Starfucker - Reptillians: wollige gitaartjes, frivole synthesizers en psychedelische refreintjes
Starfucker ken je misschien nog wel van hun frisse debuut uit 2008. In de tussentijd heeft de band uit Portland een kleine identiteitscrisis doorgemaakt en is de in Amerika wat controversiële bandnaam veranderd naar PYRAMID, vervolgens naar Pyramiddd, om in 2010 weer terug te keren naar Starfucker. Als familievriendelijk alternatief gebruikt de band nu soms STRFKR... Volg je nog? Identiteitscrisis of niet, de band heeft een nieuwe plaat, 'Reptillians', en of die weer zo lekker klinkt als het titelloze debuut van drie jaar geleden, lees je hier.
De liedjes op ‘Reptillians’ klinken op het eerste gehoor weinig verschillend van oudere nummers. De bandleden maken klaarblijkelijk nog steeds eenentwintigste eeuw-popmuziek met wollige gitaartjes, frivole synthesizers en psychedelische refreintjes. Hoewel de muziek lichtvoetig en misschien zelfs wat naïef aandoet, waagt Starfucker zich op deze plaat echter ook aan serieuzere thema’s als bijvoorbeeld de dood en liefdesverdriet.
'Reptilians' opent sterk met ‘Born’, een nummer waarbij de stem van zanger en oprichter Joshua Homes bedolven wordt onder een stormvloed aan stoffig klinkende gitaar- en keyboardpartijen. Ook daaropvolgende songs als ‘Julius’ of ‘Bury Us Alive’ zitten goed in elkaar. Vaak lijkt de muziek van Starfucker dankzij de zweterige zangpartijen en kale synthesizers een ode aan de kitscherige jaren ’80. Halverwege het album wordt er echter gas teruggenomen om met het prettig akoestische titelnummer en het zwoele The White of Noon’ de serieuzere kant van de Amerikaanse band te laten horen.
Net als onze aandacht begint af te dwalen bij het wel erg zweverige ‘Mona Vegas’, probeert Starfucker ons nog even bij de les te krijgen met de hardere, afsluitende nummers ‘Millions’ en ‘Quality Time’. Dat lukt met ‘Millions’ nog wel aardig, maar met ‘Quality Time’, waarop de mannen country met house proberen te verenigen, slaat de band de plank volledig mis.
Dus blijven we met een dubbel gevoel achter. De plaat is goed geproduceerd, bevat lekkere liedjes en heeft genoeg variatie. Helaas kan de tweede helft van het album niet opboksen tegen de sterke nummers waarmee Starfucker ‘Reptillians’ opent. Zodoende verliest de groep bij ons een sterretje in de beoordeling. Afgaande op de bandnaam zullen de Amerikanen hier niet van wakker liggen.
Score: 3,5/5
Door Jort
Starfucker live zien kan in Brussel op 19.05.11 tijdens Les Nuits Botanique (info & tickets)
Starfucker MySpace
Album verdeeld door Sonic Rendezvous
Over Muziek, de eigen blog van onze redacteur Jort
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!