'Outside Society' is een  best of-cd van Patti Smith. Het album is samengesteld in chronologische volgorde, vanaf haar debuut 'Horses' uit 1975  tot het cover-project 'Twelve' uit 2007.

Het derde album van HushPuppies bevat teksten die volledig geïnspireerd zijn op het werk van de filosoof Lawrence Lawford. De groep zoekt tijdens de nummers naar een antwoord op alle existentiële vragen die de mens tijdens zijn leven heeft en beschrijft daarin ook de onvermijdelijke dualiteit van het menselijke gedrag.

Terwijl Hurricane Irene de New Yorkers – niet de koekjes maar de mensen – verjoeg, zochten ook de jongens van The Felice Brothers een schuilplaats. Een drietal concerten uit hun gloednieuwe Amerikaanse tournee werden immers afgelast ten gevolge van de orkaan.

Hoewel de naam Shirley Lee misschien doet denken aan één of andere verloren gelopen soulzangeres uit de jaren '60, zou je deze mens met wat goede wil best één van de ongekroonde koningen uit de indie kunnen noemen.

In een verleden waarin het publiek de deur van de lokale platenboer nog plat liep, was Idaho een toonaangevend groepje. Zonder ooit voor aardverschuivingen te hebben gezorgd, waren ze wel de makers van zeven aardige platen, verspreid over een  kleine twintig jaar.

'100 Acres of Sycamore' is het derde album van Fionn Regan. Het mooie is dat de man risico's durft te nemen en zich niet vastpint op de sound van zijn vorige cd's. Waar de eerste langspeler vooral gedragen werd door akoestische songs, en de tweede door opzwepende elektronische muziek, is het hier de orkestratie die de bovenhand neemt.

Het drietal Underground Railroad komt oorspronkelijk uit Parijs, maar huist al een tijdje in Londen, de stad waar ook de nieuwe plaat ‘White Night Stand’ is opgenomen. Volgens zingende drummer Raphael Mura is dit hun eerste album waarvan ieder nummer als geslaagd aanvoelt.

Baxter Dury, zoon van Ian Dury, brengt zijn derde album 'Happy Soup' uit, zijn vorige dateert al van 6 jaar geleden. Wat direct opvalt is dat de appel niet ver van de boom is terechtgekomen wat het stemgeluid betreft.

Globetrotters van jewelste The Dead Trees verhuizen gemiddeld om de twee jaar naar een andere stad om impressies op te doen voor nieuwe platen. De Amerikaanse band werkte in thuisstad Boston aan eerste EP ‘Fort Music’, sloop vervolgens naar Portland, Oregon voor de goed ontvangen debuutplaat ‘King of Rosa’ om te eindigen in Los Angeles.

In 2008 smolt het vuur van Spaanse furie Lourdes Hernández ieders hart toen ze ons met haar eersteling 'I Love Your Glasses' meevoerde naar bedrukkend zwoele Spaanse zomernachten.

Na het succes van tweede album ‘Donkey’ uit 2008 heeft de Braziliaanse band Cansei De Ser Sexy maandenlang non-stop getoerd, waarna de groep de noodzaak voelde om een pauze te nemen.

Aan de toon van 'Player Piano', dat boordevol opgewekte, springerige popsongs staat, is het amper te horen, maar deze tweede van Memory Tapes is er één over gebroken en uiteenvallende relaties.

Wat voor het trio The Antlers uit Brooklyn ooit begon met luisteropnames in frontman Peter Silbermans slaapkamer, draaide in 2009 met het album 'Hospice' uit op een groot succes.

'Lions in Cages' is zo'n nummer dat niemand onopgemerkt voorbijgaat. Het opzwepende, prikkelende, zelfs wat op de emoties inspelende type song waar tv- en reclamemakers erg dankbaar voor zijn wanneer ze naar een passende soundtrack zoeken voor hun volgende reality soap of advertentiespot.

Het zal toch niet waar wezen zeker: we hebben het eerste weekend dat grotendeels droog gebleven is achter de rug. Nu, als we present horen te zijn op een festival in open lucht, is droog weer sowieso mooi meegenomen.

Vier jaar geleden werd het Yankee viertal Battles op handen het sterrenwereldje binnengedragen. Nummers als 'Atlas' werden overgehypet en tot een cultstatus verheven.

