'Outside Society' is een  best of-cd van Patti Smith. Het album is samengesteld in chronologische volgorde, vanaf haar debuut 'Horses' uit 1975  tot het cover-project 'Twelve' uit 2007.

Het derde album van HushPuppies bevat teksten die volledig geïnspireerd zijn op het werk van de filosoof Lawrence Lawford. De groep zoekt tijdens de nummers naar een antwoord op alle existentiële vragen die de mens tijdens zijn leven heeft en beschrijft daarin ook de onvermijdelijke dualiteit van het menselijke gedrag.

Terwijl Hurricane Irene de New Yorkers – niet de koekjes maar de mensen – verjoeg, zochten ook de jongens van The Felice Brothers een schuilplaats. Een drietal concerten uit hun gloednieuwe Amerikaanse tournee werden immers afgelast ten gevolge van de orkaan.

Hoewel de naam Shirley Lee misschien doet denken aan één of andere verloren gelopen soulzangeres uit de jaren '60, zou je deze mens met wat goede wil best één van de ongekroonde koningen uit de indie kunnen noemen.

In een verleden waarin het publiek de deur van de lokale platenboer nog plat liep, was Idaho een toonaangevend groepje. Zonder ooit voor aardverschuivingen te hebben gezorgd, waren ze wel de makers van zeven aardige platen, verspreid over een  kleine twintig jaar.

'100 Acres of Sycamore' is het derde album van Fionn Regan. Het mooie is dat de man risico's durft te nemen en zich niet vastpint op de sound van zijn vorige cd's. Waar de eerste langspeler vooral gedragen werd door akoestische songs, en de tweede door opzwepende elektronische muziek, is het hier de orkestratie die de bovenhand neemt.

Het drietal Underground Railroad komt oorspronkelijk uit Parijs, maar huist al een tijdje in Londen, de stad waar ook de nieuwe plaat ‘White Night Stand’ is opgenomen. Volgens zingende drummer Raphael Mura is dit hun eerste album waarvan ieder nummer als geslaagd aanvoelt.

Baxter Dury, zoon van Ian Dury, brengt zijn derde album 'Happy Soup' uit, zijn vorige dateert al van 6 jaar geleden. Wat direct opvalt is dat de appel niet ver van de boom is terechtgekomen wat het stemgeluid betreft.

Globetrotters van jewelste The Dead Trees verhuizen gemiddeld om de twee jaar naar een andere stad om impressies op te doen voor nieuwe platen. De Amerikaanse band werkte in thuisstad Boston aan eerste EP ‘Fort Music’, sloop vervolgens naar Portland, Oregon voor de goed ontvangen debuutplaat ‘King of Rosa’ om te eindigen in Los Angeles.

In 2008 smolt het vuur van Spaanse furie Lourdes Hernández ieders hart toen ze ons met haar eersteling 'I Love Your Glasses' meevoerde naar bedrukkend zwoele Spaanse zomernachten.

Na het succes van tweede album ‘Donkey’ uit 2008 heeft de Braziliaanse band Cansei De Ser Sexy maandenlang non-stop getoerd, waarna de groep de noodzaak voelde om een pauze te nemen.

Aan de toon van 'Player Piano', dat boordevol opgewekte, springerige popsongs staat, is het amper te horen, maar deze tweede van Memory Tapes is er één over gebroken en uiteenvallende relaties.

Wat voor het trio The Antlers uit Brooklyn ooit begon met luisteropnames in frontman Peter Silbermans slaapkamer, draaide in 2009 met het album 'Hospice' uit op een groot succes.

'Lions in Cages' is zo'n nummer dat niemand onopgemerkt voorbijgaat. Het opzwepende, prikkelende, zelfs wat op de emoties inspelende type song waar tv- en reclamemakers erg dankbaar voor zijn wanneer ze naar een passende soundtrack zoeken voor hun volgende reality soap of advertentiespot.

Het zal toch niet waar wezen zeker: we hebben het eerste weekend dat grotendeels droog gebleven is achter de rug. Nu, als we present horen te zijn op een festival in open lucht, is droog weer sowieso mooi meegenomen.

Vier jaar geleden werd het Yankee viertal Battles op handen het sterrenwereldje binnengedragen. Nummers als 'Atlas' werden overgehypet en tot een cultstatus verheven.

Ooit schonk Morrissey in één van zijn songs Jezus vergiffenis. Gisteren leek het erop dat God 's werelds beroemdste veganist meer dan een warm hart toedraagt. Terwijl zowel Balthazar als zigeunerrockers Gogol Bordello moesten toezien hoe hun set letterlijk in het water viel, besloot de Heer om de sluizen te sluiten eens Moz het podium betrad.

Ben Harper is al meer dan 15 jaar een vaste waarde in de muziekwereld. Zijn uitstekende live reputatie is daar niet vreemd aan, hij is nog steeds een graag geziene gast op onze zomerfestivals.

Alles wat was keert ooit wel terug: een wijsheid die steek houdt. De modewereld hanteert bijna jaarlijks een trucje om één of andere periode uit het verleden weer hip te laten worden.

Wie het zelfgetitelde album van Vitas Guerulaïtis in huis heeft gehaald voor fijne melodietjes of aanstekelijke refreinen zal bedrogen uitkomen. De groep bewijst op deze plaat van een goed halfuur te beschikken over een grote voorliefde voor het experiment.

The Innocence Mission uit Pennsylvania combineert folk met indie toestanden. Hun eerste cd 'Tending the Rose Garden' dateert reeds van 1986. Hun laatste album ''My Room in the Trees' kwam eind juli uit in Europa.

Soms komt er hier weleens een plaatje binnenwaaien waarvan de titel alleen al onze wenkbrauwen doet fronsen, maar eens het werkje zijn plaats in de cd-lader gevonden heeft, onze mening toch doet veranderen.

De tweede dag van de Lokerse Feesten is een stuk drukker dan de eerste. Misschien ligt dat aan het weer. Ondanks de donkere lucht vertelt Buienradar ons dat er niets zal vallen uit deze dreigende wolken.

De Lokerse Feesten, tien avonden vol goede muziek van grote namen, zijn weer begonnen. Het is bijzonder te noemen dat dit festival zulke namen binnen krijgt. Tickets kosten slechts tussen de 25 en 35 euro voor een avond, voor een drankje, een pizza, pannenkoek, hotdog en dergelijke betaal je slechts 2 euro, minder dus dan de gemiddelde festivalbedragen.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Manhattan, New York is vooral bekend door Wall Street, Ground Zero en September 11, in tegenstelling tot Brooklyn, al een hele tijd beschouwd als de bakermat voor al wat hip en cool is.

Op een gegeven moment leek de grote droom waarheid te worden voor Joseph Arthur. Zijn single 'Honey and the Moon' werd opgepikt door de populaire Amerikaanse jongerenserie 'The O.C.' en miljoenen tienermeisjes smolten weg bij het charmante liefdesliedje.

Tijd voor een plaat gemaakt door mannen die een ijzersterk geloof hebben in de oeroude aanpak van rock 'n roll: Little Barrie. Zo'n zes jaar geleden debuteerde deze Britse band met 'We Are Little Barrie'.

Toen de naam The Suzukis hier binnen kwam waaien wisten we niet echt of we moesten huilen of lachen. Eens de virtuele naald het schijfje beroerde, werd het wel duidelijk.

Dat een evidente naam als The Shoes nog niet gedragen wordt door een band, is voor jullie wellicht een even grote verrassing als voor ons. Deze Franse knapen zouden zo in één klap weleens de favoriete band van menige vrouw kunnen worden.

Ty Segall, pas 23 jaar oud en een multitalentje, maakt aan de lopende band albums. Na voorgangers als 'Lemons' en 'Melted' verwacht je te kunnen gaan stuiteren bij het horen van de nieuwe plaat van Ty.

Soms heb je van die groepen die met één album geschiedenis weten te schrijven. Young Marble Giants waren daar een zeer mooi voorbeeld van. Samen met broer Phil en Alison Statton maakte Stuart Moxham een plaat die niet alleen hoog in het vaandel werd gedragen door John Peel en zijn volgelingen, ook stonden ze aan de wieg van wat later de tweepop-beweging zou worden genoemd.

Internet en steeds meer gespecialiseerde muziekpers zorgen ervoor dat wie de platgetreden paden der hitparades durft verlaten, begint aan een eindeloze expeditie doorheen een zeer divers muzieklandschap.

Niet alle muziek laat zich meteen vangen met woorden, en dat is wel het minste wat je kan zeggen over deze complexe release van het achtkoppige Mandrake Project. Het derde album van de groep die gemakshalve te omschrijven valt als een nieuwe telg van de huidige progrock-beweging is er vooral eentje geworden dat verschillende wegen zoekt en daardoor net iets te vaak onsamenhangend klinkt.

''Almost Everything I Wish I'Said The Last Time I Saw You...' van Wakey! Wakey! lijkt op het eerste zicht een soloproject van Michael Grubbs, omdat het meest opvallende aan de plaat de combinatie zang en piano is.

Wanneer we de bezetting van Foster the People bekijken, wijst niets op een bijster originele formatie. Opzwepend percussiewerk en vrolijke keyboards, het is en blijft een veelgebruikte opstelling bij bandjes die doorgaans niet meer bereiken dan onze hoofden flauwtjes te doen meedeinen met hun muziek, enkele uitzonderingen niet inbegrepen natuurlijk.

Wie riep daar alweer dat Duitsers ijskoud zijn en ons enkel met elektronische klanken kunnen bestoken? Dan hebben ze zeer zeker geen rekening gehouden met de 23-jarige Jonas David die zich liet inspireren door zijn eigen dromen en op twee dikke weken dit werkje wist te schrijven.

Tweekoppige groepen kunnen soms verbazingwekkend veel lawaai maken. Na The Kills en Blood Red Shoes bewijzen ook de mannen van PS I Love You dat. De Canadese band bestaat uit drummer Benjamin Nelson en zanger/gitarist Paul Saulnier, die met zijn Spencer Krug-achtige vocalen sowieso de meest opvallende indruk nalaat.

We hadden deze recensie eigenlijk perfect kunnen schrijven voor we ‘Speed Of Darkness’ een eerste keer beluisterd hadden. Je weet immers perfect wat je van Flogging Molly mag verwachten.

Het Dour Festival is de laatste jaren uitgegroeid tot de tempel van de alternatieve muziek. Zowel opkomende bands als gevestigde waarden uit zowat elk genre zijn hier te bewonderen.

Atlantis is Google-gewijs niet meteen de beste keuze om uit de grijze massa te geraken. Na enig zoekwerk kwamen we te weten dat achter deze gezonken stad een Nederlander schuil gaat die reeds van 2005 meedraait in het post-rock genre.

De veteranen van Comet Gain, één van de meest gerespecteerde groepen in de Britse indiepopscene, gaan al ongeveer mee sinds de Laat-Paleozoïsche ijstijd (we overdrijven: de eerste singles dateren van begin jaren negentig).

“This is a song about whiskey”, lalt opper-Pogue Shane MacGowan in een combinatie van nagenoeg onverstaanbaar Iers en zatlaps, terwijl hij zijn eerste glaasje van het optreden door zijn keelgat giet.

Hoe was jouw Rock Werchter 2011? Tentsletje gevonden, in comateuze toestand in de buurt van je gecrasht of vol bulten en blauwe plekken na de zoveelste moshpit?

Een Indiestyle-recensent kan best een moeilijk mens zijn. Er zijn momenten waarop we persberichten rechtstreeks naar de prullenmand verwijzen. Op andere ogenblikken zijn we radeloos op zoek naar wat meer informatie omtrent een artiest.

Oorspronkelijk stamt Cobson uit het Franse Montpellier.  Door de omstandigheden die het leven met zich kan meebrengen, zijn ze sinds een jaar naar Brussel getrokken, waardoor we kunnen stellen dat Cobson een Belgische groep geworden is.

Er was een tijd dat Lamb-zangeres Lou Rhodes geprezen werd als triphop-koningin. Groot was de verrassing toen de zangeres medio 2003, kort na de release van ‘Between Darkness and Wonder’, afscheid nam van haar trouwe metgezel Andy Barlow en zowaar een eerste volbloed folkplaat afleverde.

Beat Connection is een duo uit het doorgaans regenachtige Seattle, een stad die je eerder associeert met flanellen hemden dan met bermudashorts. Toch produceren de twee heren het soort zonnige, haast subtropische muziek dat het best gedijt in de buurt van een zonovergoten strand in een zuiders land.

Hypes zijn als one night stands: leuk op het moment zelf, maar je bent nooit zeker of ze in je leven blijven. Katy B is, zeker in het land van Kate en Pippa, een hype van het zwaarste kaliber en dus weten we niet of we ons binnen drie jaar haar naam, laat staan haar muziek nog zullen herinneren.

In het steeds groeiende rijtje van fijne plaatjes die we na een half uur vergeten zijn, kunnen we deze van Nik Freitas toevoegen. De muzikale duizendpoot was vorig jaar op tournee met Broken Bells.

Het was een hete dag voor het eendaagse Rock-A-Field festival in Luxemburg (Roeser). De weide - volledig afgelegen in een prachtig park - was ondanks zijn beperkte oppervlakte niet uitverkocht (17000 toeschouwers), wat misschien wel te maken had met de onsamenhangende programmakeuze.

Shitkatapult is reeds lange tijd één van de toonaangevende Duitse danslabels. Motor en Apparat, dat tegenwoordig op Mute zit, zijn slechts een paar namen die de catalogus vertegenwoordigen.

“Postrock is dood en begraven”, horen we onze controverseminnende medemens wel eens poneren. Behalve dat onze controverseminnende medemens een zak van een kerel is – pinten trakteren op café doet hij nooit, en wat is er eigenlijk mis met een beetje love, peace and harmony? – kan hij wel eens gelijk hebben.

