Poesie Noire - Sense of Purpose: de glorie van de donkere 80's
Niet minder dan achttien lange jaren was het wachten op nieuw werk van Poesie Noire. We vroegen ons dan ook af hoe de band zou klinken: opnieuw de vertrouwde darkwave of toch eerder verfrissende electro/rock? Wordt het dansbaarder of eerder ingetogen? Maar vooral: kunnen ze het nog aan? En hoe zou het gesteld zijn met Mariannes dreigende stem? Vele vragen waarop slechts één antwoord bestaat: ze staan er weer.
De 80’s revival is duidelijk nog niet ten einde. Voorgaande jaren lieten Front 242 en The Neon Judgement de Belgische scene op zijn grondvesten beven. Nu is Poesie Noire wedergeboren. Het is al van 1992 geleden dat de Belgische darkwavers het voor bekeken hielden. Naast een leuke passage op Sinner’s day bracht de groep rond Jo Casters, Herman Gillis en Marianne Valvekens ook een studioalbum uit: 'Sense of Purpose'. De grote bekendheid met kleppers van toen als 'Gioconda Smile' of 'Just To Be Me Again' zal wel niet meer bereikt worden, maar nostalgische dertigers zullen de plaat het genieten waard vinden.
'The Sense of Purpose' is genoemd naar een nummer van The Sound, een band die volgens Casters (net zoals Poesie Noire) veel groter had moeten worden. Opener 'The Air' begint verassend met vrolijke electrogeluidjes, deze zetten de luisteraar echter op het verkeerde been, want nog voor je de kans krijgt vrolijke huppels te maken, word je met de grond gelijk gemaakt door intensieve, zware synthlines. Zo kennen we Poesie Noire weer. De duistere wereld neemt de bovenhand. Mariannes stem klinkt nog steeds erg overtuigend en haalt de donkere 80’s in al haar glorie naar boven. Ook aan opvolger 'Hangman' valt niet te ontsnappen: op zich een onnozel horrorverhaaltje, maar o zo dansbaar. Dat 'Sense of Purpose' een heuse danskraker is wordt nog duidelijker met 'Eureka'. Bij de zodanig enerverende beats is het onmogelijk de benen stil te houden. Het is die sound waarmee Praga Khan groot werd en waarop de volgroeide jeugd nog van de grond gaat. De lijn wordt doorgetrokken met het vreemde atmosferische 'We’ll Die Dancing'. Bij de lang aangehouden noten dreigt Mariannes stem wat vervelend te klinken, maar laat dat detailkritiek zijn. Bij enerverende beats hoort ook zeker 'Die Sonne' thuis. Duitstalige Electro, dat doet aan Kraftwerk denken, qua genialiteit moeten ze in ieder geval niet onderdoen. De grote verscheidenheid aan melodieën en de steeds wisselende bezetting zorgen voor een boeiende afwisseling.
Poesie Noire staat er duidelijk weer. Helaas ontbreekt een frisse, vernieuwende touch. De release zal dan ook geen groter publiek bereiken dan de oude trouwe garde. Wij zijn in ieder geval al benieuwd naar de opvolgers.
Score: 4/5
door Wouter Jaques
Luister gratis naar enkele nummers van Poesie Noire op MySpace of de check de officiële site voor meer info.
Dit artikel delen met je vrienden?
Helemaal mee eens? Of net helemaal niet? Klik hier en laat het ons weten op de discussion board van onze Facebook group!