Ooit schonk Morrissey in één van zijn songs Jezus vergiffenis. Gisteren leek het erop dat God 's werelds beroemdste veganist meer dan een warm hart toedraagt. Terwijl zowel Balthazar als zigeunerrockers Gogol Bordello moesten toezien hoe hun set letterlijk in het water viel, besloot de Heer om de sluizen te sluiten eens Moz het podium betrad.

Ben Harper is al meer dan 15 jaar een vaste waarde in de muziekwereld. Zijn uitstekende live reputatie is daar niet vreemd aan, hij is nog steeds een graag geziene gast op onze zomerfestivals.

Alles wat was keert ooit wel terug: een wijsheid die steek houdt. De modewereld hanteert bijna jaarlijks een trucje om één of andere periode uit het verleden weer hip te laten worden.

Wie het zelfgetitelde album van Vitas Guerulaïtis in huis heeft gehaald voor fijne melodietjes of aanstekelijke refreinen zal bedrogen uitkomen. De groep bewijst op deze plaat van een goed halfuur te beschikken over een grote voorliefde voor het experiment.

Soms komt er hier weleens een plaatje binnenwaaien waarvan de titel alleen al onze wenkbrauwen doet fronsen, maar eens het werkje zijn plaats in de cd-lader gevonden heeft, onze mening toch doet veranderen.

The Innocence Mission uit Pennsylvania combineert folk met indie toestanden. Hun eerste cd 'Tending the Rose Garden' dateert reeds van 1986. Hun laatste album ''My Room in the Trees' kwam eind juli uit in Europa.

De tweede dag van de Lokerse Feesten is een stuk drukker dan de eerste. Misschien ligt dat aan het weer. Ondanks de donkere lucht vertelt Buienradar ons dat er niets zal vallen uit deze dreigende wolken.

De Lokerse Feesten, tien avonden vol goede muziek van grote namen, zijn weer begonnen. Het is bijzonder te noemen dat dit festival zulke namen binnen krijgt. Tickets kosten slechts tussen de 25 en 35 euro voor een avond, voor een drankje, een pizza, pannenkoek, hotdog en dergelijke betaal je slechts 2 euro, minder dus dan de gemiddelde festivalbedragen.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Manhattan, New York is vooral bekend door Wall Street, Ground Zero en September 11, in tegenstelling tot Brooklyn, al een hele tijd beschouwd als de bakermat voor al wat hip en cool is.

Op een gegeven moment leek de grote droom waarheid te worden voor Joseph Arthur. Zijn single 'Honey and the Moon' werd opgepikt door de populaire Amerikaanse jongerenserie 'The O.C.' en miljoenen tienermeisjes smolten weg bij het charmante liefdesliedje.

Tijd voor een plaat gemaakt door mannen die een ijzersterk geloof hebben in de oeroude aanpak van rock 'n roll: Little Barrie. Zo'n zes jaar geleden debuteerde deze Britse band met 'We Are Little Barrie'.

Toen de naam The Suzukis hier binnen kwam waaien wisten we niet echt of we moesten huilen of lachen. Eens de virtuele naald het schijfje beroerde, werd het wel duidelijk.

Dat een evidente naam als The Shoes nog niet gedragen wordt door een band, is voor jullie wellicht een even grote verrassing als voor ons. Deze Franse knapen zouden zo in één klap weleens de favoriete band van menige vrouw kunnen worden.

Ty Segall, pas 23 jaar oud en een multitalentje, maakt aan de lopende band albums. Na voorgangers als 'Lemons' en 'Melted' verwacht je te kunnen gaan stuiteren bij het horen van de nieuwe plaat van Ty.

Soms heb je van die groepen die met één album geschiedenis weten te schrijven. Young Marble Giants waren daar een zeer mooi voorbeeld van. Samen met broer Phil en Alison Statton maakte Stuart Moxham een plaat die niet alleen hoog in het vaandel werd gedragen door John Peel en zijn volgelingen, ook stonden ze aan de wieg van wat later de tweepop-beweging zou worden genoemd.

Internet en steeds meer gespecialiseerde muziekpers zorgen ervoor dat wie de platgetreden paden der hitparades durft verlaten, begint aan een eindeloze expeditie doorheen een zeer divers muzieklandschap.

Niet alle muziek laat zich meteen vangen met woorden, en dat is wel het minste wat je kan zeggen over deze complexe release van het achtkoppige Mandrake Project. Het derde album van de groep die gemakshalve te omschrijven valt als een nieuwe telg van de huidige progrock-beweging is er vooral eentje geworden dat verschillende wegen zoekt en daardoor net iets te vaak onsamenhangend klinkt.