Bijna verloor onze hoofdredacteur zijn haren toen ondergetekende met schaamrode wangen moest toegeven dat hij nog nooit eerder van Sloan had gehoord. Nochtans slaagde de groep, die ondertussen toch zo'n twintig jaar in het vak zit, erin om  radiohits als  'Underwhelmed', 'Money City Maniacs' en 'If It Feels Good Do It' te scoren buiten de grenzen van thuisland Canada.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Uit de Gentse Kinky Star-stal komt er nog maar eens rock ‘n roll gekropen, ditmaal onder de vorm van Bowie Peru. Wellicht zal zelfs de beruchte Joost niet weten waar deze naam op slaat, maar het is er wel één die vanaf heden garant staat voor een portie vette post-punk met een zeer vuil kantje.

Eerlijk is eerlijk: ‘Grappling Hooks’, de debuutplaat van North Atlantic Oscillation, kwam vorig jaar al uit. De band kende er bescheiden successen mee aan de andere kant van het kanaal en kreeg zelfs de verdienstelijke titel ‘Zane Lowe’s album of the week’ op hun muziek geplakt.

Als voorprogramma voor William Fitzsimmons mocht Slow Runner opdraven in de Brusselse Botanique. Dit bleek gewoon de begeleidingsband van de hoofdact te zijn, waarbij Michael Flynn de honneurs als zanger op zich nam.

Beroemdheden mogen steeds iets meer dan Jan Modaal. Zo ook Nick McCarthy, die de meeste Indiestyle-lezers wel zullen kennen als de gitarist van Franz Ferdinand. Terwijl de neo-postpunkers blijkbaar op hun lauweren rusten (of is het nu die gevreesde writers block?), blies Nick zijn zijproject Box Codax wat nieuw leven in.

De naam Imaad Wasif zegt je misschien op het eerste zicht niets. Toch gaat er heel wat indiegeschiedenis schuil achter de man. Dit vriendje van Lou Barlow bracht eerder zijn debuut uit op het fantastische Kill Rock Stars.

Met een goed verhaal verkoop je je product. Het is een marketingcliché zo oud als de baard van Sinterklaas, maar Tennis bewijst nog maar eens dat het niets anders dan de waarheid is.

Geen plaat die deze week meer rondjes draaide in onze stereoketen dan ‘Died in the Wool’, de nieuwste telg van cultheld David Sylvian. Nou ja, nieuwste telg, ‘Died in the Wool’ is vooralsnog de herwerking van zijn voorganger ‘Manafon’.

Lucy Wainwright Roche, dochter van Loudon Wainwright III, mocht onlangs in de AB haar nieuwe album voorstellen als voorprogramma voor haar vader. Dat debuutalbum, dat er kwam na 2 ep's, bevat 11 songs en een bonus, ‘Say Yes', een duet met Ira Glass.

Rommelmarktspecialisten (ze bestaan!) zullen zeker Neil Diamond opnoemen onder de artiesten die ze het meest tegenkomen in de ongewilde Curverbakken die wekelijks op de straatstenen te koop worden aangeboden.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Esther en Maarten zijn misschien niet het soort bekende Vlamingen die te pas en ten onpas in allerlei kookprogramma's opduiken, maar wie zijn/haar weg een beetje kent in de Vlaamse underground zal zeker al van deze twee gehoord hebben.

Toen we in de broeierige zomer van 2010 kennismaakten met And So I Watch You From Afar, werden we er zowaar claustrofobisch van. Deze Ieren, geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken, traden toen op in een tot de nok gevulde Chateau van Pukkelpop.

Indien een bende gasten besluit om hun groepje Psychedelic Horseshit te dopen is het overduidelijk dat je niet popnummertjes moet hopen. Het geluid dat deze band uit Ohio voortbrengt wordt weleens omschreven als een dolgedraaide Mark E. Smith die de distortiepedalen met schuurpapier bewerkt.

Kleine jongens worden groot. 'Little Death', het debuut dat Pete And The Pirates drie jaar geleden op de wereld losliet, was nog een levendige collectie rommelige en puntige lo-fi popsongs.

Wie de indie-scene een beetje volgt weet al langer van het bestaan af van de Oostenrijks/Belgische groep Ginga. Hun debuutalbum werd al ruim een jaar geleden gelanceerd, maar is slechts sinds kort bij ons in de betere muziekwinkel te vinden.

Wie schreef de eindtune van de legendarische tv-serie ‘De Parelvissers’? Het zou een sluwe vraag kunnen zijn tijdens een of andere muziekquiz. Ons antwoord zou in ieder geval Anton Walgrave zijn.

Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. In het geval van de Litouwse zangeres Alina Orlova is dat in het Russisch. Dat lijkt misschien een rare beslissing, want Litouwers zijn nogal anti-Russisch zoals dat heet.

Als het aankomt op wat Australië te bieden heeft, zullen wij de eersten zijn om grif toe te geven dat dit ook op muzikaal vlak niet te verwaarlozen valt. Eerder liet het verre land al van zich horen met bands als Architecture In Helsinki, Cut Copy en het Perthse Tame Impala.

'Ship of Light' - het voorlopige topalbum van de Finse electropopband Husky Rescue - dateert alweer van vorig jaar. Toch brengen we het graag nog eens onder de aandacht in zijn laatste incarnatie - een special edition met naast de reguliere versie van de plaat ook nog een bonusalbum met daarop enkele akoestische versies van oude en nieuwe liedjes en voorts voornamelijk instrumentale versies van de songs op 'Ship of Light'.

Als je de hulp van Jason Cupp en boezemvriend Mike Bloom niet meerekent, zou je kunnen stellen dat The Elected het geesteskind is van singer-songwriter Blake Sennett. De geboorte van deze cd kwam er echter niet zonder de spreekwoordelijke slag of stoot, want het vergde heel wat overtuigingskracht om Blake terug in de richting van de muziek te duwen.

De zogenaamde ‘mystery bands’ springen als paddenstoelen uit de grond. Met mooie virale video’s, cryptische berichten via sociale media en vooral veel onduidelijkheid over hun identiteit proberen artiesten de aandacht van muziekluisteraars voor zich te winnen.

In België en Nederland zullen nog maar weinig muziekliefhebbers gehoord hebben van de Amerikaanse singer-songwriter Brett Dennen. Eens je de Atlantische Oceaan over zwemt, is dat beslist anders.

Toegegeven, we hebben niet altijd evenveel zin in voorprogramma’s. Gelukkig waren we mooi op tijd in de op het eerste zicht matig gevulde Gentse Vooruit, want Giana Factory wist ons in de meest positieve zin te charmeren.

Al sinds een paar jaar is het discogeluid uit de jaren ’80 weer helemaal in. Talloze bandjes hebben de analoge synthesizers herontdekt en ook de galmende drums hebben een overweldigende herintrede gemaakt.

Zou het nog helpen om anno 2011 te vermelden dat je plaat geproduceerd is door Bernard Butler? We twijfelen er ten stelligste aan, want ook al drukte deze man zonder twijfel zijn stempel op het indiegebeuren uit de jaren '90, hij heeft het grotendeels verknald.

Wie kan tellen in het Italiaans zal ook wel weten dat “sto” niet voor het getal drie staat. Behalve dan voor de uitbater van de Italiaanse pizzatent Waines, die als inspiratie diende voor de naam van de Italiaanse band wiens album we onder de loep nemen.

'Konkylie' zou Deens zijn voor zeeschelp. En als een schelp aan je oor je de illusie geeft dat je de zee hoort, hoor je in het album van When Saints Go Machine echo's van techno, house, klassieke muziek, avant-garde electronica en traditionele pop.

Sinds een dik jaar maakt het  Belgische Horses een opmars in intieme, nationale duyster-kringen. Met recht en rede want de band maakt uitstekende songs die keer op keer getuigen van verstillende schoonheid.

Een monoloog is alleenspraak, een betoog van één persoon die aan het woord is (en blijft), vaak zonder dat er toehoorders zijn. Als we Wikipedia met voorgaande zin mogen geloven maakt Talking To Turtles muziek voor potten en pannen.

In afwachting van het volledige album van Rones dat aangekondigd is voor september worden we zoetgehouden met een EP. Wie deze Rones dan wel mogen wezen, zeg je? Zo’n drie jaar geleden bracht de band onder de naam The Rones reeds het album 'Sinner Songs'.

We hebben het  waarschijnlijk te danken aan Sigur Rós (of moeten we Björk van maken?) dat de interesse van de muziekliefhebber zich verspreid heeft naar landen waarvan je vroeger dacht dat ze enkel liedjes schreen  die geschikt waren voor het Eurovisiesongfestival.

Als je vorige album de wel erg lange titel 'There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross It Could Mean Death' meekreeg, is 'Gallantry's Favorite Son' een wat tegenvallende denominatie misschien.

Er zijn zo van die groepen die je zelfs met de beste wil van de wereld onder geen enkel genre kan onderbrengen. Het gevolg is dat ze vaak aan de zijlijn moeten toekijken hoe schaars getalenteerde, maar populaire vertegenwoordigers van modieus geklooi met alle airplay gaan lopen.

Planningtorock is het pseudoniem van de vanuit Berlijn opererende Janine Rostron. Vijf jaar geleden bracht zij haar debuut ‘Have It All’ uit. De plaat werd positief ontvangen, maar zorgde helaas niet voor een grote doorbraak.

Toen Tim Knol vorig jaar met zijn gelijknamige debuutplaat kwam aandraven, sloot gans Nederland de jongeman in het hart. Hij kreeg al gauw Elbow-gewijs de stempel van ‘ideale schoonzoon’ op het hoofd geplakt. Single ‘Sam’ werd op de bekende radiozender 3FM zelfs uitgeroepen tot 3FM Megahit.

De naam doet het misschien niet onmiddellijk vermoeden, maar Jesse Sykes is wel degelijk een vrouw. Samen met de ex-bassist van Sun O))) en Phil Wandscher, een oudgediende van Whskey Priest, vormt ze Jesse Sykes & The Sweet Hereafter.

Dat Denemarken meer troeven heeft dan enkel woeste blonde Vikinggrieten, smørebrød en een gerstenat dat pretendeert waarschijnlijk het beste ter wereld te zijn, bewijst het SPOT Festival in Aarhus jaarlijks.

De juryleden van Humo’s Rock Rally 2010 wisten al van bij de eerste tonen dat er in Amatorski een groot talent schuilde. Met sprekend gemak stootte de band door tot de finale, waarin ze met wat groen achter de oren naast het podium belandden.

Indiestyle en Poolse bands, het is inderdaad geen combinatie die je alle dagen ziet. Toch willen we voor deze release graag een uitzondering maken, want dit is er eentje om bij weg te mijmeren, een plaat die zweeft tussen hoop en zwart verderf.

Een band van de andere kant van het Kanaal die een debuut aflevert heeft het tegenwoordig niet makkelijk. Meer dan eens worden zulke groepjes ginds al dan niet terecht de hemel in geprezen en heilig verklaard nog voor ze iets bewezen hebben.

De dood van Ian Curtis in 1980 betekende ook het einde voor Joy Division. De overgebleven bandleden richtten hierna New Order op. Peter Hook was bassist van beide bands.

De wereld mag dan op bepaalde momenten een troosteloos zicht bieden, toch zullen de mensen eeuwig blijven swingen, al was het maar om deze aardbol wat vrolijker te maken.

Afgelopen week zat ondergetekende vol vreugde achter de laptop, met daarnaast het hoesje van Benny Zens laatste telg, en stootte vaak op afkeurende blikken. Begrijpelijk, het kan verkeerd overkomen wanneer in zwarte drukletters duidelijk wordt dat hij het deze keer ‘doet’ met The Syphilis Madmen.

Muzikale sprookjes die met de aankoop van één of ander instrument beginnen klinken steeds mooi en kijk: bij Gingerpig begon het allemaal toen Gorefest-gitarist Boudewijn Bonnebakker besloot zich een Hammond-orgel aan te schaffen.

Iedere vogel zingt zoals hij gebekt is. Dat zal ook wel gelden voor gitarist Rudi Jongen en het muzikale project dat in zijn hoofd hing. Samen met maatje Roel Maes, tevens de drummer van de band, ging hij op zoek naar allerlei muzikanten die konden bijdragen aan de vervolmaking van zijn droom.

Als muziekliefhebber is een voorprogramma steeds iets om naar uit te kijken, ook al is dit de laatste tijd teveel een synoniem van “aanhangsel” geworden. Om maar niet te zeggen dat het vaak gaat over acts die geen mens wil zien.

Nick Hemming mag er dan wel bijzonder jeugdig uitzien, de man telt inmiddels al 38 lentes. In zijn jongere jaren maakte de Brit deel uit van de indiegroep She Talks To Angels, met onder meer ook regisseur Shane Meadows, en Unisex, de uitloper van spacerockband The Telescopes.

Decennia lang al is Crammed Discs het plezante buitenbeentje in de Belgische muziekindustrie. Het label laat trouwens graag een oogje vallen op alles wat naar wereldmuziek ruikt.

Eerlijk, we moesten hem even laten smeulen vooraleer we onze mening over ‘On Recording the Sun’ konden ventileren. De kans is groot dat de atypische sound van Birds That Change Colour daar voor iets tussen zit.

De groepsnaam Kill The Young doet je misschien vermoeden dat we te maken hebben met één of ander brutaal metal-indusbandje, maar de waarheid is anders. Het enige wat de gebroeders Tom, Dylan en Oliver Gorman ons trachten duidelijk te maken is dat de huidige consumptiemaatschappij het de jongeren van vandaag wel zeer moeilijk maakt.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Met het nieuwe album 'Take Care, Take Care, Take Care' onder de arm zakte het Texaanse Explosions In The Sky dinsdagavond af naar de AB. Een uitverkochte zaal reageerde zeer enthousiast, en het concert werd ook nog eens live gestreamd via ABtv.

De een eert Dan Sartain als de Johnny Cash van de postpunkgeneratie, terwijl anderen, en dan hebben we het over de NME, hem een rock 'n roll legende tout court nemen. Deze Amerikaan uit Birmingham, Alabama moet je niet proberen lastig te vallen met moeilijkdoenerij, want deze vetkuif heeft maar één geloof, dat van de rock 'n roll.

