Steve Savage - Savage: flauw afkooksel van James Blunt of Tom Dice

Bij sommige releases begint het reeds vrij verkeerd als je de naam te horen krijgt. Al kan deze Steve Savage er niks aan doen dat hij zo geboren is, zo’n naam voorspelt maar weinig goeds. Deze cd is ook een mager beestje geworden, zowel op het vlak van kwaliteit als qua originaliteit.

Savage is een Amerikaan die besloot om gewapend met een gitaar Europa te rond te trekken. Zijn bio op het net vertelt ons dat ieder optreden van deze man een belevenis is, wat we ons moeilijk kunnen voorstellen bij het beluisteren van deze cd die niet verder gaat dan wat alledaagse singer-songwriterstuff.

Het is niet dat Steve het niet probeert, maar wie niet te beroerd is om Bruce Springsteen aan te halen, moet toch met meer over de brug komen. The Boss kan tenminste klassiekers neerpennen, en dat lukt deze Amerikaan uit Nashville in geen geval. Je hoort wel echo’s van grunge, of met wat goede wil zelfs bluesrock in de stijl van Ry Cooder of John Hiatt. Bij de eindafrekening neigt deze cd echter teveel naar een flauw afkooksel van James Blunt of Tom Dice. Als klap op de vuurpijl schrikt de heer Savage er niet voor terug om allerlei romantische woordjes in de mond te nemen waar zelfs een 12-jarige zich zou voor schamen. Of wat dacht je van “I saw sunshine, I saw happiness and I saw good times, but why am I sad?”.

Steve Savage zal nooit een Cohen of Costello worden, laat staan een geslaagde kopie ervan. Wel is hij één van de ontelbare singer-songwriters die ons een halfuurtje in slow motion rondleiden in hun persoonlijke roetsjbaan van gevoelens en herinneringen. We staan niet aan te schuiven aan de kassa voor een tweede rit.

Score: 2/5

door Didier Becu


Steve Savage op MySpace.

Album verdeeld door Munich.

Dit artikel delen met je vrienden?

Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!