''Almost Everything I Wish I'Said The Last Time I Saw You...' van Wakey! Wakey! lijkt op het eerste zicht een soloproject van Michael Grubbs, omdat het meest opvallende aan de plaat de combinatie zang en piano is.

Wanneer we de bezetting van Foster the People bekijken, wijst niets op een bijster originele formatie. Opzwepend percussiewerk en vrolijke keyboards, het is en blijft een veelgebruikte opstelling bij bandjes die doorgaans niet meer bereiken dan onze hoofden flauwtjes te doen meedeinen met hun muziek, enkele uitzonderingen niet inbegrepen natuurlijk.

Wie riep daar alweer dat Duitsers ijskoud zijn en ons enkel met elektronische klanken kunnen bestoken? Dan hebben ze zeer zeker geen rekening gehouden met de 23-jarige Jonas David die zich liet inspireren door zijn eigen dromen en op twee dikke weken dit werkje wist te schrijven.

Tweekoppige groepen kunnen soms verbazingwekkend veel lawaai maken. Na The Kills en Blood Red Shoes bewijzen ook de mannen van PS I Love You dat. De Canadese band bestaat uit drummer Benjamin Nelson en zanger/gitarist Paul Saulnier, die met zijn Spencer Krug-achtige vocalen sowieso de meest opvallende indruk nalaat.

We hadden deze recensie eigenlijk perfect kunnen schrijven voor we ‘Speed Of Darkness’ een eerste keer beluisterd hadden. Je weet immers perfect wat je van Flogging Molly mag verwachten.

Het Dour Festival is de laatste jaren uitgegroeid tot de tempel van de alternatieve muziek. Zowel opkomende bands als gevestigde waarden uit zowat elk genre zijn hier te bewonderen.

Atlantis is Google-gewijs niet meteen de beste keuze om uit de grijze massa te geraken. Na enig zoekwerk kwamen we te weten dat achter deze gezonken stad een Nederlander schuil gaat die reeds van 2005 meedraait in het post-rock genre.

De veteranen van Comet Gain, één van de meest gerespecteerde groepen in de Britse indiepopscene, gaan al ongeveer mee sinds de Laat-Paleozoïsche ijstijd (we overdrijven: de eerste singles dateren van begin jaren negentig).

“This is a song about whiskey”, lalt opper-Pogue Shane MacGowan in een combinatie van nagenoeg onverstaanbaar Iers en zatlaps, terwijl hij zijn eerste glaasje van het optreden door zijn keelgat giet.

Hoe was jouw Rock Werchter 2011? Tentsletje gevonden, in comateuze toestand in de buurt van je gecrasht of vol bulten en blauwe plekken na de zoveelste moshpit?

Een Indiestyle-recensent kan best een moeilijk mens zijn. Er zijn momenten waarop we persberichten rechtstreeks naar de prullenmand verwijzen. Op andere ogenblikken zijn we radeloos op zoek naar wat meer informatie omtrent een artiest.

Oorspronkelijk stamt Cobson uit het Franse Montpellier.  Door de omstandigheden die het leven met zich kan meebrengen, zijn ze sinds een jaar naar Brussel getrokken, waardoor we kunnen stellen dat Cobson een Belgische groep geworden is.

Er was een tijd dat Lamb-zangeres Lou Rhodes geprezen werd als triphop-koningin. Groot was de verrassing toen de zangeres medio 2003, kort na de release van ‘Between Darkness and Wonder’, afscheid nam van haar trouwe metgezel Andy Barlow en zowaar een eerste volbloed folkplaat afleverde.

In het steeds groeiende rijtje van fijne plaatjes die we na een half uur vergeten zijn, kunnen we deze van Nik Freitas toevoegen. De muzikale duizendpoot was vorig jaar op tournee met Broken Bells.

Hypes zijn als one night stands: leuk op het moment zelf, maar je bent nooit zeker of ze in je leven blijven. Katy B is, zeker in het land van Kate en Pippa, een hype van het zwaarste kaliber en dus weten we niet of we ons binnen drie jaar haar naam, laat staan haar muziek nog zullen herinneren.

Beat Connection is een duo uit het doorgaans regenachtige Seattle, een stad die je eerder associeert met flanellen hemden dan met bermudashorts. Toch produceren de twee heren het soort zonnige, haast subtropische muziek dat het best gedijt in de buurt van een zonovergoten strand in een zuiders land.