Wie er het juryverslag van You Raskal You op Humo’s Rock Rally 2010 bij neemt, merkt op hoe de juryleden van het concours uitdrukkelijk vragen ‘Black Unicorn’ nooit meer te spelen.

Het heeft zomaar eventjes zes jaar geduurd vooraleer Jason Forrest met de opvolger van zijn in 2004 verschenen ‘The Unrelenting Songs of the 1979 Post Disco Crash’ kon uitpakken.

The Wombats zijn terug met een nieuw album en dat vieren ze met een Europese en zelfs Amerikaanse tour. Voor de eerste keer hielden ze ook halt in Antwerpen. Een goede keuze, want het publiek was een pak opgewekter dan tijdens hun laatste doortocht door ons land in de Handelsbeurs te Gent.

Kortrijk wordt tegenwoordig weleens het Brooklyn van België  genoemd. Dat het zich steeds vaker profileert als stad van design zet zich ook door binnen de lokale muziekscene die met bands als Goose, Balthazar en SX de voorbije jaren toonbeelden van muzikale innovatie afleverde.

Les Nuits Botanique 2011 lopen op hun laatste beentjes. Vanavond speelt dEUS nog in de Chapiteau, waarna het Brusselse festival er een kleine week later met een avond in de Brusselse kathedraal Sint-Goedele definitief een punt achter zet voor dit jaar.

Eerlijk is eerlijk, toen Explosions in the Sky in 2007 hun vorige album ‘All Of A Sudden I Miss Everyone’ voorstelde, zagen wij ons als trouwe fans genoodzaakt om eens diep te zuchten en afkeurend het hoofd te schudden.

Nederland is weer een indie/shoegaze/psychedelica/garagerock/noise festival rijker. Poppodium 013 in Tilburg organiseerde het nieuwe festival met de artiesten van morgen.

Even dachten we dat Anne Clark zou optreden, maar na die eerste noten bleek het toch gewoon het Kortrijkse SX te zijn. Dit drietal, ooit winnaar van vi.be on air, staat hoog genoteerd in De Afrekening op Studio Brussel, en wordt bovendien beschouwd als één van de in het oog te houden Belgische bands.

Zo'n dikke 15 jaar geleden reden we op een avond met een gammele rode Ford Fiesta vanuit Leuven naar Brussel om een concertje mee te pikken. De sfeer zat er goed in en de tocht over de kleine ring in Brussel was niet helemaal volgens het boekje, aan de claxonnerende auto's rondom ons te horen.

“Mysterie” is het grote codewoord bij alles wat met Cascadeur te maken heeft. Het knappe albumartwork staat vol bevreemdende tekeningen en foto’s. De Fransman Alexandre Longo is het gezicht achter Cascadeur.

Duo’s die rammelen zullen wel eeuwig met the White Stripes vergeleken worden. Bass Drum Of Death (wat een naam zeg!) krijgt van het zelfde laken een broek.

"Francis is een meisje!" Het is niet een pesterige kreet op de speelplaats, het is  de vaststelling op Les Nuits Botanique bij het voorprogramma voor The Tallest Man On Earth.

We moesten even puzzelen om erachter te komen hoe deze release van UNKLE in elkaar steekt: een dubbelalbum, met als eerste disc het in 2010 uitgebrachte 'Where Did The Night Fall'.

Met enige vertraging in onze brievenbus beland, want in het Verenigd Koninkrijk al verschenen op - zeer toepasselijk - Valentijnsdag: het vierde album van The Loves. En '...Love You' was meteen ook de zwanenzang voor de Welshe pretband, want kort na de release ervan viel de groep uiteen.

Echte “crowd pleasers” zijn de jongens van Animal Collective nooit geweest: voor simpele en aanstekelijke deuntjes moet je niet meteen bij hen zijn. Hun muziek is altijd al een broeihaard geweest voor de meest bizarre muzikale experimenten die een mens zich kan inbeelden.

Hey hey! John Peel-favorieten Bearsuit hebben een vierde album uit. En het was een zware bevalling, want de berenpakken uit Norwich kregen voor de zoveelste keer af te rekenen met het vertrek van enkele bandleden.

We gaan de eerlijkheid laten botvieren: helemaal onbevooroordeeld zijn we niet als het aankomt op de ongekroonde keizers van de flowerpunk. Na vijf albums – nummer zes wordt momenteel uitgebroed – en evenveel promoties in onze persoonlijke hitlijsten, was een bezoek van Black Lips aan Botanique genoeg om ons naar te eerste rij te begeven.

Alle singles die Roy Orbison uitbracht voor het platenlabel Monument Records zijn nu verzameld. Orbison was zijn carrière begonnen bij Sun Records, maar was het niet eens met de keuze van de platenbaas om hem vooral up-tempo nummers te laten zingen.

Een eerste blik op de foto van de Zweedse Golden Kanine zou het niet meteen prijsgeven, maar ook al komen ze uit het land waar pop koning is, deze heren verkozen toch een stijl die zweeft tussen Americana en folk.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa.

Vergeet de potsierlijke Bieberkapsels, de schreeuwerige outfits en de vanop twintig meter afstand op het hoofd geworpen truckerspetten. In de wereld van Let's Wrestle is het voor eeuwig en altijd 1990 en draagt elke zestienjarige een afgedragen, gescheurde jeans, een vaal houthakkershemd en een Dinosaur Jr. t-shirt.

Iemand als Matt Elliott voorstellen in 1 recensie of aan de hand van 1 album is voor iedereen onbegonnen werk, de stijl van zijn muziek omschrijven in 1 woord nog moeilijker.

‘This is an emergency’, wie leerde dit anthem niet mee schallen? Het moet zo’n drie Pukkelpop edities geleden zijn dat we deze Britse band in onze armen sloten. Met ‘Emergency’ hadden ze toen net een zeer ambitieuze tweede uit.

Geen zinnig mens zal ooit nog vertrouwen hebben in de financiële instellingen van IJsland. Gelukkig geldt dit niet voor de muziekscene van dat land. Konden we vroeger enkel Björk, of enkele slimmerds Gus Gus, opnoemen als iemand ons over onze IJslandse muzikale kennis bevroeg, dan lijkt het tegenwoordig of albums ginds aan de lopende band geproduceerd worden.

Tijdens Les Nuits Botanique kan je vooral veel fijne ontdekkingen doen. Miles Kane schonk ons enkele maanden terug, toen hij support act was van Beady Eye, al een goed ontvangen voorsmaakje op zijn concert in de Botanique.

Geef maar toe, meestal heb je de uitslag van die voetbalwedstrijd al gezien voor je naar de samenvatting ervan begint te kijken. Daarom verklappen we je alvast: Villagers waren adembenemend tijdens Les Nuits Botanique.

Bill Callahan is een oude rot in het vak. Ruim twintig jaar maakt de Amerikaan al muziek, eerst onder moniker Smog en sinds 2007 onder zijn eigen naam. Van de sobere folk van Callahan ga je doorgaans niet op de tafels dansen.

Bij het horen van een naam als Adam Kesher denk je natuurlijk aan één persoon, en nog meer verwacht je dan dat dit een cd geworden is van één of andere singer-songwriter.

Luka Bloom zelf kwam in de Gentse Handelsbeurs het voorprogramma aankondigen. Eefje De Visser, bijgestaan door haar vriend op orgel (en heel even ook trompet en xylofoon), was enkel gewapend met gitaar en stem, en Nederlandstalige liedjes.

Als Newtown ooit wereldberoemd wordt, zullen we bij elke nieuwe gouden plaat onze medemens lastigvallen met de legendarische quote "door een actie van de MIVB waardoor iedereen plots van de metro moest, konden we maar net de laatste 2 nummers van hun set als support voor Glasvegas meepikken".

Iets meer dan een jaar geleden had Indiestyle bemoedigende woorden veil voor 'The Morning Can Wait' van Lucy Lucy. We vergeleken de EP met een 20 minuten durende glimlach, die net iets teveel binnen de lijntjes kleurde om de doorbraak in Vlaanderen te bewerkstelligen, sowieso al geen sinecure voor een band uit het Franstalige landsgedeelte.

De komende maanden zul je naast de gebruikelijke live reviews vanuit België en Nederland ook verslagen lezen van concerten in Londen, het muzikale centrum van Europa. Zo weet je de beste poppodia en zaaltjes te vinden als je zelf een keer die kant op gaat.

Het zou nog een fijne naam zijn voor de klucht die Elio Di Rupo en co nu al bijna een jaar lang tentoonspreiden: het Koninklijk Circus, met genoeg clowns om enkele kleuterscholen enkele weken lang van kolder en animatie te voorzien. Gelukkig ging het gisteren om de muziek, en niet om politiek, en zagen we wat je kunt bereiken met teamgeest in plaats van misplaatste ego's.

Als de berg niet naar Mohammed komt, kunnen we er nog steeds op rekenen dat Mount Kimbie mooi op afspraak verschijnt. Gisteren kreeg de Brusselse Ancienne Belgique te maken met hoog bezoek van het Britse collectief, dat er en passant de grondvesten deed daveren.

Waar eindigt popmuziek en waar begint (moderne) klassiek? Het is een vraag die ons telkens overvalt als we naar de IJslander Jóhann Jóhannsson luisteren. Zijn albums, die overigens titels dragen die hedendaagse klassieke componisten ook zouden kunnen kiezen (‘Fordlandia’, ‘IBM 1401, a User’s Manual’) en bevatten composities en een instrumentarium dat je niet meteen zou verwachten tussen reviews van indie artiesten.

Muzikanten die zowel solo als met band voor de dag komen, het is niet altijd een onverdeeld succes. Miles Kane heeft gelukkig een goed voorbeeld, met name godenkind Alex Turner met wie hij ooit nog The Last Shadow Puppets oprichtte.

Concert van het jaar! Zo, het hoge woord is eruit, met onze excuses voor de gigantische spoiler in het begin van deze recensie. Het is nu eenmaal moeilijk om niet onder de indruk te zijn van het optreden van Sufjan Stevens in het Brusselse Koninklijk Circus.

William Fitzsimmons is een van die zangers die je met melancholische stem meteen meesleuren naar de diepten van hun ziel. Hoe diep dat kan zijn kunnen we best door William zelf laten beschrijven:

Het ziet ernaar uit dat België nog maar eens een fris indiegroepje rijker geworden is. Na de aarzelende EP die verleden jaar verscheen, komen The Vogues met een debuut cd aandraven die je regelmatig de neiging geeft om de herhaaltoets in te drukken.

Niet zo lang geleden brachten we Oscar and The Wolf nog als onze vi.be van de maand, en vroegen we ons luidop af hoelang het zou duren vooraleer iemand met deze jongens een plaat zou opnemen.

Piano in de dansmuziek is niks nieuws, maar wat Hauschka met zijn instrument uithaalt om onze voeten aan het swingen te brengen is toch het één en ander. Hauschka aka Volker Bertelmann is namelijk het soort muzikant die het niet voldoende vindt om gewoon wat achter de piano te zitten pingelen.

Lloyd Cole is de songsmid van prachtige klassiekers als 'Forest Fire' en 'Rattlesnakes', maar ook van minder bekende pareltjes als 'Are you Ready to be Heartbroken?'. Ook op 'Broken Record' doet hij weer een gooi naar dergelijke successen, maar het lijkt erop dat zijn snaren deze keer iets minder scherp gestemd waren.

Het driekoppige Vivian Girls draait al sinds 2007 mee in de New Yorkse garagescene en is met ‘Share The Joy’ reeds aan hun derde volwaardige album toe. Met passages in TRIX, op Boomtown en enkele Nederlandse podia doen ze al een tijdje verwoede pogingen om in onze contreien meer op de voorgrond te geraken.

In 2008 werd ondergetekende plots met verstomming verslagen. Een nieuwe EP van het op dat moment onbekende Fleet Foxes sloeg in als een bom. ‘Mykonos’ werd platgedraaid en het ongeduldige verlangen naar het debuutalbum werd enorm groot.

De release van Metronomy’s derde album ‘English Riviera’ was de uitgelezen kans om deze schone schare muzikanten het podium te laten beklimmen, een kans die de Vaartkapoen dan ook niet liet liggen.

Roy Santiago oftewel Roy Schoonman zal bij de meeste Vlamingen niet direct een belletje doen rinkelen. Voor zijn nieuwe plaat ‘The Great Pretender’ vertoefde de jongeman uit Nijmegen  wel een hele poos in België.

Moesten we een award uitreiken voor de meest debiele cover van het jaar dan zou het best weleens kunnen dat Super Preachers met deze bedenkelijke  prijs gaan lopen. Moet je niet behoorlijk van lotje getikt zijn om  een foto van een schaap met een sigaret in de muil cool te vinden?

Er hangt een donker verhaal vast aan de groepsnaam van Baby Fire. De uitdrukking vindt zijn oorsprong bij Ottis Toole, de beruchte medeplichtige van seriemoordenaar Henry Lee Lucas, en meer bepaald in ’s mans fascinatie voor het in brand steken van matrassen.

Eigenlijk is ‘Forever Dolphin Love’ van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Connan Mockasin helemaal niet zo nieuw. In zijn thuisland verscheen de plaat namelijk vorig jaar onder de titel ‘Please Turn Me Into A Snat’.

‘Lollipop’ is al het dertiende studioalbum dat Meat Puppets op hun CV hebben staan. De band rond de gebroeders Cris en Curt Kirkwood werd vooral bekend dankzij de grootste Kurt uit de rockgeschiedenis, met name die van Nirvana.

Folk is niet bepaald het genre dat op onze Indiestyle pagina’s het leeuwendeel van de aandacht krijgt. Voor Marry Waterson & Oliver Knight maken we graag een uitzondering, en meteen hebben we daarmee twee folkkannonen in ons vizier.