Het was een hete dag voor het eendaagse Rock-A-Field festival in Luxemburg (Roeser). De weide - volledig afgelegen in een prachtig park - was ondanks zijn beperkte oppervlakte niet uitverkocht (17000 toeschouwers), wat misschien wel te maken had met de onsamenhangende programmakeuze.

Shitkatapult is reeds lange tijd één van de toonaangevende Duitse danslabels. Motor en Apparat, dat tegenwoordig op Mute zit, zijn slechts een paar namen die de catalogus vertegenwoordigen.

“Postrock is dood en begraven”, horen we onze controverseminnende medemens wel eens poneren. Behalve dat onze controverseminnende medemens een zak van een kerel is – pinten trakteren op café doet hij nooit, en wat is er eigenlijk mis met een beetje love, peace and harmony? – kan hij wel eens gelijk hebben.

Bijna verloor onze hoofdredacteur zijn haren toen ondergetekende met schaamrode wangen moest toegeven dat hij nog nooit eerder van Sloan had gehoord. Nochtans slaagde de groep, die ondertussen toch zo'n twintig jaar in het vak zit, erin om  radiohits als  'Underwhelmed', 'Money City Maniacs' en 'If It Feels Good Do It' te scoren buiten de grenzen van thuisland Canada.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Uit de Gentse Kinky Star-stal komt er nog maar eens rock ‘n roll gekropen, ditmaal onder de vorm van Bowie Peru. Wellicht zal zelfs de beruchte Joost niet weten waar deze naam op slaat, maar het is er wel één die vanaf heden garant staat voor een portie vette post-punk met een zeer vuil kantje.

Eerlijk is eerlijk: ‘Grappling Hooks’, de debuutplaat van North Atlantic Oscillation, kwam vorig jaar al uit. De band kende er bescheiden successen mee aan de andere kant van het kanaal en kreeg zelfs de verdienstelijke titel ‘Zane Lowe’s album of the week’ op hun muziek geplakt.

Als voorprogramma voor William Fitzsimmons mocht Slow Runner opdraven in de Brusselse Botanique. Dit bleek gewoon de begeleidingsband van de hoofdact te zijn, waarbij Michael Flynn de honneurs als zanger op zich nam.

Beroemdheden mogen steeds iets meer dan Jan Modaal. Zo ook Nick McCarthy, die de meeste Indiestyle-lezers wel zullen kennen als de gitarist van Franz Ferdinand. Terwijl de neo-postpunkers blijkbaar op hun lauweren rusten (of is het nu die gevreesde writers block?), blies Nick zijn zijproject Box Codax wat nieuw leven in.

De naam Imaad Wasif zegt je misschien op het eerste zicht niets. Toch gaat er heel wat indiegeschiedenis schuil achter de man. Dit vriendje van Lou Barlow bracht eerder zijn debuut uit op het fantastische Kill Rock Stars.

Met een goed verhaal verkoop je je product. Het is een marketingcliché zo oud als de baard van Sinterklaas, maar Tennis bewijst nog maar eens dat het niets anders dan de waarheid is.

Geen plaat die deze week meer rondjes draaide in onze stereoketen dan ‘Died in the Wool’, de nieuwste telg van cultheld David Sylvian. Nou ja, nieuwste telg, ‘Died in the Wool’ is vooralsnog de herwerking van zijn voorganger ‘Manafon’.

Lucy Wainwright Roche, dochter van Loudon Wainwright III, mocht onlangs in de AB haar nieuwe album voorstellen als voorprogramma voor haar vader. Dat debuutalbum, dat er kwam na 2 ep's, bevat 11 songs en een bonus, ‘Say Yes', een duet met Ira Glass.

Rommelmarktspecialisten (ze bestaan!) zullen zeker Neil Diamond opnoemen onder de artiesten die ze het meest tegenkomen in de ongewilde Curverbakken die wekelijks op de straatstenen te koop worden aangeboden.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Esther en Maarten zijn misschien niet het soort bekende Vlamingen die te pas en ten onpas in allerlei kookprogramma's opduiken, maar wie zijn/haar weg een beetje kent in de Vlaamse underground zal zeker al van deze twee gehoord hebben.