Blijkbaar zijn de leden van Mother Mother wat je noemt bezige bijtjes. Net geen jaar geleden hadden wij het bij Indiestyle over hun tweede album, ondertussen zijn we hier alweer met de bespreking van een volgende langspeler van deze Canadezen.

Als we een lijstje maken met invloedrijke bands uit het afgelopen decennium, mogen we Gorillaz absoluut niet vergeten. Gorillaz wist zich dankzij de genialiteit van frontman Damon Albarn een bijzonder eigenzinnig en cool imago aan te meten.

Wat gaat er toch allemaal om in dat hoofd van Luc De Vos. Achter het enthousiasme en de altijd goedgeluimde présences lijken de grote vragen des levens maar niet opgelost te raken.

Rufus en Martha hebben niet echt meer een zetje nodig om hun muzikale carrière te lanceren, en dus is het op deze tournee de beurt aan Lucy Wainwright Roche om het voorprogramma van haar eigen vader te verzorgen.

Joy is het nieuwste geesteskind van Marc Huyghens, een man die met zijn band Venus op tien jaar tijd vijf albums opnam en zowel op het podium van  Rock Werchter als op dat van het fameuze Benicassim festival kwam te staan.

Met haar elegante zwarte jurk, goudflikkerende cape, witte netkousen, bloedrode lippen, gracieuze haarcoupe en de manier waarop ze van haar witte Oxfam-wijn nipt, doet Alela Diane in de Ancienne Belgique meer denken aan een Parijse diva uit de jaren vijftig dan aan het Californische plattelandsmeisje dat ze eigenlijk is.

Sonny Smith is een beetje een speciaal geval. Een halvegare, zeg maar. En dan hebben we het niet over 's mans verleden als psychiatrisch patiënt, maar over zijn waanzinnige werk als kunstenaar.

Als je de diverse verhaaltjes op het net mag geloven, moet het debuut van Miami Horror een allesbehalve gemakkelijke bevalling geweest zijn. Na het bekende zwoegen en zweten, ligt de plaat uiteindelijk in de winkels te blinken.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Glasvegas blies op Pukkelpop 2009 de volledige Marquee weg met een performance om U tegen te zeggen. Het was vreemd genoeg het eerste Belgische optreden ooit van de Schotten.

In België is Marike Jager zo goed als volslagen onbekend, in thuisland Nederland is deze dame behalve muzikante ook nog eens presentatrice van het VPRO-programma ‘Trendspotting’.

Er was eens een meisje dat liedjes maakte. Ze heette Rein en woonde in Gent, in een huisje niet ver van het water. Als je vindt dat deze review net iets teveel begint als een sprookje, kunnen we je enkel als excuus geven dat dit komt doordat Reins muziek nu eenmaal zo klinkt.

Arnaud Charles Ernest Hintjens staat er op het paspoort van de ondertussen 62-jarige man die iedereen natuurlijk beter kent als Arno. Sinds de gewezen frontman van TC Matic in 1986 verkoos om het solo te wagen, is de Oostendenaar nooit meer uit de spotlights geweest, al was het maar door zijn levensstijl die hem meer dan eens de bijnaam van de Vlaamse Gainsbourg opleverde.

Yuck: een mix en match tussen een Amerikaan, een Japanse en een met een indrukwekkende haardos uitgeruste Israëliër. Na een wel heel aangename kennismaking met het Brusselse publiek een maand geleden, komt het trio nu op de proppen met een al even aangenaam debuutalbum.

Voor wie er nog aan zou twijfelen, ook De Kreun ligt op de route van de Paashaas. We kregen er geen chocolade aangeboden, wel een interessant concert. Op Paasmaandag zakten ruim 150 hippe jongens en meisjes af naar de Kortrijkse concertclub om er te kijken en luisteren naar Best Coast.

Het gezegde ‘de kers op de taart’ verwijst naar een extra toevoeging die het geheel ten goede komt. Dit is behoorlijk logisch aangezien elk extra item, dat afzonderlijk als positief wordt bevonden, enkel een surplus kan zijn.

Met een naam als Cage The Elephant onthul je meteen dat je het leven door een liefst niet al te serieuze bril wilt zien. Eens je de muziek van deze Amerikanen gehoord hebt, weet je dat je met die stelling de waarheid geen onrecht hebt aangedaan.

Er is iets dat Erland & The Carnival onweerstaanbaar maakt. Een zoektocht via Wikipedia gaf in amper vijf minuten een duidelijk antwoord. We geven een tip: Simon Tong.

Het leek gisteren bijna een double bill in JH Nijdrop in Opwijk. Vooraleer de Gentenaren van The Bony King Of Nowhere aan de slag mochten, werd het publiek immers opgewarmd door Kiss The Anus Of A Black Cat, dat met 'Hewers of Wood and Drawers of Water' een heel intens werkstuk op de wereld losliet.

Bikinians mag dan een internationale klank hebben, er stroomt wel degelijk Belgisch bloed door hun aderen. Deze Brusselse band gaf sinds het  ontstaan in 2007 al een paar keer zijn visitekaartje af.

Tweede volwaardige album van Brooklyns coolste doemdenkers, en het eerste zonder Frankie Rose, die na de release van het uitstekende debuut 'Alight Of Night' de band verliet om met haar eigen Outs een titelloze solo-plaat in te blikken.

Ook al is iets nog zo vanzelfsprekend, toch kan het steeds voor verbazing blijven zorgen. Dat Arsenal donderdagavond de Ancienne Belgique in brand ging zetten, stond in de sterren geschreven.

Nooit gedacht dat we voor het schrijven van een recensie ene Sir Isaac Newton zouden moeten aanhalen, maar in het geval van Colourmusic is er geen andere weg mogelijk. Net zoals de wetenschapper die door talloze studenten vervloekt werd, zijn deze heren uit Oklahoma er heilig van overtuigd dat er wel degelijk een verband bestaat tussen kleur en muziek.

Noah and the Whale is misschien wel de meest veelzijdige groep uit de florissante Londense folkscene. Op debuut ‘Peaceful, The World Lays Me Down’ spelen ze met vrolijke anti-folk, terwijl frontman Charlie Fink op opvolger ‘The First Days of Spring’ zijn demonen stevig in de ogen kijkt na zijn relatiebreuk met mede-folkie Laura Marling.

Wij moesten eens goed lachen toen we onlangs in een Vlaamse kwaliteitskrant lazen dat The Kills de enige echte erfgenamen van The White Stripes zijn. Niet dat we de snedige garage rock van het Amerikaans-Britse duo niet op tijd en stond kunnen appreciëren, maar stiekem houden we oneindig keer meer van The Raveonettes als man-vrouw-duo.

Toen we 'Welcome to my DNA' van Blackfield in handen kregen, sloeg de schrik ons enigszins om het hart. Het hoesje lijkt zowaar als twee druppel waters op dat van 'Zien' van de door ondergetekende alom gevreesde Marco Borsato.

Al van bij hun debuut in 2005 (het geprezen ‘Voices of Animals and Men’ met onder meer de single ‘The Decision’) zijn Young Knives de buitenbeentjes van de Britse indierock.

Starfucker ken je misschien nog wel van hun frisse debuut uit 2008. In de tussentijd heeft de band uit Portland een kleine identiteitscrisis doorgemaakt en is de in Amerika wat controversiële bandnaam veranderd naar PYRAMID, vervolgens naar Pyramiddd, om in 2010 weer terug te keren naar Starfucker.

Vorig jaar bespraken we het debuutalbum van Budam, een muzikant uit de Faroer Eilanden. Bij 'Stories of Devils, Angels, Lovers and Murderers' dachten we vooral aan Tom Waits, en verder ook aan Nick Cave en The Walkabouts. We herinneren ons ook de eigen stem en smoel die ons toen opvielen.

Albums van IAMX zijn telkens hele belevenissen: een ophitsende clash tussen darkwavemelodieën en thema’s gaande van seks en drugs tot de dood. Pessimist van dienst is Chris Corner, in de nineties nog het brein achter Sneaker Pimps, het triphopsucces dat IAMX niet kon evenaren.

Opvallende trend: de interessantste bands die de laatste maanden vanuit het Verenigd Koninkrijk uit de underground/blogosfeer naar een (iets) groter publiek kropen, halen hun inspiratie en sound voornamelijk bij Amerikaanse jaren negentig bands. Om maar een paar voorbeelden te noemen: Male Bonding, Yuck, Veronica Falls en Let's Wrestle.

Er zijn al veel woorden gevloeid over de muziek die België voortbrengt. Het mooiste aan dit alles is de diversiteit ervan, een factor die er mee voor zorgt dat verschillende artiesten hoog scoren op de internationale ladder.

Het Rijselse Cerceuil mocht de avond openen in Diksmuide, en deed dat aanvankelijk met gerecyleerde new wave, waarover de zangeres Engels met een licht Frans accent uitgoot.

Jaja, Hong Kong Dong is die band van de zoon en de dochter van Kamagurka. Deze link, die steevast wordt gezocht, zet de groep ongewild steeds weer in de schaduw van de artistieke Belg. Onterecht want Hong Kong Dong maakt wel degelijk mooie muziek.

Voor wie het niet zou weten: Altamont was één van de grootste tragedies uit de rockgeschiedenis, en meteen ook het eindsignaal  voor de flower power beweging. Toen The Rolling Stones op onverklaarbare wijze besloten om een bende Hells Angels in te huren als security, eindigde dit rockfestijn op een steekpartij waarbij een jongeman het leven liet.

Na hun debuut 'Hometowns' waren de Canadezen van The Rural Alberta Advantage meerdere malen in diverse lijstjes terug te vinden. Je weet wel, tussen de bands die het zouden moeten maken en die dus meteen gezegend waren met een loodzware last.

Toen bleek dat de successen in het judo vooral het resultaat waren van een Spartaanse kadaverdiscipline dreigde yuko, de op één na kleinste score waarmee monumenten als Ingrid Berghmans, Gella Vandecaveye, Ulla Werbrouck en Robert Van de Walle de hoop op olympisch eremetaal wisten te doen opleven, voorgoed uit het Belgische vocabularium te verdwijnen.

Indiestylers zijn zondagskinderen, geboren met een glimlach op het gezicht. Wij gooien dan ook liever met wierook dan met stront. Toch gebeurt het soms dat we een artiest op ons pad vinden waar we geen enkel bloemetje voor over hebben.

Iemand nog op zoek naar dé geschikte soundtrack voor de zwoele zomeravonden die eraan zitten te komen? Dan hoef je niet lang meer te zoeken, de nieuwe plaat van Arsenal is er. “Lokemo” klinkt alweer net iets anders.

Hoe schrijf je in hemelsnaam een inleiding voor een band als Belle and Sebastian? Ze vieren dit jaar hun vijftiende verjaardag en hebben intussen al zeven albums en een pak EP’s op hun naam staan.

Op zondagavond reserveren we doorgaans eerder een zetel dan een kaartje voor een concert. Die traditie willen we voor een band als Deerhunter wat graag verbreken. Meer nog, we rijden er zelfs de grens voor over.

Een van de meest besproken indiegroepjes uit België is momenteel ongetwijfeld The Future Dead. Het was dan ook een een mooie zet van Democrazy om deze beloften als voorprogramma van Frankie & The Heartstrings te laten aantreden.

Toen bleek dat Mon-O-Phone werd toegevoegd aan een avondje Dum Dum Girls was het even wenbrauwen fronsen. Wat had lo-fi rock nu te maken met vier Amerikaanse rockmeiden die boven hun bed een poster van The Ramones hebben hangen?

Hoe langer hoe meer merken we een opvallende aanvoer van Scandinavische bands naar Europa. Ditmaal is het de beurt aan de dansende Zweedse jochies van Bye Bye Bicycle.

Enkele weken terug mocht de Botanique de eerste hype van 2011 ontvangen in de Orangerie. Waar die zaal toen te klein was voor The Vaccines, was de Witloofbar gisteren nog een maatje te groot voor die andere belofte van over het Kanaal: Brother.

2 jaar geleden stond The Chapman Family, nadat NME hen naast onder meer Florence and The Machine, White Lies en The XX in dit lijstje met 10 tips voor 2009 zette, als nobele onbekende in de Chateau op Pukkelpop.

Orwell is een groepje dat hier weinig of niks betekent. In thuisland Frankrijk zijn zij reeds tien jaar de makers van Franstalige pop, waarbij hun cd’s weleens in de smaak vielen bij buitenlandse journalisten.

Ritmisch geselen van de drums, schreeuwerig zingen in onverstaanbaar Noors en samenzingen als drinkebroers die hun zoveelste drinklied op een uit de hand gelopen cantus brallen: qua binnenkomer kan het tellen.

De lente is in het land. Na enige afwezigheid krijgen de bomen hun bladeren terug, het zonnetje laat zich van zijn betere kant zien en het humeur kan weer pijlsnel de hoogte in. Delay Trees staan daarentegen weigerachtig tegenover al deze vrolijkheid en katapulteren ons keihard terug richting herfst.

Afgelopen weekend (zo was op Indiestyle te lezen) speelde Patrick Wolf in de Botanique in Brussel, vanavond speelt de Engelse singer-songwriter voor zijn Nederlandse fans in de Melkweg (Amsterdam).

Google ze maar eens, het Duitse duo Hundreds. Veel meer dan hun ietwat vage officiële website en MySpace zal je zoektocht niet opleveren. Voorlopig blijven Eva (zang, Glockenspiel, autoharp) en Philipp (synths, piano, beats) blijkbaar liefst van al nog wat in een wolk van mysterie gehuld.

Duitsers en electronica blijven tot op heden nog steeds een geslaagd huwelijk vormen. Het was dan ook geen wonder dat de kille afstandelijke klanken van Bodi Bill uit Berlijn afkomstig bleken te zijn.

Buitenaards, het zou een goede omschrijving zijn van de zang van frontdame Lara Chedraoui. In dat opzicht hebben Intergalactic Lovers hun naam niet gestolen. Sinds enkele jaren bewegen de jongens en het meisje met Libanese roots hemel en hel om uit te groeien tot de nieuwe Belgische certitude op pop- en rockvlak.