Indien een bende gasten besluit om hun groepje Psychedelic Horseshit te dopen is het overduidelijk dat je niet popnummertjes moet hopen. Het geluid dat deze band uit Ohio voortbrengt wordt weleens omschreven als een dolgedraaide Mark E. Smith die de distortiepedalen met schuurpapier bewerkt.

Toen we in de broeierige zomer van 2010 kennismaakten met And So I Watch You From Afar, werden we er zowaar claustrofobisch van. Deze Ieren, geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken, traden toen op in een tot de nok gevulde Chateau van Pukkelpop.

Kleine jongens worden groot. 'Little Death', het debuut dat Pete And The Pirates drie jaar geleden op de wereld losliet, was nog een levendige collectie rommelige en puntige lo-fi popsongs.

Wie de indie-scene een beetje volgt weet al langer van het bestaan af van de Oostenrijks/Belgische groep Ginga. Hun debuutalbum werd al ruim een jaar geleden gelanceerd, maar is slechts sinds kort bij ons in de betere muziekwinkel te vinden.

Wie schreef de eindtune van de legendarische tv-serie ‘De Parelvissers’? Het zou een sluwe vraag kunnen zijn tijdens een of andere muziekquiz. Ons antwoord zou in ieder geval Anton Walgrave zijn.

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. In het geval van de Litouwse zangeres Alina Orlova is dat in het Russisch. Dat lijkt misschien een rare beslissing, want Litouwers zijn nogal anti-Russisch zoals dat heet.

Als het aankomt op wat Australië te bieden heeft, zullen wij de eersten zijn om grif toe te geven dat dit ook op muzikaal vlak niet te verwaarlozen valt. Eerder liet het verre land al van zich horen met bands als Architecture In Helsinki, Cut Copy en het Perthse Tame Impala.

'Ship of Light' - het voorlopige topalbum van de Finse electropopband Husky Rescue - dateert alweer van vorig jaar. Toch brengen we het graag nog eens onder de aandacht in zijn laatste incarnatie - een special edition met naast de reguliere versie van de plaat ook nog een bonusalbum met daarop enkele akoestische versies van oude en nieuwe liedjes en voorts voornamelijk instrumentale versies van de songs op 'Ship of Light'.

Als je de hulp van Jason Cupp en boezemvriend Mike Bloom niet meerekent, zou je kunnen stellen dat The Elected het geesteskind is van singer-songwriter Blake Sennett. De geboorte van deze cd kwam er echter niet zonder de spreekwoordelijke slag of stoot, want het vergde heel wat overtuigingskracht om Blake terug in de richting van de muziek te duwen.

Toegegeven, we hebben niet altijd evenveel zin in voorprogramma’s. Gelukkig waren we mooi op tijd in de op het eerste zicht matig gevulde Gentse Vooruit, want Giana Factory wist ons in de meest positieve zin te charmeren.

De zogenaamde ‘mystery bands’ springen als paddenstoelen uit de grond. Met mooie virale video’s, cryptische berichten via sociale media en vooral veel onduidelijkheid over hun identiteit proberen artiesten de aandacht van muziekluisteraars voor zich te winnen.

In België en Nederland zullen nog maar weinig muziekliefhebbers gehoord hebben van de Amerikaanse singer-songwriter Brett Dennen. Eens je de Atlantische Oceaan over zwemt, is dat beslist anders.

Al sinds een paar jaar is het discogeluid uit de jaren ’80 weer helemaal in. Talloze bandjes hebben de analoge synthesizers herontdekt en ook de galmende drums hebben een overweldigende herintrede gemaakt.

Zou het nog helpen om anno 2011 te vermelden dat je plaat geproduceerd is door Bernard Butler? We twijfelen er ten stelligste aan, want ook al drukte deze man zonder twijfel zijn stempel op het indiegebeuren uit de jaren '90, hij heeft het grotendeels verknald.

Wie kan tellen in het Italiaans zal ook wel weten dat “sto” niet voor het getal drie staat. Behalve dan voor de uitbater van de Italiaanse pizzatent Waines, die als inspiratie diende voor de naam van de Italiaanse band wiens album we onder de loep nemen.

'Konkylie' zou Deens zijn voor zeeschelp. En als een schelp aan je oor je de illusie geeft dat je de zee hoort, hoor je in het album van When Saints Go Machine echo's van techno, house, klassieke muziek, avant-garde electronica en traditionele pop.

Sinds een dik jaar maakt het  Belgische Horses een opmars in intieme, nationale duyster-kringen. Met recht en rede want de band maakt uitstekende songs die keer op keer getuigen van verstillende schoonheid.

In afwachting van het volledige album van Rones dat aangekondigd is voor september worden we zoetgehouden met een EP. Wie deze Rones dan wel mogen wezen, zeg je? Zo’n drie jaar geleden bracht de band onder de naam The Rones reeds het album 'Sinner Songs'.

Een monoloog is alleenspraak, een betoog van één persoon die aan het woord is (en blijft), vaak zonder dat er toehoorders zijn. Als we Wikipedia met voorgaande zin mogen geloven maakt Talking To Turtles muziek voor potten en pannen.

We hebben het  waarschijnlijk te danken aan Sigur Rós (of moeten we Björk van maken?) dat de interesse van de muziekliefhebber zich verspreid heeft naar landen waarvan je vroeger dacht dat ze enkel liedjes schreen  die geschikt waren voor het Eurovisiesongfestival.

Als je vorige album de wel erg lange titel 'There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death' meekreeg, is 'Gallantry's Favorite Son' een wat tegenvallende denominatie misschien.

Er zijn zo van die groepen die je zelfs met de beste wil van de wereld onder geen enkel genre kan onderbrengen. Het gevolg is dat ze vaak aan de zijlijn moeten toekijken hoe schaars getalenteerde, maar populaire vertegenwoordigers van modieus geklooi met alle airplay gaan lopen.

Planningtorock is het pseudoniem van de vanuit Berlijn opererende Janine Rostron. Vijf jaar geleden bracht zij haar debuut ‘Have It All’ uit. De plaat werd positief ontvangen, maar zorgde helaas niet voor een grote doorbraak.

Toen Tim Knol vorig jaar met zijn gelijknamige debuutplaat kwam aandraven, sloot gans Nederland de jongeman in het hart. Hij kreeg al gauw Elbow-gewijs de stempel van ‘ideale schoonzoon’ op het hoofd geplakt. Single ‘Sam’ werd op de bekende radiozender 3FM zelfs uitgeroepen tot 3FM Megahit.

De naam doet het misschien niet onmiddellijk vermoeden, maar Jesse Sykes is wel degelijk een vrouw. Samen met de ex-bassist van Sun O))) en Phil Wandscher, een oudgediende van Whskey Priest, vormt ze Jesse Sykes & The Sweet Hereafter.

Dat Denemarken meer troeven heeft dan enkel woeste blonde Vikinggrieten, smørebrød en een gerstenat dat pretendeert waarschijnlijk het beste ter wereld te zijn, bewijst het SPOT Festival in Aarhus jaarlijks.

De juryleden van Humo’s Rock Rally 2010 wisten al van bij de eerste tonen dat er in Amatorski een groot talent schuilde. Met sprekend gemak stootte de band door tot de finale, waarin ze met wat groen achter de oren naast het podium belandden.

Indiestyle en Poolse bands, het is inderdaad geen combinatie die je alle dagen ziet. Toch willen we voor deze release graag een uitzondering maken, want dit is er eentje om bij weg te mijmeren, een plaat die zweeft tussen hoop en zwart verderf.

Een band van de andere kant van het Kanaal die een debuut aflevert heeft het tegenwoordig niet makkelijk. Meer dan eens worden zulke groepjes ginds al dan niet terecht de hemel in geprezen en heilig verklaard nog voor ze iets bewezen hebben.

De dood van Ian Curtis in 1980 betekende ook het einde voor Joy Division. De overgebleven bandleden richtten hierna New Order op. Peter Hook was bassist van beide bands.

De wereld mag dan op bepaalde momenten een troosteloos zicht bieden, toch zullen de mensen eeuwig blijven swingen, al was het maar om deze aardbol wat vrolijker te maken.

Afgelopen week zat ondergetekende vol vreugde achter de laptop, met daarnaast het hoesje van Benny Zens laatste telg, en stootte vaak op afkeurende blikken. Begrijpelijk, het kan verkeerd overkomen wanneer in zwarte drukletters duidelijk wordt dat hij het deze keer ‘doet’ met The Syphilis Madmen.

Muzikale sprookjes die met de aankoop van één of ander instrument beginnen klinken steeds mooi en kijk: bij Gingerpig begon het allemaal toen Gorefest-gitarist Boudewijn Bonnebakker besloot zich een Hammond-orgel aan te schaffen.