Met Banjo or Freakout zet Alessio Natalizia de luisteraar meteen op het verkeerde been. Met een naam als deze zouden we weleens durven denken dat het hier gaat om één of ander nu-countrygroepje.

Wie beweert dat er tijdens het ontpoppen van de eerste lentebloesems enkel plaats is voor fleurige popmuziek, zag zijn of haar ongelijk bewezen toen de Britten van Chapel Club gisteren van zich lieten horen.

Het is alweer een jaar geleden dat de excentrieke Patrick Wolf nog op een Belgisch podium stond. Vorig jaar speelde hij de pannen van het dak in een uitverkochte Orangerie, dit jaar plaatst de Botanique hem in de ietwat intiemere Rotonde.

Chapel Club haalde net nog de headlines met een sportieve rechtzetting van zanger Lewis Bowman aan het adres van de Britse hitsensatie Jessie J, nadat de woorden van de frontman in een interview met NME behoorlijk scheefgetrokken waren door een journaliste en zo behoorlijk bitsig leken ten opzichte van de "BBC Sound of 2011"-winnares.

Hoe zou het zijn met Edie Brickell, het meisje dat met haar New Bohemians eind jaren ’80 de monsterhit 'What I Am' scoorde en erin slaagde om meer dan een miljoen exemplaren van haar album 'Shooting Rubberbands at the Stars' te verkopen?

‘Last Night On Earth’ is het derde studioalbum van de Londense indiefolkband Noah And The Whale. Met 10 songs en een duur van ongeveer 30 minuten is het een kort maar toch krachtig album geworden.

Net toen menig Indiestyler zich begon af te vragen wanneer The Kills nog eens met nieuw materiaal op de proppen zouden komen, kondigde TRIX, tot ieders vreugde, een exclusieve clubshow van het legendarische duo aan.

Ook al ontkennen we het ten stelligste, in ieder mens schuilt er wel zoiets als een ramptoerist, wat zich ook uit in ons concertleven. Hoe intrigerend het soms is om puur vakmanschap te zien, we zijn eveneens in de wolken als we artiesten bekijken die hun ziel blootgeven.

In België en Nederland is Gabby Young and  Other Animals een nog volslagen onbekende naam. In thuisland Engeland is dat ondertussen heel wat anders. Dat heeft in de eerste plaats veel te maken met haar concerten, die zowat overal lovende kritieken ontvingen.

“Als er iemand is die een nog irritantere stem heeft dan de zanger van Everything Everything, dan heeft die waarschijnlijk ook een harp en een paar goede verhalen om te vertellen".

Wat jammer dat we geen Noors verstaan. De Noorse band Kaizers Orchestra kwam het gloednieuwe album 'Violeta Violeta : Volume 1', uit de trilogie die ze dit en volgend jaar willen uitbrengen, voorstellen in de Gentse Vooruit.

Grant Hart stond ooit samen met Bob Mould en Greg Norton aan het roer van Hüsker Dü, een trio dat zich tot één van de meest invloedrijke groepen ter wereld mag uitroepen.

Dick Dale mag dan al een naam zijn die de meeste Indiestyle-lezers even vertrouwd in de oren klinkt als Anzji Machatsjkala, de man wordt als een halfgod aanbeden in milieus waar vetkuiven en foute leren jasjes bon ton zijn.

Wat ontstaan is als een kleinschalig festival met 800 bezoekers in OC De Vonke in Heule, groeide in tien jaar uit tot een festival voor zo’n 5000 bezoekers. Daarbij vooral tieners en studenten, maar evenzeer sympathisanten van de christelijke zuil.

Afgelopen nacht werd in Tour & Taxis het startschot gegeven van het tweeluik dat Pias Nites dit jaar vormt, met namen als Crystal Fighters en Buraka Som Sistema die zich op vrijdag van hun beste kant toonden en Faithless die de daaropvolgende dag diezelfde taak voorgeschoteld krijgen.

Eerlijk, we hadden Das Pop de MIA voor grootste pechvogel gegund in 2009 toen ze geen enkele van hun zes nominaties wisten te verzilveren. Of die er nu kwamen door frontman Bent Van Looys deelname aan de Slimste Mens of door hun gelijknamige cd 'Das Pop' is ons niet helemaal duidelijk, doch wij tippen op het tweede.

Zo’n vijftien jaar geleden zou een cd als 'Here Comes a City' omschreven zijn als een Sarah-plaatje.  Helaas werd Sarah Records zo’n obscuur cultlabel dat we het tegenwoordig maar gewoon op een romantisch indiepopplaatje houden.

Twee jaar geleden ontpopten The Pains of Being Pure At Heart zich met hun titelloze debuut tot dé nieuwste shoegaze revelatie. Er werden in vakmedia enthousiaste vergelijkingen met My Bloody Valentine en The Jesus & Mary Chain getrokken.

Yevgueni is al een aantal jaren een vaste waarde in het Vlaamse muzieklandschap die niemand echt onberoerd laat. Zo hoorden we vorige vrijdag Gunther Desamblanx nog tekeer gaan tegen Yevgueni in 'Hard To Beat'.

Een cd die de titel ‘The Great Depression of Mr and Mrs Phono’ draagt kan nooit een zonnig resultaat als gevolg hebben. Dat zul je zeker ook zeggen wanneer je het debuut van Mon-o-Phone gehoord hebt, een plaat die kan wedijveren met het donkerste van pakweg Mazzy Starr of zelfs een beetje met dat andere donkere wonder, ‘Nightclubbing’ van Iggy Pop.

Eén van de meest veelbesproken cd’s op het web is momenteel ongetwijfeld 'Angles' van The Strokes. Het is meteen ook een cd geworden die erg tegenstrijdige reacties uitlokt.

Op het podium van de AB staan vandaag twee heren die een grenzeloze bewondering delen voor John Lennon: de in Liverpool geboren Last Shadow Puppets-man Miles Kane en Liam Gallagher, die ooit beweerde dat hij de reïncarnatie is van de legende.

Je hebt heus geen gitaren nodig om een ferm potje te rocken: Matt and Kim zijn daar het levende bewijs van. Net zoals andere neusjes van de zalm uit de Amerikaanse muziekwereld is dit muziekduo afkomstig uit Brooklyn, en ook zij zijn vast van plan om de wereld in te pakken met hun verdomd aanstekelijke pop, geproduceerd door uitsluitend een keyboard en een drumstel.

Ieder tijdperk heeft zijn eigen Beatles. Misschien is Primal Scream niet de belangrijkste band van de jaren 90, toch staat het buiten kijf dat 'Screamadelica' één van de meest invloedrijke platen uit die tijd is.

Wie zijn platen selecteert op basis van de groepsnaam en/of titel kan wel eens serieus bedrogen uitkomen. Zo heeft Acid House Kings niks met repetitieve boenke-boenkemuziek en het album 'Music Sounds Better With You' nog minder met de gelijknamige club- en radiohit van Stardust.

De naam The Dø slaat eigenlijk op de twee levensnoodzakelijke organen van de band: zangeres Olivia Bouyssou Merilahti en multi-instrumentalist Dan Levy. De Finse en de Fransman vonden elkaar bij het maken van de soundtrack voor de Franse film ‘Empire Of Wolves’. Uit de geslaagde samenwerking vloeide zowaar een zeer genietbare band voort.

Het debuut ‘Wait For Evolution’ uit 2009 maakte van de Nijmeegse band De Staat in één klap Neerlands meest veelbelovende act. Muziekjournalisten schreven louter lovend en hun optredens waren nagenoeg allemaal uitverkocht.

Filip Kowlier bewees al dat je met een onverstaanbaar dialect Vlaanderen kunt veroveren. Berlaen probeert dit truukje mooi over te doen, en poogt het Vlaamse publiek tot het Zultse dialect te bekeren.

Vorige week verscheen het derde album ‘Zonoscope’ van de Australische electropop-band Cut Copy. Vanwege het succes van voorganger ‘In Ghost Colours’ waren de verwachtingen hoog, maar na enkele luisterbeurten kunnen we voorzichtig concluderen dat de band de meeste daarvan zonder moeite heeft ingelost.

Wanneer Bella Union nieuwe artiesten onder hun hoede neemt, gaan onze muzikale voelsprieten al lustig te keer. Als je weet dat dit onafhankelijke platenlabel artiesten als Midlake, Beach House, The Walkmen en The Low Anthem de wereld instuurde, hoef je je niet te schamen wanneer je het watertanden niet kunt laten.

2011 zal helaas de geschiedenis ingaan als het zwarte jaar waarin tienduizenden het leven lieten in onder meer Japan en Libië. Hopelijk gaan de voorbije maanden ook de geschiedenis in als de periode die de mensen uit Egypte en Tunesië definitief een beter leven bezorgden.

Wie met de volle aandacht aanwezig was in de lessen Nederlands, zal zich misschien 'Het dwaallicht' herinneren, een roman van Willem Elsschot uit 1946. Dit niet zo eenvoudige boek werd onlangs herwerkt tot een toneelstuk door het gezelschap Braakland/ZheBilding, dat aan multi-instrumentalist Rudy Trouvé vroeg om de muzikale score hiervan te schrijven.

Soms is ook een grote kinderhand vrij vlug gevuld. Toen onze hoofdredacteur me de nieuwe cd van The The toestopte, kon het jolijt niet op. Per slot van rekening is The The één van de meest baanbrekende bands uit de jaren ’80 en is het ondertussen ook reeds meer dan tien jaar geleden dat we iets van deze Britten gehoord hebben.

Vorig jaar zagen we Interpol nog op de Belgische planken ter ondersteuning van U2, gisteravond stonden ze op eigen benen voor een nagenoeg uitverkochte Lotto Arena. Aan de ingang van de Antwerpse zaal kwam een donker gekleed publiek samen om het kwartet uit ‘the big apple’ nog eens aan het werk te zien.

Terwijl de nieuwsbeelden uit het Midden-Oosten met de dag meer en meer bloed vertonen, valt er ook nog iets positiefs te vertellen over deze contreien. Het lijkt maar een peulschil in vergelijking met de wereldproblematiek, maar op speelse wijze toont  Rainbow Arabia aan wat de gevolgen kunnen zijn indien je ooit zou beslissen om een Casio keyboard uit Libanon te kopen.

‘Blues is the teacher. Punk is the preacher.’ Met deze wijze woorden begint de biografie van The BellRays. 'Black Lightning' is ondertussen al hun veertiende langspeler en ze mag er wel wezen.

Na de sporadisch gereleasede singles 'Over Time' en 'Deep Dive' leek het toenmalig vierkoppige Wild Palms één van de nieuwe beloftes van 2010, die ons zouden helpen het prachtgenre dat postpunk is te blijven bewieroken.

Maak je klaar voor de nieuwste popsensatie. Het Kopenhaagse viertal When Saints Go Machine moet Denemarken opnieuw op de Europese kaart zetten. Zo lezen we tenminste in allerhande Deense media.

Wanneer een band plaat na plaat meer afwijkt van het geluid dat hen aanvankelijk in de spotlights plaatste, stoot dit de fans van het eerste uur weleens voor de borst. Dat is niet anders voor Asobi Seksu, die steeds verder wegdrijven van de dromerige shoegaze die hen in 2004 voor het eerst op de kaart plaatste.

Wij waren wat blij ons over het vijfde album van Elbow te mogen buigen. De meest getalenteerde groep uit Manchester schrijft ons al jaren zielenzalf voor met namen als ‘The Seldom Seen Kid’ en ‘Leaders of the Free World’.

Toegegeven, als het debuut van een groep tien jaar op zich laat wachten, kunnen we alleen maar concluderen dat dit wel heel lang is. Gelukkig voor ons blijkt dat 'Familiar Sounds' van Buffoon een fijne indieplaatje geworden is dat je niet zomaar niet op het hoopje legt van plaatjes die we later nog wel eens een draaibeurt zullen geven.

Het debuut van The Smiths was een Brits album om nooit meer te vergeten. Later konden we hetzelfde zeggen over de eerstelingen van bijvoorbeeld The Stone Roses en Oasis: straffe platen die meer dan 10 jaar na de release nog ontegensprekelijk hun mannetje staan.

Dat The Decemberists al een poosje tot de absolute elite van de indie- en folkwereld behoren, mag duidelijk zijn uit de behoorlijke opkomst voor hun optreden in Trix, waar ze hun nieuwste boreling ‘The King Is Dead’ komen voorstellen.

Steeds vaker organiseert Paradiso concerten in het knusse Bitterzoet. Artiesten die onderweg zijn door te breken, maar nog niet helemaal klaar zijn voor de grote zaal, hebben hier een ideaal podium om zichzelf te bewijzen.

Geen band die tegenwoordig meer gekoppeld wordt aan The Galacticos dan The Future Dead. Beiden zijn dan ook uit de schoot gegroeid van onder meer Weezer en Pavement.

In de jaren negentig maakten bands als Stereophonics, Supergrass, Pulp en Blur ons bewust van een Groot-Brittannië dat niet enkel druilerig en mistig is, maar ook zonnige zomerdagen telt, uitgelaten joelende tieners herbergt en aanstekelijke melodietjes voortbrengt.

In onze contreien is Fenech-Soler niet bepaald een groep die mensen doet rechtveren als ze de naam horen. In de UK is dat enigszins anders. Reeds geruime tijd wordt de band niet alleen opgehemeld door de pers en grijs gedraaid op de nationale radio, ze genieten ook volop aanzien van heersende dance acts.

Het is ondertussen zo’n 16 jaar geleden dat enkele Schotten besloten om de muziekwereld te veranderen met het beest dat de naam Mogwai kreeg. Velen weten ondertussen dat de band vernoemd is naar de creaturen uit Joe Dante’s gelijknamige film.