Als muziekliefhebber is een voorprogramma steeds iets om naar uit te kijken, ook al is dit de laatste tijd teveel een synoniem van “aanhangsel” geworden. Om maar niet te zeggen dat het vaak gaat over acts die geen mens wil zien.

Nick Hemming mag er dan wel bijzonder jeugdig uitzien, de man telt inmiddels al 38 lentes. In zijn jongere jaren maakte de Brit deel uit van de indiegroep She Talks To Angels, met onder meer ook regisseur Shane Meadows, en Unisex, de uitloper van spacerockband The Telescopes.

Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is. Dat zal ook wel gelden voor gitarist Rudi Jongen en het muzikale project dat in zijn hoofd hing. Samen met maatje Roel Maes, tevens de drummer van de band, ging hij op zoek naar allerlei muzikanten die konden bijdragen aan de vervolmaking van zijn droom.

Decennia lang al is Crammed Discs het plezante buitenbeentje in de Belgische muziekindustrie. Het label laat trouwens graag een oogje vallen op alles wat naar wereldmuziek ruikt.

Eerlijk, we moesten hem even laten smeulen vooraleer we onze mening over ‘On Recording the Sun’ konden ventileren. De kans is groot dat de atypische sound van Birds That Change Colour daar voor iets tussen zit.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

De groepsnaam Kill The Young doet je misschien vermoeden dat we te maken hebben met één of ander brutaal metal-indusbandje, maar de waarheid is anders. Het enige wat de gebroeders Tom, Dylan en Oliver Gorman ons trachten duidelijk te maken is dat de huidige consumptiemaatschappij het de jongeren van vandaag wel zeer moeilijk maakt.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Met het nieuwe album 'Take Care, Take Care, Take Care' onder de arm zakte het Texaanse Explosions In The Sky dinsdagavond af naar de AB. Een uitverkochte zaal reageerde zeer enthousiast, en het concert werd ook nog eens live gestreamd via ABtv.

De een eert Dan Sartain als de Johnny Cash van de postpunkgeneratie, terwijl anderen, en dan hebben we het over de NME, hem een rock 'n roll legende tout court nemen. Deze Amerikaan uit Birmingham, Alabama moet je niet proberen lastig te vallen met moeilijkdoenerij, want deze vetkuif heeft maar één geloof, dat van de rock 'n roll.

Wie er het juryverslag van You Raskal You op Humo’s Rock Rally 2010 bij neemt, merkt op hoe de juryleden van het concours uitdrukkelijk vragen ‘Black Unicorn’ nooit meer te spelen.

Het heeft zomaar eventjes zes jaar geduurd vooraleer Jason Forrest met de opvolger van zijn in 2004 verschenen ‘The Unrelenting Songs of the 1979 Post Disco Crash’ kon uitpakken.

The Wombats zijn terug met een nieuw album en dat vieren ze met een Europese en zelfs Amerikaanse tour. Voor de eerste keer hielden ze ook halt in Antwerpen. Een goede keuze, want het publiek was een pak opgewekter dan tijdens hun laatste doortocht door ons land in de Handelsbeurs te Gent.

Kortrijk wordt tegenwoordig weleens het Brooklyn van België  genoemd. Dat het zich steeds vaker profileert als stad van design zet zich ook door binnen de lokale muziekscene die met bands als Goose, Balthazar en SX de voorbije jaren toonbeelden van muzikale innovatie afleverde.

Les Nuits Botanique 2011 lopen op hun laatste beentjes. Vanavond speelt dEUS nog in de Chapiteau, waarna het Brusselse festival er een kleine week later met een avond in de Brusselse kathedraal Sint-Goedele definitief een punt achter zet voor dit jaar.

Eerlijk is eerlijk, toen Explosions in the Sky in 2007 hun vorige album ‘All Of A Sudden I Miss Everyone’ voorstelde, zagen wij ons als trouwe fans genoodzaakt om eens diep te zuchten en afkeurend het hoofd te schudden.

Nederland is weer een indie/shoegaze/psychedelica/garagerock/noise festival rijker. Poppodium 013 in Tilburg organiseerde het nieuwe festival met de artiesten van morgen.

Even dachten we dat Anne Clark zou optreden, maar na die eerste noten bleek het toch gewoon het Kortrijkse SX te zijn. Dit drietal, ooit winnaar van vi.be on air, staat hoog genoteerd in De Afrekening op Studio Brussel, en wordt bovendien beschouwd als één van de in het oog te houden Belgische bands.

Zo'n dikke 15 jaar geleden reden we op een avond met een gammele rode Ford Fiesta vanuit Leuven naar Brussel om een concertje mee te pikken. De sfeer zat er goed in en de tocht over de kleine ring in Brussel was niet helemaal volgens het boekje, aan de claxonnerende auto's rondom ons te horen.

“Mysterie” is het grote codewoord bij alles wat met Cascadeur te maken heeft. Het knappe albumartwork staat vol bevreemdende tekeningen en foto’s. De Fransman Alexandre Longo is het gezicht achter Cascadeur.

Duo’s die rammelen zullen wel eeuwig met the White Stripes vergeleken worden. Bass Drum Of Death (wat een naam zeg!) krijgt van het zelfde laken een broek.

"Francis is een meisje!" Het is niet een pesterige kreet op de speelplaats, het is  de vaststelling op Les Nuits Botanique bij het voorprogramma voor The Tallest Man On Earth.

We moesten even puzzelen om erachter te komen hoe deze release van UNKLE in elkaar steekt: een dubbelalbum, met als eerste disc het in 2010 uitgebrachte 'Where Did The Night Fall'.

Met enige vertraging in onze brievenbus beland, want in het Verenigd Koninkrijk al verschenen op - zeer toepasselijk - Valentijnsdag: het vierde album van The Loves. En '...Love You' was meteen ook de zwanenzang voor de Welshe pretband, want kort na de release ervan viel de groep uiteen.

Echte “crowd pleasers” zijn de jongens van Animal Collective nooit geweest: voor simpele en aanstekelijke deuntjes moet je niet meteen bij hen zijn. Hun muziek is altijd al een broeihaard geweest voor de meest bizarre muzikale experimenten die een mens zich kan inbeelden.

Hey hey! John Peel-favorieten Bearsuit hebben een vierde album uit. En het was een zware bevalling, want de berenpakken uit Norwich kregen voor de zoveelste keer af te rekenen met het vertrek van enkele bandleden.

We gaan de eerlijkheid laten botvieren: helemaal onbevooroordeeld zijn we niet als het aankomt op de ongekroonde keizers van de flowerpunk. Na vijf albums – nummer zes wordt momenteel uitgebroed – en evenveel promoties in onze persoonlijke hitlijsten, was een bezoek van Black Lips aan Botanique genoeg om ons naar te eerste rij te begeven.

Alle singles die Roy Orbison uitbracht voor het platenlabel Monument Records zijn nu verzameld. Orbison was zijn carrière begonnen bij Sun Records, maar was het niet eens met de keuze van de platenbaas om hem vooral up-tempo nummers te laten zingen.

Een eerste blik op de foto van de Zweedse Golden Kanine zou het niet meteen prijsgeven, maar ook al komen ze uit het land waar pop koning is, deze heren verkozen toch een stijl die zweeft tussen Americana en folk.

Vergeet de potsierlijke Bieberkapsels, de schreeuwerige outfits en de vanop twintig meter afstand op het hoofd geworpen truckerspetten. In de wereld van Let's Wrestle is het voor eeuwig en altijd 1990 en draagt elke zestienjarige een afgedragen, gescheurde jeans, een vaal houthakkershemd en een Dinosaur Jr. t-shirt.

Iemand als Matt Elliott voorstellen in 1 recensie of aan de hand van 1 album is voor iedereen onbegonnen werk, de stijl van zijn muziek omschrijven in 1 woord nog moeilijker.

‘This is an emergency’, wie leerde dit anthem niet mee schallen? Het moet zo’n drie Pukkelpop edities geleden zijn dat we deze Britse band in onze armen sloten. Met ‘Emergency’ hadden ze toen net een zeer ambitieuze tweede uit.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Geen zinnig mens zal ooit nog vertrouwen hebben in de financiële instellingen van IJsland. Gelukkig geldt dit niet voor de muziekscene van dat land. Konden we vroeger enkel Björk, of enkele slimmerds Gus Gus, opnoemen als iemand ons over onze IJslandse muzikale kennis bevroeg, dan lijkt het tegenwoordig of albums ginds aan de lopende band geproduceerd worden.

Geef maar toe, meestal heb je de uitslag van die voetbalwedstrijd al gezien voor je naar de samenvatting ervan begint te kijken. Daarom verklappen we je alvast: Villagers waren ad