We zijn niet snel geneigd om ons met open mond te vergapen aan de steekvlam van een hype in het bijzonder brandbare sprokkelbos van de muziekwereld. Voor de Ierse band Fight Like Apes moet dat vurige moment zich ergens voorgedaan hebben in 2009.

We zullen wellicht  eeuwig overspoeld blijven met meisjes die willen klinken als Kate Bush. Toch hoort Alex Winston niet in het rijtje thuis van bewonderaarsters als Tori Amos of  An Pierlé. Daarvoor klinkt de Amerikaanse net iets te anders.

Met een groepsnaam als Harrys Gym verwacht je misschien een stevige lap testosteronmetal van een stel geblokte vikings. Hou die proteïneshakes gerust in de kast, want de vier Noren achter de ietwat idiote schuilnaam serveren heel andere, en ook wel stukken zachtere koek.

Zegt de naam Pauwel De Meyer je niets? Wees gerust, we hadden er ook geen enkel idee van wie deze jongeman was. Gecharmeerd door de zeer mooie hoes en de foto die erbij ingesloten zit, gaven we zijn EP’tje een kans. 

Iedere mens die zich bezighoudt met indie muziek zal vroeg of laat de naam van Tahiti 80 zijn tegengekomen. De Fransen mogen dan wel nooit een echte hit gescoord hebben, toch waren ze vaak op festivalletjes te bekijken of verscheen hun naam op één of andere compilatie.

Anderhalf jaar geleden zetten Noel en Liam Gallagher na achttien jaar en de zoveelste ruzie een punt achter Oasis. Niet getreurd - Liam is terug met Gem Archer, Andy Bell en Chris Sharrock onder een andere naam en met nieuwe nummers.

De AB was zondagavond goed volgelopen met oudere jongeren die, deels uit nostalgie, deels uit nieuwsgierigheid Buffalo Tom nog eens aan het werk wilden zien. Ook ondergetekende heeft goede herinneringen aan de doortocht van deze groep begin jaren negentig en was zeker na het beluisteren van 'Skins' meer dan benieuwd of Buffalo Tom na al die jaren live nog steeds indruk kon maken.

De laatste avond van het Amsterdamse festival 5 Days Off wordt gehost door het Duitse duo Modeselektor onder de naam ‘Modeselektion’. Vanavond krijgen we (helaas) geen gitaren, enkel vooruitstrevende producers en hun snoeiharde, vindingrijke of juist aanstekelijke beats.

Big Next betekent traditiegetrouw dat de mensen van Democrazy ons trakteren op nieuw talent dat ooit weleens groot zou kunnen worden. Op deze frisse zaterdagavond viel de keuze op Low Vertical en The Phantom Band,  twee klinkende namen voor al wie geloof hecht aan de doctrines van de muziekpers.

Zaterdagavond werd de AB even omgetoverd tot het Berlijn aan de Steenstraat. Oorzaak? De passage van Wir Sind Helden, oftewel vrolijke indiepop in de taal van Goethe.

Als we vanavond de Melkweg binnenkomen, nog voordat Hercules & Love Affair begint, is de Amsterdamse producer Tom Trago al hard bezig het publiek in de juiste sfeer te brengen.

Met de lente in aantocht programmeerde Botanique de afgelopen weken alvast enkele vlammetjes die weldra zullen oplaaien tot huizenhoge vuren. In de sectie rock 'n roll kregen we vorige week al The Vaccines, van wie het debuutalbum ergens half maart verschijnt. Gisterenavond stond Mona op het programma.

5 Days Off is een vijfdaags muziekfestival dat zich concentreert op de grensgebieden tussen alternatieve muziek en elektronische muziek. Hoewel het festival geprogrammeerd staat tegenover het volksfeest carnaval, is het grotendeels Amsterdamse publiek in grote getalen aanwezig.

Sommige groepen maken het recensenten niet bepaald gemakkelijk. Je hebt er die je tot vervelens toe biografieën toesturen die meer de vorm van een Konsalik-roman aannemen. Anderen verkiezen om je in het ongewisse te laten.

Na een eerder makke doortocht van The Pains Of Being Pure At Heart in ons land, waarbij het leek of de shoegazegitaartjes in de kast werden geborgen, konden fans van dit genre een dagje later hun hart ophalen in het café van de Gentse Vooruit.

Regelmatige muziekbloglezers konden er in de loop van 2010 niet naast kijken. Om de haverklap verscheen er een nieuwe EP van het mysterieuze project How To Dress Well. Anno 2011 is de rookwolk rond de anonieme artiest eindelijk opgetrokken en is er zelfs een cd uitgebracht die het beste van de resem EP's plus een handvol nieuwe songs verzamelt.

Buffalo Tom is een van die groepen die altijd wars van alle trends hun ding hebben gedaan. Net die kijk op de muziekbusiness zorgt ervoor dat Buffalo Tom het zich kan veroorloven om gewoonweg de draad weer op te pakken na een periode van tien jaar non-activiteit.

Opvallend veel tieners vonden vanavond de weg naar de concertzaal van De Kreun in Kortrijk. Dat was zowat het eerste dat ons opviel. Om ter hipst, bijzonder rebels ogend  en vooral: allen met hetzelfde doel, een optreden van The Pains of Being Pure at Heart.

We volgden deze band al jaren voor ze hun debuutalbum uitbrachten. Staat  altijd goed om zulks te zeggen. In het geval van The Joy Formidable is het voor Indiestyle ook gewoon heel erg waar.

De muzikale vloed die onze contreien elk voorjaar steevast overspoelt, wordt dit jaar voortgestuwd door een band die bestaat uit onder andere een Japanse, langharige bassiste en een van een indrukwekkende jewfro voorziene drummer.

Hier is de naam van Pal Moddi Knutsen, kortweg Moddi, nog volslagen onbekend. In thuisland Noorwegen mag deze mens ondertussen uitschreeuwen dat “Floriography” in de Top 5 van best verkochte platen is terechtgekomen.

Met ijzersterke albums als 'Hammerhead' en 'Judas' eisten Dag Taeldeman en zijn groep moeiteloos hun plaats op in de Belgische muziekscene. Door een meer dan schitterende live reputatie werd die plek trouwens nog verstevigd.

De beste vriend van Sleigh Bells is ongetwijfeld de volumeknop, zo kunnen we afleiden uit het dynamische debuut van deze band. Na hun zowel letterlijk als figuurlijk daverende doortocht in de Brusselse AB, laat dit duo met ‘Treats’ nu ook op plaat van zich horen.

Het Van Dale woordenboek definieert een hype als “iets nieuws dat tijdelijk sterk de aandacht trekt, maar weinig voorstelt”. Het tweede deel van die definitie durven we sterk in twijfel te trekken, maar dat The Vaccines nieuw zijn en toch sterk de aandacht trekken, dat staat buiten kijf.

De Belg die als eerste nieuwe ontluikende groepjes op een podium wil zien moet niet langer richting Amsterdam trekken voor “London Calling”. De Gentse Democrazy is reeds geruime tijd bezig met hun eigen Big Next, een titel waarvan de vlag meer dan de lading dekt.

Soms krijgen Belgische groepen weleens het verwijt dat ze wat gezichtsloos zouden zijn. Dat is iets wat je The Galacticos moeilijk kunt aanwrijven. Vanaf het eerste moment gaven deze Limburgers aan dat ze pap lusten van melodieuze indiepop en vooral dat ze ook van het leven willen genieten, een statement dat zich liet gelden in een gesmaakte single als “Humble Crumble”.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment.

Er zijn niet veel groepen die zo weinig stilzitten als Dropkick Murphys: sinds 1999 hebben ze zonder uitzondering elke twee jaar een nieuwe plaat afgeleverd. Hun mengeling van rauwe punk en typisch Ierse deuntjes is allang niet origineel meer, toch slagen ze er elke keer als geen ander in om hun ode aan de Ierse folk verdomd aanstekelijk te verpakken.

Stijlvoller dan Paris Suit Yourself kan een groepsnaam niet zijn. Eens je hoort wat voor geluidsbrij deze vier maken, spat elke romantische droom evenwel in stukken uit elkaar.

Het zijn niet alleen de platen van Joy Division die terug opgevist worden tijdens de huidige 80’s revival. Blijkbaar dient ook de onuitputtelijke bron van de zogenaamde “foute muziek”  als inspiratie van hedendaagse artiesten.

Concerten van PJ Harvey zijn altijd iets om naar uit te kijken, vooral omdat ze slechts om de drie jaar een nieuwe cd uitbrengt en toert, maar ook omdat ze live zo goed is. De huidige tournee brengt haar maar naar een paar Europese steden.

Hindu Nights, mannen en vrouwen weten waarom. Dat bleek gisteren eens te meer in Het Depot te Leuven. Willow deed niet onverdienstelijk dienst als live band van de avond, hoewel het feestje pas echt op gang kwam tijdens de eerste dj set na het optreden.

Van Conquering Animal Sound kan je in elk geval zeggen dat ze in hun opzet geslaagd zijn. Vanaf het eerste moment waarop hun hemelse klanken de ruimte vullen, wordt duidelijk dat deze band voor meer dan droge onomatopeeën heeft getekend.

Voor de derde maal sinds 2007 staat Cold War Kids in de Brusselse AB. De vier Californische mannen brachten eind januari van dit jaar hun derde studioalbum uit. Na de eerste twee eigenzinnige indierock albums (en ook een paar nóg eigenzinnigere EP's) hebben ze nu een andere weg ingeslagen.

Sinds De Kreun uit Kortrijk over een eigen concertzaal beschikt en daardoor plots geen rekening meer moet houden met lastige buren, programmeert het er op los, vaak op zeer uiteenlopende wijze.

Toen …And You Will Know Us By The Trail Of Dead in 1998 hun eerste stappen in de muziekwereld zetten, was er nog sprake van dat dit groepje er eentje was dat in het zog toefde van Sonic Youth.

De buffel op de hoes van de plaat durft je doen vermoeden dat er een stel indianen achter The Phoenix Foundation zit. Niets is minder waar. De leden van deze band zijn allemaal afkomstig uit Nieuw-Zeeland, een bescheiden land met al even bescheiden inwoners.

Sinds Joan as Police Woman ons tijdens een ververvlogen Pukkelpop op een ontiegelijk vroeg festivaluur uit een katerige semi-coma haalde, zijn we fan voor het leven van de dame.

Ondanks het zware fileleed blijft het toch steeds een ervaring om de Brusselse rocktempel die Vorst Nationaal is te betreden. Wie een beetje muziekgeschiedenis achter zijn kiezen heeft, weet welke grootheden hier eerder op het podium stonden.

Dolorean, niet te verwarren met het elektronische Delorean, is het Portlandse kwartet rond songschrijver Al James. Vier jaar na hun derde, 'You Can't Win', verscheen onlangs hun vierde langspeler, 'The Unfazed'.

Dat de Rotonde van de Botanique een fijne zaal is met een heel aparte sfeer, wisten we natuurlijk al. Ook de artiesten die er optreden merken het met plezier op. Zowel voorprogramma Led To Sea als Laura Veirs spraken lovend over de zaal, die hen tot prachtige concerten dreef.

“We gaan op pensioen en nemen afscheid van het spelletje. Eruit. Naar het volgende.” Het zijn droevige dagen voor de muziek, want na The White Stripes zegt ook LCD Soundsystem zijn publiek vaarwel.

Op het eerste zicht lijkt The Bloodhound Gang niks meer dan een hoop gestoorde gasten die nooit echt de puberteit ontgroeid zijn: we zeggen niets nieuws als we het hebben over hun titels en teksten die weinig aan de verbeelding overlaten.

Ieder tijdperk heeft zijn geniën, ook al zorgen de talloze hypes ervoor dat zo’n genie vaak een eerder beperkte levensduur heeft. Vroeger kon een Mozart het tot zijn dood uitzingen, vandaag is dat anders.

“I'm over the hill, can't get my thrill without a little blue pill, I'm old” Dat zingt Rudi Protrudi van The Fuzztones in het toepasselijk getitelde 'Old'. Op het album dat hoort bij hun 30e verjaardag, die ze vorig jaar mochten vieren, brengen de Amerikanen een oudemannenvariant van garagerock, flink geïnjecteerd met scheuten whisky en bluesrock.

De vrolijke ‘Jo met de banjo’s’ van Dreamend hebben duidelijk geen last van depressies, ook al is opener 'Pink Cloud in the Woods' van hun ondertussen al vierde cd het soort nummer dat de luisteraar op het verkeerde been kan zetten.

Er zijn zo van die indiebands die alles liefst lo-fi houden. Tapes ’n Tapes is een schoolvoorbeeld van hoe je dat het beste doet. Met ‘Outside’ brengen ze reeds hun derde album uit, een aardige opvolger van ‘The Loon’ en ‘Walk It Off’.

Door het leven gaan als The Two getuigt voor een groep misschien van weinig fantasie. En toch, eens je hun indiepop (of hoe je het ook wil noemen) gehoord hebt, sluit je deze twee mensen in je armen, want zelden was “gewoon” zo mooi.

Het Londense The Boxer Rebellion had in 2010 zoals dat heet een boerenjaar. De band die in 2003 het levenslicht zag kreeg vooral door toedoen van hun in 2009 uitgebrachte album ‘Union’ wereldwijd de handen op elkaar en zag het aantal fans aanzienlijk toenemen.

Sinds These New Puritans hun intrede deden in de indiescene, lijkt het de normaalste zaak van de wereld dat gitaargroepen plots met experimentele componisten als Steve Reich gaan dwepen.

De boomlange Tobi O'Kandi is een boeiend figuur. Kan ook moeilijk anders als je met een controversiële band als Bono Must Die op de proppen komt. Dat bizarre project is inmiddels volledig afgesloten, maar O'Kandi zit niet stil.

Zet twee voetbalfanaten uit Wales en Schotland in dezelfde kamer en de kans is groot dat je getuige zult zijn van een knokpartij. In de muziekwereld draaien zulke ontmoetingen meestal gelukkig uit op vruchtbare samenwerkingen.

Je mag over de Britse pers zeggen wat je wil, wie door de hypes heen kan kijken, ontdekt ook vaak briljante groepen die je leven een ommezwaai kunnen bezorgen. Of Funeral Party daartoe in staat is zal de toekomst uitwijzen.

De Fransman Yann Tambour, bekend van folkrockband Encre, gaat met ‘Humbling tides’ opnieuw de akoestische toer op. Wie voorgaande werken kent, weet dat hij zich mag verwachten aan krachtige staaltjes rust en passie. Ook nu krijgen we een pareltje voorgeschoteld, opgebouwd rond de kora, een West-Afrikaans 21-snarig instrument dat met beide handen betokkeld dient te worden.

Het debuut van Silver Junkie is zo’n plaat die op het eerste gehoor wat bizar klinkt. Het is er ook één die je meteen het gevoel heeft dat de muzikant meer dan goed beseft waarmee hij bezig is.

Zoals het een muziekzine betaamt, stelt Indiestyle regelmatig wat onbekend talent voor dat je best in het oog houdt. Een mooi voorbeeld hiervan is de uit Lancashire afkomstige Denis Jones die met de nodige trots zijn tweede plaat ‘Red + Yellow =’ presenteert.

Het was alweer van 2007 geleden dat we nog nieuw werk van The Go! Team op ons bord kregen. Hoog tijd om daar iets aan te veranderen, dachten de Engelsen, want met hun nieuwste langspeler 'Rolling Blackouts' wil de band ijzersterk toeslaan.

Met een naam als Hot Club De Paris lijkt het wel alsof de gebroeders Smith en Paul Rafferty muziek maken die in één of andere bruine jazzkroeg thuishoort. Niks is minder waar, integendeel zelfs. Hoe contradictorisch het misschien kan klinken, zijn deze mannen de makers van indiepop pur sang, en dan nog van het soort dat op het fijne Moshi Moshi-label zit.

Een clochard zoekt het liefst zijn brug aan de Seine op, en menig muziekliefhebber heeft een boontje voor Franse pop. Ieders hart zal wel week worden als hij/zij eraan denkt hoe het aanvoelt om langs de boekenkraampjes te kuieren terwijl er op de achtergrond een poppy chanson van France Gall speelt.

2010 was een ongewoon productief jaar voor The Radio Dept., met twee EP's, een digitale single ('The New Improved Hypocrisy')  en een erg gesmaakt derde album ('Clinging To A Scheme').

De gratis caféconcerten in de Gentse Vooruit zijn een mooi tussendoortje voor de met een krap budget betekende studerende jeugd die honger heeft naar nieuw talent. Dit lovenswaardige intiatief plaatst niet zomaar lukrake namen op hun affiche, maar liet in het verleden al artiesten als Bon Iver of Malcolm Middleton aan bod komen.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment. Uiteraard delen de redacteurs van Indiestyle hun ontdekkingen ook met jullie.

Het gebeurt niet alle dagen dat we bij Indiestyle muziek uit Centraal-Amerika bespreken. Voor Gaby Moreno maken we graag een uitzondering. ‘Still the Unknown’ is een debuutplaat die bol staat van de mooie liedjes.

“The Mamas and the papas on acid”, aldus Steven Tyler. Daarmee moet zowat alles gezegd zijn over Family Of The Year. Toegegeven, voor het eerst in ons leven durven we de frontman (of is het nu ex-frontman?) van Aerosmith gelijk geven.

Net toen je je misschien afvroeg wanneer er nog eens een plaat met ballen uit zou komen, stond Dylan Baldi, de 19-jarige kracht achter Cloud Nothings, daar met de titelloze debuutplaat van zijn band en, jazeker, deze dient enkel en alleen loeihard gedraaid te worden.

Heel wat klassieke bands voelen het opnieuw kriebelen wanneer ze zien hoe jonge honden sluw inpikken op de stijl die zij destijds hebben gecreëerd. Gang of Four heeft betrekkelijk lang aan de lokroep kunnen weerstaan, maar vele Bloc Party's en LCD Soundsystems later heeft de groep er toch voor gekozen om meer dan 15 jaar na hun laatste echte wapenfeit 'Shrinkwrapped' weer met nieuw materiaal op de proppen te komen.

De jaren ’80 zijn weer helemaal terug en dat vertaalt zich niet alleen in het Jommekeskapsel van Robyn maar ook de vele muzikale variaties die dat decennium zo typeerden.

Of je het nu leuk vindt of niet, mensen zullen muziek altijd in vakjes willen duwen. Eigenlijk is dat niet meer dan normaal, iedereen heeft wel nood aan een herkenningspunt.

Ooit werd ons op school geleerd dat wanneer het in Parijs regent, het zeker ook zal druppelen in Brussel. Dat cliché zagen we meer dan bevestigd toen we gisteren de AB betraden.

Terwijl de legendarische producer Phil Spector zijn nadagen achter de tralies uitzit, is het aangenaam vast te stellen dat de man nog niet volledig vergeten is: zo schrijft Louis Jones niet alleen brieven naar zijn gevangenis, zijn muzikale project Spectrals mag gerust als een ode aan de inventor van de “wall of sound”-techniek omschreven worden.

Een van de onopgeloste mysteries uit de popgeschiedenis is ongetwijfeld hoe het toch komt dat die Zweden erin blijven slagen om steeds maar tevoorschijn te komen met hemelse pop.

The Glimmers zijn al actief sinds 1987.  In die tijdsspanne heeft Het DJ-duo uit Gent geen reusachtige doorbraken gekend, maar ze boeken wel vooruitgang. Tegenwoordig gaan ze wat meer de internationale tour op.

Een nieuw jaar is aangebroken, en meteen zijn we uiterst nieuwsgierig naar welke smaakvolle indiereleases we dit jaar op de broodplank zullen krijgen. Een van de eerste cd’s die dit jaar de Indiestyle redactie bereikte is er eentje waarop meteen alle gitaarregisters worden opengetrokken, en waar niet op een decibel meer of minder gekeken wordt.

Trouwe lezers weten misschien dat we een zwak hebben voor indiepop (of tweepop, zo u wil), een genre dat door de meeste vaderlandse media wordt gemeden als was het een ziekteverspreidend dier, en dat onlangs door een recensent van Humo werd omschreven als 'zelfhulpmuziek voor miserabele mensen'.

Soms durft een mens weleens vanaf de eerste seconde denken dat een bepaalde plaat de ontdekking van zijn leven is. In het geval van 'People Problems' kwam deze gedachte op doordat Oh No Oh My de oude truken van de foor toepast en gewoonweg hun beste nummer als opener plaatst.

Eurosonic/Noorderslag is nu precies twee decennia lang een jaarlijks feit. Drie dagen vol seminaries en vooral: bands van over heel de wereld. Het is Europa's voornaamste showcasefestival en ook Indiestyle was aanwezig.

Als trouwe lezer van Indiestyle weet je dat wij graag een forum bieden aan nieuw talenten die als jonge wilde wolven de muziekwereld bestormen. Evengoed eren we de helden van vroeger, want zonder verleden ook geen toekomst, nietwaar?

Nauwelijks is 2011 twee weken oud of we worden al bekogeld met een plaat die moet doorgaan als één van de grootste releases van het nieuwe jaar. Op zich is dat niet meer dan normaal, want White Lies hebben met hun gitzwarte debuut ‘To Lose my Life’ de post-punkrevival het elan bezorgd dat  hun op de eretribune met Interpol en Editors deed belanden.

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud, of we hebben al een eerste hoogtepunt beet. Wat Godspeed You! Black Emperor in het Koninklijk Circus liet zien was misschien niet het beste, maar toch zeker het uniekste wat we in jaren hebben mogen aanschouwen.

Een dag waarop het legendarische Channel Zero de AB aandoet, het Vlaamse godenkind Bert Ostyn het beste van zichzelf geeft in de Nijdrop en het goddelijke Godspeed You! Black Emperor het publiek in het Koninklijk Circus in opperste vervoering brengt …

Manou Gallo mag de avond openen in TRIX op 14 januari. Ze groeide op in Ivoorkust en begon haar eerste groep op de leeftijd van 12 jaar. Ze zingt in het Frans en laat zich begeleiden door een gitarist, die ook een laptop bedient voor wat extra sound.

Een doorwinterde indiefan weet ondertussen blindelings de weg naar de Video te vinden. Bijna dagelijks presenteert dit gezellige Gentse muziekcafé gratis en voor niks nationaal talent, alsook internationale groepen die voor het eerst een voet op Belgische bodem zetten.

Wie resoluut kiest voor dansbare en futuristische grooves moet bij True Zebra zijn. Spilfiguur Kevin Strauwen is geen nieuweling in het circuit. De Antwerpenaar maakte vroeger al muziek als Uncertained Boxed Saviour.

In tegenstelling tot wat de naam van de groep laat vermoeden, valt er weinig gospel te vinden op dit 5 liedjes tellend EP'tje. Allerlei andere rootsy genres passeren wel even de revue, en worden heerlijk gemixt in de blender.

Het zijn en blijven rare snuiters, die Basken. Alles willen ze anders doen dan de rest. Dat blijkt ook het geval te zijn voor Crystal Fighters. Sinds hun bejubelde intrede wordt er in de danswereld ook muziek gemaakt met een txalapartas en een txistus.

Een paar maanden geleden liep in de Vooruit het prestigieuze Almost Cinema festival, een randevenement in het kader van het Filmfestival van Gent. Een van de genodigden aldaar waren Intangible States, een samenwerkingsverband tussen het postrockduo Stray Dogs en de Zwitserse videokunstenaar Yannick Jacquet, ook wel bekend als Legoman.

Hoe langer we de situatie in de Wetstraat bekijken, des te meer ziet het er naar uit dat België op de helling lijkt te staan. Toch zal zelfs de meest extreme politieke strekking moeten toegeven dat dit piepkleine landje een muziekgeschiedenis heeft om trots op te zijn.

Bij sommige releases begint het reeds vrij verkeerd als je de naam te horen krijgt. Al kan deze Steve Savage er niks aan doen dat hij zo geboren is, zo’n naam voorspelt maar weinig goeds.

Het blijkt de laatste tijd indiegroepjes uit Nederland te regenen. Sinds kort mogen we ook de nieuwe Amsterdamse formatie We Be Naked aan dit lijstje toevoegen, al zijn ze niet bepaald groen achter de oren.

De categorie waartoe de nieuwste telg ‘Majesty Shredding’van Superchunk behoort? Deze van de moeilijk te beschrijven muziek. Superchunk is geen nobele onbekende in het wereldje.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment. Uiteraard delen de redacteurs van Indiestyle hun ontdekkingen ook met jullie.

Toegegeven, we hebben onze tijd genomen om de derde langspeler van Gabriel Rios de bespreking te geven die hij verdient. Waarom? Omdat het misschien wel de meest cruciale is die hij ooit zal maken.

Om het jaar gepast af te sluiten, richtte 30CC in Leuven drie thema-avonden in waarin teruggeblikt wordt op het voorbije jaar. Indiestyle was aanwezig bij de avond rond het afgelopen muziekjaar.

Als we over twee weken het jaar uitwuiven, hopen we samen met 2k10 ook afscheid te nemen van enkele foeilelijke muzikale trends. 2010 was behalve een uitstekend muziekjaar ook het jaar van de definitieve doorbraak (en het daaraan gekoppelde overaanbod) van chillwave en glo-fi, en het geboortejaar van witch-house, drag, haunted house, screwgaze, shitgaze, rapegaze en andere onwelriekende, door bloggers verzonnen genres.

Met de eindejaarsfeesten volop in aantocht, worden we weer overladen met allerhande compilaties en Best Of cd's. Nu de verkoop van cd's blijft wegzakken, wordt de laatste jaren ook gretig gebruikt gemaakt van live opnames om een cd net dat tikkeltje aantrekkelijker te maken.

Iedereen die wel eens een muziekblog bezoekt heeft Violens al een tijd op het oog. De New Yorkers droppen nu en dan een fijne seizoensmix, geven op gezette tijdstippen een exclusieve remix weg of pakken uit met vreemde mash-ups.

Ook met namen die niet bepaald “household” zijn, is het mogelijk om een supergroep te vormen. Kijk maar naar Incarnations, een opzwepende bundeling van de talenten  van Daniel Collas (The Phenomenal Handclap Band), Bart Davenport (The Loved Ones en tourband van Kings of Convenience) en Quinn Luke aka Bing Ji Ling (The Phenomenal Hand Clap Band, Tommy Guerrero en soloartiest).

Tanlines, meest verse telg uit de kroost Brooklyn bands, besloot de kerstman een handje te helpen en legde met ‘Volume On’ een aangenaam cadeautje onder de boom. Het producersduo achter de band die intussen al een eerste EP ‘Settings’ op hun kerfstok had staan, koos ervoor om voor de release van hun debuutalbum de Europese markt te trakteren op een verzameling van eerder uitgebrachte nummers en remixen.

Neen, ze hebben niet bepaald de meest originele groepsnaam ooit. En nee, een nummer over surfen maakt van hen nog niet de nieuwe Beach Boys. Wat hebben The Drums dan wel te bieden?

Wat moeten we anno 2010 nog met een hiphopplaat aanvangen? De vraag stelt zich nog meer stelt doordat de Japanse Amerikaan Lyrics Born zijn roots had in de jaren ’90 en daar nog halsstarrig lijkt aan vast te hangen.

The Whigs zijn al aan hun derde studioalbum toe, maar het is pas nu dat de band het momentum te pakken heeft. Op tour met Kings of Leon en alle critici in hun zak – als The Whigs van plan zijn om door te breken, zal het nu moeten gebeuren.

De laatste jaren staat Klaus Schulze vooral bekend als de man aan de zijde van ex-Dead Can Dance diva Lisa Gerrard. Desalniettemin, en hoewel het een liveopname betreft, onderstreept ‘Big in Japan-Live in Tokyo 2010’ nog maar eens het belang van deze muzikant in de muziekgeschiedenis.

Voor de tweede keer dit jaar bezochten bloemenkinderen Angus and Julia Stone België, ditmaal in de uitverkochte Brusselse Ancienne Belgique. Met tonnen charme achter de hand en een gitaar erin, wist het duo het publiek volledig voor zich te winnen met een fabelachtig concert dat nog lange tijd zal naspoken.

Witgeschilderde gezichten met zwarte figuurpatronen zijn niks nieuws. Je moet er gewoon eens een lp-hoes van horrorpunks The Misfits voor bovenhalen, of eentje van de heren van KISS.

Na twee redelijk succesvolle albums je frontvrouw, belangrijkste songleverancier en het gezicht van de band verliezen en noodgedwongen je drumster tot vervangster moeten bombarderen: het overkwam het Zweedse The Concretes een jaar of vier geleden, toen Victoria Bergsman besloot om met Taken By Trees de solotoer op te gaan.

Over Daan kun je veel zeggen. Toch kan niemand er omheen dat deze artiest een icoon is geworden dat meer dan zijn stempel weet te drukken op de Belgische muziekwereld. Daan Stuyven mag zich met stoere borst uitroepen tot één van de best verkopende artiesten van zijn thuisland.

Het gebeurt wel vaker dat mensen met een punkverleden zich plots willen "bekeren" tot wat sommigen gevaarlijk als de "betere" muziek durven te bestempelen. Soms lukt het, soms niet.

Nadat we gisterenavond in de ABClub aangenaam verrast werden door de vrolijke pop-rock van voorprogramma Sky Larkin, sprongen frontgirl Bethany Cosentino (zang, gitaar), Bobb Bruno (gitaar) en Ali Koehler (drums) van Best Coast op het podium.

Beginnen met een cover van Bob Dylan, helemaal alleen op gitaar, als jong meisje, dat moet je durven. De Belgische Faustine Hollander mocht zo in de Rotonde van de Botanique openen voor Emily Jane White, en ze had haar set heel slim opgebouwd.

Wie Franse muziek zegt, denkt sporadisch aan ronkende namen als Dave, Françoise Hardy en Claude François, ja ja. Of liever ‘yeah yeah’. Stuk voor stuk verdienen deze stijliconen op dartele en ook minder dartele dagen een plekje op de iPod.

In Nederland mag Dennis Grotenhuis zich een cultfiguur in wording noemen. Niet alleen stond het turbulente (al of niet verzonnen) leven van deze man model voor Leon Verdonschots rockroman, naast muzikant is onze vriend ook nog eens actief als tv-presentator, regisseur, toneelspeler en avonturier.

Indie uit Chili, het bestaat wel degelijk. Nu ja, wie zich de opzwepende geluiden van CSS weet te herinneren, is er zich ook van bewust dat niet alle Zuid-Amerikanen zich tot de wereld van de panfluiten hebben bekeerd.

‘Cement Postcard With Owl Colours’ moet zowat de meest tot de verbeelding sprekende albumtitel zijn van de afgelopen vijf jaar. Van Phantom Buffalo hadden we ook niets anders verwacht.

Overdag houdt Jesse Kivel een gitaar in de hand en voert hij samen met onder meer tweelingbroer Matt de ietwat onderschatte indiepopband Princeton aan. Als de lichten doven, kruipt hij samen met vriendin Zinzi Edmundson achter de knoppen en synthesizers en maakt hij onder de schuilnaam Kisses stijlvolle, romantische discopop.

Tim Kasher is geen nobele onbekende. Zo’n tien jaar lang kende de Amerikaan successen met bands als Cursive en The Good Life. De boezemvriend van Conor Oberst (Bright Eyes) kreeg stilaan het idee om een soloplaat te maken die helemaal brak met zijn vorige werk.

Het is vreemd : zelfs na enkele luisterbeurten leek het nieuwste album van Emily Jan White tegen te vallen. Als je het album daarentegen meteen na haar twee vorige in chronologische volgorde afspeelt, vallen de puzzelstukjes in mekaar, hoor je de evolutie die ze doormaakte, en hoe natuurlijk die klinkt.

De naam van Shannon Wright is er misschien niet meteen eentje die je uit je stoel zal doen veren. Toch is dit lieve kind uit Atlanta  al meer dan tien jaar bezig om een ijzersterke baan doorheen de magische wereld van muziekland te bouwen.

Het sympathieke Fraction Discs, de Zweedse thuishaven van fantastische bands als Liechtenstein, Twig en Cats On Fire bezorgde Indiestyle een vervroegd kerstgeschenk met 'Eleven Pop Songs', het debuutalbum waarmee het vergeten popkwartet Happydeadmen precies twintig jaar geleden Zweedse popgeschiedenis schreef.

Absynthe Minded behoeft eigenlijk geen introductietekstje meer. Jaar na jaar reeg de band rond Vichtenaar Bert Ostyn de ene hit aan de andere. Na vier platen (de vele EP’s buiten beschouwing gelaten) en de aankondiging van een unplugged tour, zien de muzikanten van Absynthe Minded hun kans schoon om met een ware best-of uit te pakken.

Over Agnes Obel is de voorbije weken al een dosis inkt gevloeid die de vergelijkingen met de dikke laag sneeuw van de laatste dagen wel kan doorstaan. Daar zij op de affiche van Europavox stond, hadden we voldoende reden om Koning Winter te trotseren en op 04.12 af te zakken naar Botanique.

Jean-Marc Lederman (ooit nog bij The Weatherman en Alain Bashung) had een droom: een cd vol klassiekers. Grote voorwaarde was wel dat ze niet op een klassieke manier werden gespeeld.

James Brown lives! 'Soulshaker' is een aardige compilatie van hedendaagse soul. Het genre dat bij ons niet zo’n enorme aanhang meer kent, is nog springlevend in Amerika. Terecht want de plaat zit boordevol feel good songs, perfect om een saaie zondagnamiddag om te toveren tot een funky feestje.

De Kreun in Kortrijk richt zich sinds jaar en dag tot muziekliefhebbers die openstaan voor vernieuwende en niet voor de hand liggende bands. Met de komst van de nieuwe zaal kan De Kreun nu meer dan vroeger inzetten op bands van een uitzonderlijk kaliber.

Ruim een jaar geleden brachten de jongens van The Temper Trap hun debuutalbum ‘Conditions’ uit. De plaat tekende voor één van de hoogtepunten van het jaar en ook singles als ‘Sweet Disposition’, ‘Fader’ en ‘Science of Fear’ sloegen massaal aan.

Zo’n dikke vijf jaar geleden won een Rotterdams bandje één of andere competitie. De leden besloten het vergaarde geld wijselijk te investeren in allerlei geluidsapparatuur. Het resultaat was te horen op de lokale podia, maar hoewel ze zo’n 60 nummers opgenomen hadden, verliet geen enkel daarvan het demo-stadium.

De Brusselse jongens van De Fanfaar staken hun neus in 2005 het venster met een finaleplaats in de Nekkawedstrijd. Na het winnen van de Nederpopprijs in 2008, verscheen in 2009 hun debuut 'Zonder Compasse'.

Eén voordeel heeft Chocolate Genius Incorporated alvast: een leuke groepsnaam. Het is het project van Marc Anthony Thompson, een muzikaal manusje-van-alles die zich al twaalf jaar geleden door enkele muzikanten liet omringen voor de eerste plaat van Chocolate Genius Incorporated.

Als drummer van Babyshambles bracht Adam Ficek destijds vooral nummers ten berde die doordrongen waren van melancholische romantiek, maar ook van bitterheid en onverwerkte issues, veelal ontsproten aan de getergde Peter Doherty.

Dat Cut In The Hill Gang verschroeiend kan uithalen wisten we al dankzij frontman Johnny Walkers vorige band Soledad Brothers. Deze keer slaat hij toe met een album vol bewerkingen van bluesklassiekers van ondermeer MC5 en John Lee Hooker.

Terwijl iedere Britpopfan toekeek hoe Blur en Oasis met elkaar in de clash gingen, werkte Suede in de schaduw een glansrijke carrière af. De tand des tijds heeft ondertussen beslist welke van de toenmalige hypes onderaan de platenstapel beland zijn en welke de geschiedenis zullen halen.

Er is al heel wat inkt gevloeid over Kings of Leon: ooit maakten ze grauwe americana die niet verder raakte dan een middelgroot publiek zoals dat van de AB, tegenwoordig zijn ze een van de grootste rockacts ter wereld.

Vorig jaar liet Florence met haar machine de hele Club van Pukkelpop op zijn grondvesten daveren door haar unieke keelgat eens flink open te zetten en zo de hele tent nummer na nummer te verstommen.

Reeds in de vroege jaren ’80 stond Bruce Bherman aan de wieg van groepen als Bluesy Rag en L’Express Cajun. Het zou echter pas door de ontmoeting met Jürgen De Blonde (De Portables) zijn dat deze Gentenaar met Britse roots een echte toekomst zag in een leven als singer-songwriter.

Een Deense dame die woont in Berlijn, dweept met Sonic Youth en PJ Harvey en bovendien studeerde aan de universiteit van Roskilde, een naam die voor de festivalliefhebber natuurlijk als muziek in de oren klinkt: het kan moeilijk anders dan dat Agnes Caroline Thaarup Obel een rijke muzikale bagage met zich meedraagt.

Toen het Britse Foals ons in 2008 ter ore kwam dankzij debuut ‘Antidotes’, was laatstgenoemd album maandenlang niet weg te denken uit onze platendraaier. Hetzelfde scenario deed zich laatst voor met hun nieuwste worp ‘Total Life Forever’.

Het leven zit vol onverwachte wendingen, wat niet noodzakelijk negatief hoeft te zijn.

Sinds woensdag staat het culturele hart van Utrecht in het teken van Le Guess Who?. In alle popzalen van de stad zijn avonden georganiseerd in het kader van het enorm gegroeide indiefestival.

Tex Taiwan is het Belgische antwoord op de electrotrash van internationale collega’s als Crystal Castles, You Lov Her Coz She’s Dead en Ultraviolence. De muziek van dit energieke duo klinkt als een op hol geslagen kermisattractie vol 8-bit geluiden, harde bassen en vervormde zangpartijen.

Bij een naam als Chloë & The Lonesome Cowboy zou een mens weleens beelden van Nashville voor ogen kunnen halen. Toch zijn Chloë en Bram wel degelijk uit Brussel afkomstig.

Het is en blijft een gevaar wanneer je een cd in je handen krijgt met een sticker erop die aankondigt dat het album in kwestie deze of gene hit bevat. Vaak is zoiets niet meer dan een truukje om het publiek ervan te overtuigen dat bepaalde eendagsvliegen meer in hun mars hebben dan slechts één nummertje.

Girls behoren tot dat gebroed muzikanten met meer talent in hun kleine teen dan je aantreft in een doorsnee top 50-lijst die ons dezer dagen via de vervuilde radiogolven bereikt.

“We wilden eigenlijk niet echt een naam”. Echt imagobewust zijn deze Canadese vriendjes van Women niet. En toch heeft DD/MM/YYYY wel iets. Het is tegendraads, rebels en stiekem ook een beetje inventief op zijn manier.

Over voorprogramma James Blackshaw kunnen we vrij kort zijn: de naam zullen we snel vergeten en zijn muziek zullen we nog zelden terughoren, is ons sterk vermoeden. Met een twaalfsnarige gitaar en zonder zang in iets meer dan een half uur amper 4 liedjes brengen is een huzarenstukje, geven we toe.

De temperatuur steeg gisterenavond drastisch in de gezellige zaal, boven in Trix, een perfecte locatie om de Canadezen van Crystal Castles opnieuw aan het werk te zien. Het is er vrij donker en klein waardoor de underground sfeer waar de groep om bekend staat behouden bleef.

De groepsnaam doet je misschien denken aan allerlei websites waar een brave mens niks mee te maken wil hebben, maar in de muziekwereld staat Tokyo Sex Destruction wel degelijk voor een Spaanse rockgroep met ballen.

Voortdurend surfen toonaangevende journalisten rond op vi.be op zoek naar nieuw talent. Minstens één keer per maand bespreken ze hun favoriete vi.be van het moment. Uiteraard delen de redacteurs van Indiestyle hun ontdekkingen ook met jullie.

In 2004 kwam 'Congotronics', het allereerste album van Konono no.1, uit in het westen. Hun trancealbum sloeg niet alleen in als een bom, het betekende ook de instroom van tal van Congolese muziekgroepen in Europa.

's Middags twitterde Alison Goldfrapp lekker te liggen op haar hotelbed, al luisterend naar de klokken in de stad. België ziet Goldfrapp graag komen aangezien het concert al enige tijd uitverkocht is.

We hebben Jónsi nu drie keer aan het werk gezien op een half jaar tijd (AB in mei, Pukkelpop in augustus en Koninklijk Circus gisteren), en van enige slijtage is absoluut geen sprake.

Het debuutalbum van Let's Wrestle lag goed anderhalf jaar geleden al een eerste keer in de winkels, maar omdat het toen amper een rimpel in de vijver veroorzaakte - en ook wel om de verhuis naar een ander label te vieren - krijgt 'In The Court Of The Wrestling Let's' nu al een re-issue.

Nomen est omen is een spreekwoord dat zeker opgaat voor Stereolab, want ook op hun tiende album lijkt het dat de Londense band zich beter thuis voelt in een laboratorium dan in een opnamestudio.

Wichita Recordings is tien jaar jong en dat moet gevierd worden. De onafhankelijke Britse platenmaatschappij is met onder andere Bloc Party, Los Campesinos!, Best Coast en First Aid Kit op de payroll één van de coolste labels van het laatste decennium en viert zijn verjaardag onder meer met een concertavond in het Antwerpse Trix.

Afgelopen Pukkelpop werd al duidelijk dat de definitieve doorbraak van The National slechts een kwestie van tijd was. De band rond de charismatische Matt Berninger is niet meer weg te denken uit de hitlijsten en de Belgische muziekharten.